Café De Schippersvriend – de huiskamer van Dirkje Hoede

Toen we begin jaren zeventig in Amsterdam kwamen wonen, verkenden we natuurlijk de buurt. Het was er ’s avonds donker, er woonden nog maar weinig mensen, de grachtenpanden waren ingericht als kantoor of confectieatelier.
In de zijstraatjes zaten kleine bedrijfjes en een ouderwets koffiehuis, let wel: iets heel anders dan een coffeeshop. In de Binnen Vissersstraat, een van de straatjes tussen de Haarlemmerstraat en de Brouwersgracht, zat het café van Dirkje Hoede. Officieel heette het De Schippersvriend, maar iedereen had het over het café van Dirkje Hoede, hoewel ze officieel mevrouw Pad heette, maar over meneer Pad had niemand het meer.
Ze moet toen al ver over de zeventig zijn geweest. Ze droeg steunkousen en een schort. Altijd. Het café leek het meest op een ouderwetse woonkeuken, spaarzaam gemeubileerd, schaars verlicht. In de hoek stond een grote koelkast, daaruit haalde je zelf je flesjes bier. Dirkje zat aan de tafel bij het raam en beheerde de jeneverfles. De schonk met een royaal gebaar, maar sprak weinig. verder stond er een gaskachel en op een kussen lag een klein mottig hondje.
Het café ging pas open rond vijf uur ’s middags, soms helemaal niet als Dirkje een slechte dag had. Er kwamen alleen stamgasten, oude mannetjes uit de buurt, de schippers waren al verdwenen naar het Westelijk havengebied. En om tien uur deed Dirkje de deur op slot, of eerder als Willeke Alberti op de televisie kwam. De nieuwsgierige buurtgenoten werden zwijgend welkom geheten, de televisie in de hoek stond aan. Op Koninginnedag was het er opeens druk in het café en Dirkje had haar schort afgedaan en zong luid mee met de muziek van de televisie.
Na twee jaar ging de deur definitief op slot. Een kartonnetje ‘gesloten’ was de enige boodschap, Een tijdperk was afgesloten.
Van oorsprong was de Haarlemmerbuurt een schippersbuurt. De beurtschippers lagen in het Westerdok en deden hun boodschappen in de Haarlemmerstraat als ze van de schippersbeurs kwamen op het Damrak. Bij de kantoorboekhandel verkochten ze de Schuttevaer, het eigen dagblad voor binnenschippers. Nijland, de elektrowinkel die echt alles had, verkocht lampen van 12 en 24 volt, speicaal voor de laagspanning van schepen. Maar ook Nijland is sinds vorig jaar definitief gesloten.

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Café De Schippersvriend – de huiskamer van Dirkje Hoede

  1. kuifjesimon zegt:

    Willeke A. op tv, café dicht. Heerlijk zo’n huiskamerkroeg !

    Like

  2. Marja zegt:

    Leuk verhaal. Nostalgie ten voeten uit.

    Like

Laat een reactie achter op kuifjesimon Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s