Even geen rode tas

Veel te vroeg stond ze al bij de bloemenkiosk op het station van Utrecht. Zij zou haar rode handtas onder haar arm houden, hij het Financieel Dagblad. Ze mailde nu drie weken met Rob en ze hadden de laatste week bijna dagelijks getelefoneerd. Op de vaste lijn, haar mobiele nummer had ze hem nog steeds niet gegeven; om de een of andere reden twijfelde ze. Was hij de man met wie alles goed zou komen? Eerlijk is eerlijk, hij klonk prettig, ze spraken veel over het leven en hij had gevoel voor humor, wat ze altijd erg belangrijk vond. Zijn stem was aangenaam diep, maar hij klonk ook altijd wat nerveus. Soms zweeg hij een hele tijd, was hij duidelijk bezig met iets anders, met wat?

De foto’s op zijn profielsite waren wat vaag. Soms droeg hij een bril, soms niet. En was hij nou grijzend of had hij gewoon peper-en-zoutkleurig haar? Marlies droeg voor de gelegenheid haar nieuwe zwarte jas en de nieuwe zwarte laarsjes die lelijk knelden. Om vijf voor vijf maakte ze even een ommetje, hij moest niet denken dat zij op hem stond te wachten. Ze bekeek de boeken bij de Bruna. Veel moord en doodslag; even niet aan denken. Nu was het echt vijf uur. Ze zou hem vijf minuten laten wachten, besloot ze. Van opzij keek ze naar de voorbijlopend mannen: veel gehaaste reizigers, weinig aantrekkelijks. Kijk die oud junk daar nou lopen, te lang grijzend piekhaar, tot ver over zijn boordje, een rafelige jas, te kort. Hij keek wild om zich heen. En onder zijn arm … het Financieel Dagblad. Daar liep haar Rob! Snel verstopte ze de rode tas onder haar jas en zette haar zonnebril op, hoewel er in de verste verte geen zon te zien was. Ze bleef staan en kon het niet nalaten te om vanuit de verte nog eens goed te kijken. Hij liep door naar de bloemenstand en keek nerveus om zich heen. Een kleine, oude man was het, een stuk kleiner dan zij, zag ze nu. Dat stond niet in zijn profiel en hij leek zeker tien jaar ouder dan de 52 die hij had aangegeven op de datingsite. Wat een boef. Hij rekte zich uit en keek om zich heen door een bril met licht getinte glazen.
Op weg naar de intercity liep ze vlak langs hem, haar ogen gericht op het mobieltje in haar hand. Op de roltrap naar beneden durfde ze haar tas weer onder haar jas tevoorschijn te halen. Ze sms’te haar beste vriendin Caroline: “Date een ramp. Kom een borrel bij je halen.”

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen, schrijven en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Even geen rode tas

  1. Selma zegt:

    En die andere, die lange knapperd in z’n Frans-Molenaarpak, die had ze niet zien staan, daar om de hoek. Teleurgesteld begon hij hoekjes van z’n Financieel Dagblad af te scheuren. Alweer zo’n trut die hem erin geluisd had…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s