Jonathan van het Reve: een gruwelijk vermoeden

images

Thiandi Grooff en begeleiders

Naar aanleiding van de geschiedenis van Niek Zervaas haal ik graag een artikel aan dat Jonathan van het Reve vorig jaar in Het Parool schreef over een soortgelijk geval, de studente Thiandi, die studeert aan het gerenommeerde University College Amsterdam … met behulp van gefaciliteerde communicatie.

Een gruwelijk vermoeden

Heeft de waarheid waarde van zichzelf? Ik bedoel: is het altijd goed om de waarheid te zoeken en bekend te maken, ook als niemand er beter van wordt, gewoon, omdat het de waarheid is? Moet je onzin, hoe onschuldig ook, altijd blijven bestrijden? Of zijn er situaties waarin de waarheid beter verborgen kan blijven?
Gisteren las ik een tamelijk schokkend artikel in het onvolprezen anti-onzintijdschrift Skepter. Rob Nanninga, de hoofdredacteur van het blad, vertelt in het artikel over een gehandicapt meisje uit Nederland dat Thiandi heet. Ze kan niet spreken, maakt kreunende geluiden en heeft weinig controle over haar ledematen. Tot haar veertiende dacht men dat Thiandi ook een zware geestelijke beperking had, maar toen kwam ze in Amerika in contact met de methode van de Facilitated Communication: de hand van Thiandi wordt vastgepakt door een begeleider, die in zijn andere hand een papier met letters heeft. De begeleider voelt aan de hand van Thiandi waar ze heen wil, en drukt haar wijsvinger op de letters die ze bedoelt. Thiandi bleek het al snel te kunnen: ze begon letters aan te wijzen, en kon voor het eerst met taal communiceren – in het Engels nog wel!
Het meisje, van wie men dacht dat ze vrijwel niks begreep, bleek heel erg slim te zijn. Met veel moeite werd een school voor haar gevonden, en na haar eindexamen atheneum is ze gaan studeren aan het Amsterdam University College, waarbij ze fulltime wordt begeleid door werkstudenten die haar helpen met studeren en het doen van tentamens. Ze heeft al talloze interviews gegeven, en in 2010 publiceerde ze zelfs een boek over haar eigen leven.

Een prachtig verhaal, maar de conclusie van Nanninga is nogal gruwelijk: het is niet waar. Thiandi communiceert helemaal niet, haar begeleiders kiezen de letters. Het hoeft geen fraude te zijn, het kan onbewust gaan, maar toch. En inderdaad: als je de aflevering over Thiandi bekijkt van het BNN-programma Je zal het maar hebben, kun je nauwelijks geloven dat ze zo snel en soepel kan tikken, vrijwel zonder te kijken en op een bewegend papiertje. Als de presentator Thiandi probeert te begeleiden, lukt het niet: hij voelt geen enkele sturing van haar.

Nanninga kan niets bewijzen, maar de methode is omstreden en het feit dat de ouders van Thiandi, een homeopathische huisarts en een journaliste/kamerlid, niet willen meedoen aan een simpel testje (geef de begeleider oordopjes en fluister een simpele vraag in het oor van Thiandi), doen hun “zaak” geen goed. Zelden was de waarheid zo zinloos en pijnlijk, maar Nanninga vindt kennelijk dat zij toch boven water moet komen. Ik ben het met hem eens.

Het Parool, 24 februari 2012

Uitzending BNN Je xal het maar hebben met Thiandi http://www.uitzendinggemist.net/aflevering/37840/Je_Zal_Het_Maar_Hebben.html

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Jonathan van het Reve: een gruwelijk vermoeden

  1. Rob Nanninga zegt:

    Volgens mij kun je eigenlijk niet meer zeggen dat gefaciliteerde communicatie ‘omstreden’ is, want er zijn tientallen wetenschappelijke experimenten uitgevoerd die overtuigend hebben aangetoond dat FC niet werkt, terwijl geen enkel experiment positieve resultaten heeft opgeleverd. Tegenwoordig worden er geen gecontroleerde proeven meer gedaan, omdat iedereen al weet dat die niets opleveren. Ik kan geen enkele alternatieve methode bedenken die zo hard door de mand is gevallen als FC.

    Het is niet moeilijk om een deugdelijke proef uit te voeren. Men hoeft de persoon die wordt ondersteund slechts een paar eenvoudige vragen te stellen, waarop degene die de hand van deze persoon ondersteunt het juiste antwoord niet kan weten. Zo zou men Thiandi kunnen vragen: hoeveel is 19 + 6? Als je ervoor zorgt dat Thiandi’s ‘hulphand’ de vraag niet kan zien of horen, dan weet je zeker dat het antwoord alleen van Thiandi afkomstig kan zijn. Op die manier zou je heel eenvoudig kunnen onderzoeken of ze werkelijk iets kan. Bij veel experimenten liet men de ondersteunden plaatjes benoemen die de ondersteuner niet kon zien. Ze leverden dan nooit betere prestaties dan zonder hulp.

    Voorstanders van FC beweren gewoonlijk dat de ondersteunden zo angstig worden van zulke proefjes dat ze niets meer kunnen. Maar dat gaat bij Thiandi niet op omdat ze met FC zelfs een 9,6 haalde voor haar atheneumexamen wiskunde. Als ze dat kan, dan zou ze ook een simpele hoofdrekensom op basisschoolniveau moeten kunnen maken.

    Thiandi had naar men aannam een IQ van 30 tot zij op 14-jarige leeftijd plotseling bleek te kunnen schrijven met hulp van een ondersteuner, zowel in het Nederlands als het Engels. Er zijn meer kinderen die men met een hulphand liet schrijven, maar het is naar mijn weten nog nergens ter wereld voorgekomen dat iemand op deze manier een schooldiploma of zelf een universitaire graad kon behalen. Thiandi is een wereldwonder.

    De examencommissie van de universiteit, die wettelijk is verplicht om ervoor te zorgen dat diploma’s niet frauduleus worden verkregen, heeft blijkbaar geen behoefte om een deugdelijk testje uit te voeren. Het Amsterdam University College (opgezet door de VU en de UvA) heeft Thiandi gebruikt om zichzelf in het zonnetje te zetten als een universiteit die ‘diversiteit’ en ‘inclusie’ hoog in het vaandel heeft staan. Het zou een blamage zijn als de universiteit bij nader inzien zou moeten toegeven dat Thiandi analfabeet is. Universitaire deskundigen hebben weinig zin om zich hieraan te branden, terwijl ze heel goed weten dat het onzin is.

    Like

  2. Dwarsbongel zegt:

    Triest verhaal, het was ook mij in verschillende fasen niet ontgaan. Dat die mensen niet willen meedoen aan die test, zaait meer dan twijfel. Wie slechter wordt van deze waarheid? Niemand, het voorkomt alleen valse hoop bij andere ongelukkigen…

    Like

  3. Gerben Brandsma zegt:

    Ik vind het verhaal van Nanninga zeer informatief. Ik raad iedereen aan die het interesseert zijn verhaal in Skepter te lezen (doorklikken op zijn naam boven zijn reactie).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s