Mijn vissen zijn verdwenen

Vijf had ik er zeven jaar geleden. Ze waren inbegrepen bij de koop van het huis, vijf goudvissen in een kleine vijver. Daar moet je verstand van hebben zei men, maar het ging prima tussen mij en mijn vijver. Vooral oppassen dat hij niet dichtgroeide. In het voorjaar en nog een keer in de zomer snijd ik met een broodmes grote stukken van de snelgroeiende waterplanten af, vooral de wortels van het riet moet ik goed in toom houden.
Er was ook nog voer van de vorige bewoner en een heel simpel pompje da ik kon gebruiken als het niet meer vroor. Ook eten geven mocht pas vanaf april.

Het waren vier kleine goudvissen en een sluierstaart. Van april tot ver in oktober voerde ik ze altijd aan het eind van de middag. Ze wisten het precies. Verder hadden ze het duidelijk naar hun zin, het water was helder, er waren genoeg waterplanten om zich tussen te verstoppen en de vijver was diep genoeg om ook de winters met sneeuw en ijs te overleven.

Na de tweede winter was een van de vier goudvissen verdwenen, ik zag hem nergens meer en dacht dat de winter gewoon te koud voor hem was geweest.

De sluierstaart overleefde de daarop volgende zomer niet, ze lag geknakt aan de wal, duidelijk gevangen maar niet opgegeten door een van mijn katers, die soms urenlang naar de bewegende vissen zaten te kijken.

Er verdween nog een goudvis dus hield ik er twee over. Die hebben het lang vol gehouden. Ze werden groter en dikker. Hoewel niet aaibaar, waren ze me dierbaar. Ze begroetten me ’s ochtends vroeg en ’s middags tegen etenstijd lagen ze op een strategisch plekje te wachten tot de korreltjes uitgestrooid werden.

Vorige week zag ik ze opeens niet meer. Ik verdacht mijn katten, maar de vissen waren inmiddels zo handig geworden in het ontwijken van die twee, dat het me toch vreemd leek Bovendien was er helemaal niets te vinden rond de vijver dat op de rest van een goudvis leek. Die middag zag ik hem opeens zitten op het dak van de buren; de reiger. Toen wist ik wie de dader was. Hij kwam nog even kijken of de vijver echt was leeggevist.

In het voorjaar mag ik nieuwe kopen, en dan gaan er draden over de vijver om de reiger geen nieuwe kans te geven.

Advertenties

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Mijn vissen zijn verdwenen

  1. Marja zegt:

    Succes met die draden. Het is erg onhandig bij het onderhoud van de vijver, maar je moet wat …

    Like

  2. kitty zegt:

    Ook bij ons zijn de vissen al enkele jaren weg. Opgegeten of gemept door de katten van de buurvrouw. Maar er kwamen wel kikkers in en zelfs salamanders. En de waterlelie is ook mooi zonder vissen :))
    Waterjuffers en soms libellen komen op bezoek in de zomer.

    Like

  3. Paar flinke koikarpers dan maar? Een reiger moet van goede huize komen, wil die een koikarper in zijn snavel nemen en door zijn keel laten glijden. Tja, zo doe ik het tenminste met de kippen, in de strijd tegen de buizerds. Dikke brahma’s, die krijgen ze niet mee de lucht in.

    Like

  4. citaat uit de link
    “Vorig voorjaar waagde zelf een reiger de landing om op een vroege zondagmorgen zich tegoed te doen aan goudvissen en een enkele koikarper. Ik had het genoegen om hem met een zwaarlijvige aanloop over het groene dak moeizaam te zien opsteigen en wegvliegen.”

    @
    Oké, die reiger snapte een , waarschijnlijk nog jonge, koikarper. Maar toen had hij toch moeite met opsteigen. ..grijns….

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s