vrijwel verdwenen – het pension

images-1

In de naoorlogse jaren leidde de grote woningnood tot veel onaangename toestanden. Verlovingen die jarenlang – vaak te lang – duurden, inwoning bij de schoonouders, het aanpassen van krappe zolderkamers tot een bewoonbare woning. Alleenstaanden stonden natuurlijk helemaal onderaan de ladder. Ze woonden noodgedwongen nog jaren bij hun ouders of gingen op kamers. Mijn studievriend Roelof woonde in Amsterdam in pension Vlastra op de Nassaukade.

Een keurige weduwe verhuurde er vier kamers op de verdieping. Beneden was een eetkamer ingericht voor de pensiongasten waar ze ’s ochtends een soort ontbijt serveerde en ’s avonds een avondmaaltijd die altijd bestond uit aardappelen, te lang gekookte groente en een goedkoop stukje vlees, bij voorkeur een slavink, op maandag was er nasi goreng.

Roel had het kleinste kamertje en deelde de badkamer met de overige gasten op de verdieping. Natuurlijk had hij geen eigen bel, mevrouw Vlastra deed altijd zelf open. Als ik naar Roelof vroeg zei ze er altijd meteen bij: “En niet zoveel herrie maken hoor, anders zoekt hij maar een ander adres.” Roel en ik deelden de belangstelling voor cabaret en chansons en hij had een kleine Philips platenspeler. We leerden teksten uit ons hoofd en zongen luidkeels mee met de jonge Conny Stuart “Neem je vos terug …’  wat weer leidde tot kloppen op de deur van de pensionhoudster.

Wonen in pension Vlastra hield ook in dat je geacht werd aanwezig te zijn op de verjaardag van de dochters. Vooral de die van de mollige Maja met het Juliana-montuur kan ik me nog goed herinneren. Roel was al een paar keer voorzichtig aan haar gekoppeld, maar hield de boot af, hij was meer van de heren. De conversatie verliep stroef. Er was thee met petitfourtjes. Roelof ruilde al snel van plaats met een de wat oudere boekhouder die veel moeite deed om de dochter des huizes het verschil tussen debet en credit uit te leggen.

Damesbezoek was uiteraard na 10 uur niet toegestaan. Maar mevrouw Vlastra kon weinig inbrengen tegen de logeerpartij van een Amerikaanse matroos op wie Roel hevig verliefd was. Toen de andere pensionbewoners klaagden over het lawaai was het gauw afgelopen. Hij mocht in zijn handen knijpen, kreeg al kunststudent een piepkleine, donkere woning in de Pijp.

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Afbeelding | Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen, geschiedenis en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op vrijwel verdwenen – het pension

  1. lommerte zegt:

    ik herinner mij vooral “Herr Heinzelmann” en “Wat voor weer zou het zijn in Den Haag”, heerlijke muziek! zulke nummers zijn er niet meer, evenals het pension…

    gr enrico

    Like

  2. fredvanderwal zegt:

    Ik ben altijd een liefhebber geweest van Conny Stuart.

    Like

  3. Ximaar zegt:

    Eigenlijk is het woord ook wat veranderd in de loop der jaren. Op mijn zwerffietsvakantie door Duitsland beland ik wel eens in een pension, wat meer een B&B of ZimmerFrei is. Zelden zijn daar vaste gasten.

    Like

  4. Spuit11 zegt:

    Ze zou haar handen vol aan me hebben gehad mevrouw Vlastra, daar vraagt/vroeg ze in mijn ogen zelf om!

    Like

  5. dickblogt zegt:

    Maja spreekt mij aan; jammer dat ik haar niet gekend heb. Ik had haar vast verkozen boven Conny Stuart. Een onverklaarbare afkeer. Niet op het uiterlijk, maar op stem en uitspraak. Zeerzeker een groot artieste, maar als gezegd ga ik voor Maja, ongezien. Jaap Fischer kon ik nog wel in meegaan destijds. Ik ken alle teksten.

    Like

    • Wllm Kalb zegt:

      Kan ik me best voorstellen. Conny Stuart had heel veel talent, was erg grappig, maar sprak een overdreven keurig Nederlands, geaffecteerd en had een wat schelle stem. Sommige mensen konden daar niet goed tegen.

      Like

  6. Zilvertje zegt:

    Mooi verhaal, ja, zo ging dat vroeger, inwonen bij ouders enz.. Conny Stuart, dank dat deze er in voor komt, ik ben dol op die prachtige stem, ik ga even in mijn collectie duiken en er van genieten. Wat voor weer zou het zijn in Den Haag, is heel bekend, maar ze heeft zoveel mooie en grappige dingen gedaan.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s