Genoegelijk dineren met de familie

Toen mijn oma nog leefde, in de jaren vijftig, organiseerden mijn ooms en tantes een jaarlijks kerstdiner, ergens in een hotel in de Achterhoek of op de Veluwe. We gingen op Tweede Kerstdag dan naar De Gouden Karper, de Zilveren Zwaan of zoiets. Oma was de eregast en het moest er vooral netjes aan toegaan. Ik herinner me een deftige gelegenheid waar tussen de gangen door Yvonne Oostveen zong. Er bestaat geen enkele foto van, want bij zo’n gelegenheid nam je beslist geen camera mee. Wij als kinderen moesten natuurlijk netjes kunnen eten en dus kregen we eerst thuis een proefdiner. Zo leerden we dat je bestek van buiten naar binnen moest gebruiken, dat je alles, ook een kippenboutje, keurig met mes en vork moest zien te verorberen en natuurlijk met het servet op schoot.

Jammer was wel dat er binnen de familie onderhuids grote conflicten waren die deels nog terug te voeren waren op de houding van verschillende familieleden tijdens de oorlog. En vooral die ene schoonzus deugde niet. Ze was maar liefs tien jaar ouder dan haar man en ze kleedde zich opzichtig. De broers en zusters probeerden de lieve vrede te bewaren, maar één verkeerde opmerking deed de stemming al snel omslaan en dat leidde dan tot woedende blikken en ooms en tantes die langdurig de tafel verlieten. Oma mocht dat allemaal niet merken, dus werd er driftig toneel gespeeld.

Als tienjarig zag ik het met verwonderde ogen aan, had dondersgoed in de gaten wat er speelde en wat ik niet begreep fluisterde mijn vier jaar oudere nichtje mij wel in het oor. Ondertussen zong Yvonne Oostveen Stille Nacht en had mijn oma tranen in haar ogen, zo mooi vond ze het.

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Genoegelijk dineren met de familie

  1. dickblogt zegt:

    …en ook die vreselijke ossenstaartsoep met een scheutje Madeira? Ik ga binnenkort stoppen met tafelmanieren. Wij horen er écht niet meer bij inmiddels!

    Like

  2. Dwarsbongel zegt:

    Buitenshuis dineren was bij ons vroeger een onbekend verschijnsel, maar zoals je het beschreven hebt, kan ik het helemaal meevoelen…
    Ik herinner me van intrafamiliaire geschillen alleen, dat er menigmaal discussies waren met een (aangetrouwde) oom, die een nog strenger soort gereformeerdheid meetorste dan de rest. Maar ik kan me niet herinneren dat dat ooit tot geschreeuw geleid heeft. Meestal vond zoiets ook plaats terwijl de kinderen de kamer uit waren. Dineren – misschien vind je dit wel interessant: http://gaumar.nl/KKwWaanderveld/Dineren.html . Ik heb het geschreven voor de openingspresentatie van Kunstkwartier Waanderveld, 4 samenwerkende ateliers / galeries.

    Like

    • Wllm Kalb zegt:

      Geschreeuwd werd er natuurlijk niet, het moest allemaal zeker voor de buitenwereld heel netjes blijven. Het waren terloopse opmerkingen die leidden tot ergernis en boosheid.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s