De dwang om op tijd te komen

images“We hebben hier in Parijs een regel. Als mensen met elkaar afspreken, geeft de eerst aangekomene de ander een half uur om op tijd te verschijnen – zonder verder iets te vragen.” (Uit ‘Onzichtbaar’ de geweldige roman van Paul Auster).  Adam Walker is vijfentwintig minuten te laat, “maar”, constateert hij, nadat Cécile de regel heeft uitgelegd, “dan ben ik dus vijf minuten te vroeg.”
Zou dat bij ons ook kunnen werken, vroeg ik mij af. Niet dat geïrriteerde kijken op je horloge of smartphone, geen verwijten, geen impertinente vragen. Gewoon de krant lezen tot de ander verschijnt, een boek een tijdschrift, en blij zijn omdat de ander überhaupt is gekomen. Of hoort de dwang om op tijd te komen bij onze cultuur, bij onze prestatiemaatschappij? Is dat onze ideale manier van leven?

Unknown

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De dwang om op tijd te komen

  1. Corline zegt:

    Als het om een werkafspraak gaat, kan ik me voorstellen dat het handig is op de afgesproken tijd te komen. Wil je met iemand naar de film of het theater, dan ook. Maar, gewoon wat drinken en kletsen? Spreek af met een marge, tussen vier en half vijf bijvoorbeeld. Boek van Paul Auster mee, een kop koffie bestellen en de tijd vliegt.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s