Creatief schrijven, de praktijk

één ding willen: schrijvenDaar zitten ze dan mijn cursisten. Allemaal willen ze maar een ding: schrijven! En een meester die zegt hoe het moet. Het is september, de start van de cursus Creatief Schrijven van de Volksuniversiteit. Het maximum aantal deelnemers was vastgesteld op 12, maar er hebben zich op de een of andere manier toch 15 mensen weten in te schrijven. Veertien van hen zijn al ruim voor acht uur aanwezig en eigenlijk passen we met zijn allen niet in het kleine lokaaltje.  Ik herschik de tafels en haal extra stoelen uit de kleine foyer. Iedereen luistert muisstil naar mijn korte inleiding waarna het voorstelrondje begint. Schrijf drie woorden op die kenmerkend voor je zijn.  Ik probeer iedereen kort aan het woord te laten, sommige cursisten hebben veel meer dan drie woorden nodig om zich te laten horen, maar we redden het in twintig minuten.

En dan komt waar we eigenlijk voor gekomen zijn, de eerste schrijfopdracht. Beschrijf eens hoe je thuiskomt. Tien minuten mogen ze er over doen. Iedereen zit braaf gebogen over de nieuwe blocnotes (cadeautje van de meester). Als de tien minuten om zijn, zitten twee dames nog hard te schrijven. Bijna klaar, zeggen ze. Dan mogen ze hun tekst laten lezen aan buurman of –vrouw (zowaar, we hebben twee mannen en dertien vrouwen in de groep) en praten over de verschillen. Dat levert enorm veel energie op; alle tweetallen zitten hard en enthousiast te praten over de door hen geschreven teksten.
Plenair bespreken we dat wat is opgevallen en er komen aardig wat elementaire zaken aan de orde als: hoe begin je, wat vertel je wel en wat niet, wat vergroot je, wat laat je weg.  Tijd voor koffie.
Na de pauze een kleine uiteenzetting over vertelperspectief en meteen de volgende opdracht: Beschrijf datzelfde thuiskomen nu eens vanuit een waarnemer. Iemand ziet je thuiskomen: de nieuwsgierige buurman, een privédetective, een mevrouw die haar hondje uitlaat…

Opnieuw grote concentratie. Daarna weer hetzelfde procedé: laat je tekst weer lezen aan buurman of –vrouw en kijk goed naar wat je opvalt. Weer veel en luid gepraat. De zeer oude dame rechts van mij schrijft zo beroerd dat ze alle teksten moet voorlezen, maar ook dat gaat zonder problemen. Er wordt gelukkig ook veel gelachen. Ik vraag welke teksten (die je hebt gelezen) voorgelezen moeten worden. Aarzelend komen er wat reacties. De eerste tekst is van een van de jongste deelnemers. Aanvankelijk is het onduidelijk wie de waarnemer is, maar allengs wordt duidelijk dat het de kat van de buren is. Heel origineel. Nog meer verhalen komen aan de orde. Er is een saai verhaaltje bij, met gelukkig één leuke zin en die krijgt veel aandacht.

Het loopt alweer tegen tienen, hoogste tijd om de huiswerkopdracht te bespreken. Tevreden gaat iedereen naar huis, het donker in. De meester ruimt het lokaal op en brengt de geleende stoelen terug. Twee dames komen uitvoerig bedanken voor de leuke les. Dat zit dus wel goed.

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Creatief schrijven, de praktijk

  1. Schrijfkunst zegt:

    Interessant onderwerp, het vertelperspectief. Maar als waarnemer vertel ik dat de meester wel even zijn huiswerk opnieuw mag doen. Anders blijft het wel héél vrijblijvend creatief en zie ik in deze cursus weinig perspectief.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s