Radio – een onderschat medium

Er zijn heel veel tv-mensen en daarnaast heb je ook radiomensen. Die zijn natuurlijk ouderwets, want de radio is een medium van voor de oorlog (welke oorlog? WOII natuurlijk).

Ik ben opgegroeid in een klein, antroposofisch kinderhuis en daar hadden we natuurlijk geen radio. Muziek kreeg je te horen tijdens de blokfluitles op school en zondagsmiddags als begeleiding van een euritmie-uitvoering. Daar klonk dan alleen het getokkel van lieren, vreemde instrumenten die me weinig deden. In de vakanties werd ik uit logeren gestuurd naar verre ooms en tantes in verschillende delen van het land. En die hadden een radio. Een radio met een groen oog dat langzaam oplichtte, een radio die je ook kon ruiken, als de buizen langzaam warm werden, dan rook je het stof op de lampen, de zijden doek die warm werd. De afstemschaal lichtte op en ik las vreemde namen die ik niet thuis kon brengen: Beromünster, Kalundborg, Graz, Athlone. Als een gedicht van Jan Engelman.
Het zullen van die verregende vakanties zijn geweest, ik was niet bij die toverdoos weg te slaan. Fascinerend vond ik het, ik luisterde naar alles, ook naar de land- en tuinbouwberichten. Naar pianosonates van Mozart en naar hoorspelen. Ik stond versteld: hoe alleen door stemmen en geluiden er werelden voor me opengingen.

Luisteren naar de radio doe ik nog steeds. Ik hou ervan omdat de radio van de publieke omroep niet dat gehaaste heeft van de tv. Een gesprek mag even duren. Helaas is het hoorspel vrijwel verdwenen, daarvoor moet je naar het internet. En iemand heeft bedacht dat je ’s nachts om kwart voor een gaat luisteren naar de hoorspelbewerking van de Millenniumtriologie.

Radio heeft een heel groot voordeel: je kunt er nog iets naast doen. Zo combineer ik op zondagochtend het luisteren naar o.v.t., het geschiedenisprogramma van de vpro, bij voorkeur met strijkwerk of het uitzoeken van de was. Gaat prima samen. Opruimen, schoonmaken, de kat vlooien, het gaat prima samen met een praatprogramma in de ochtend. Computerspelletjes vervelen me gauw, maar als ik tussen de middag luister naar de uitgebreide nieuwsrubrieken op radio1, kan ik het lang volhouden.
Lezen doe ik bij voorkeur met klassieke muziek op de achtergrond, niet te hard, op een aangename sterkte. Vaak weet ik achteraf niet waar ik naar geluisterd heb.

Margriet Vromans, radio 4

Radiomakers zouden daarom zich moeten realiseren hoe er naar hun programma’s geluisterd wordt. Dan haal je het niet in je hoofd om ’s morgens vroeg op radio4 tussen de lichtklassieke muziek, heerlijk om de krant bij te lezen, gesprekjes te voeren of uitgebreid de ochtendbladen te citeren terwijl je juist net op dat moment de moeite doet om een ingewikkeld betoog in diezelfde  ochtendkant te volgen. En een nieuwsrubriek hoeft wat mij betreft niet te worden opgeleukt met een muziekje, ik wil dan graag het volgende item horen, waarom eerst ‘verplicht’ luisteren naar een plaat uit de top 100?

Radio is een onderschat medium. Het bereikt honderdduizenden mensen, maar er wrodt weinig over nagedacht.

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s