De Toorop

olly

Mijn grootouders met mijn moeder en oom Dirk als baby in Indië

Er werd in de familie van mijn moeder over gesproken als een geheime schat. Tijdens een verlof in Holland had mijn grootvader in de jaren dertig een schilderij gekocht van Jan Toorop. Dat hing, toen zij weer terug waren in Nederland, in de eetkamer, wist mijn moeder nog, een somber schilderij, gevouwen handen, uitgemergelde gezichten. Daarna had ze het nooit meer gezien.

de Toorop

Een Jan Toorop (Jeugd en Ouderdom)
niet dé Jan Toorop

Ik hoorde er over bij de broer van mijn moeder, mijn oom Dirk. Mijn moeder had heel weinig contact met haar broer en twee zusters, was nog druk bezig om haar eigen leven weer op de rails te krijgen. Oom Dirk en tante Bette woonden in Amstelveen in een nieuw rijtjeshuis, mijn oom had een goede baan bij Fokker. Ze hadden twee dochters, de oudste, Cora, was net zo oud als ik. In de paasvakantie mocht ik komen logeren. Daar kwam de Toorop weer ter sprake. Die stond in de slaapkamer achter de linnenkast. Tante Bette vond het schilderij zo lelijk dat ze het niet in de kamer wilde hebben. Maar ja, het was wel een Toorop en misschien wel heel veel geld waard. Mocht ik het zien? Voorzichtig werd het werk uitgepakt. Een zware lijst, die vond ik nog het mooist. De afbeelding zei me niets. Bruin en zwart.

Twee jaar later was ik weer bij Oom Dirk. Tante Bette was tijdelijk opgenomen in een rusthuis, we moesten ons zelf maar redden. Dat lukte best. We haalden eten bij de Chinees. Na het eten kwam het schilderij weer te sprake. Wat zou je wel niet kunnen doen als het schilderij verkocht werd? ‘Het is helemaal niets waard’, verklaarde mijn oom resoluut. ‘Het is vals, dat heeft een antiquair uit de Spiegelstraat me verteld.’ Hij had het meegenomen in zijn autootje op een vroege zaterdagochtend. De deskundige had er signatuur Tooropmaar kort naar hoeven kijken. Het was in de eerste plaats geen schilderij maar een ingekleurde tekening en niet van Toorop, maar van iemand die in dezelfde stijl werkte. Maar er staat toch Toorop op, zei Cora. ‘Ja, dat kan iedereen er op gezet hebben’, zie mijn oom.

Tien jaar geleden sprak ik Cora weer. Haar moeder was overleden, haar vader woonde in een seniorenflat. Cora woonde met een vriendin ergens buiten bij Mijdrecht. Ze had gewerkt als filiaalleider bij een kleine bank en was onlangs na dertig jaar weggestuurd met een karige vertrekpremie. ‘Maar’, zei ze een beetje geheimzinnig, ‘we hebben de Toorop nog’.  ‘Die is toch niet echt’, bracht ik er tegenin. ‘De geleerden zijn het er niet over eens’, vertelde Cora. Ze had hem onlangs laten taxeren door een bekend veilinghuis. Daar zeiden dat de tekening waarschijnlijk wel echt was en zeker 25.000 euro zou opbrengen als ze hem liet veilen. ‘En, doe je dat?’ vroeg ik. ‘Nee hoor, hij staat in bubbeltjesplastic achter in de berging, als een appeltje voor de dorst. Het is prettig te weten dat je zoiets achter de hand hebt. En ergens is er ook de angst dat dat ding helemaal niets waard is. Zolang hij hier staat, hoef ik dat niet te weten en ben ik dolgelukkig met mijn Toorop.’

zie ook:
Indisch verleden Zie ook: Indisch verleden http://wp.me/p1MauM-kS
Mijn moeders mannen http://wp.me/p1MauM-13c 

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De Toorop

  1. Dauw zegt:

    Wat intrigerend, je verhaal zowel als het kunstwerk.
    Mijn nieuwsgierigheid zette me aan om even wat te gaan speuren. Zo vond ik een soortgelijk werk op het web. Het betreffende werk is kennelijk een ingekleurde litho. Een litho (steendruk) kan meerdere keren gedrukt worden en eventueel in verschillende versies ingekleurd (door de kunstenaar). Dit is de link erheen:
    http://www.goedgevonden.info/Ets%2FLitho%2Fzeefdruk/Jan-Toorop-Jeugd-en-ouderdom-1924-ingekleurde-litho-3486.aspx

    Aan de handtekening te zien zou het veilinghuis best wel eens gelijk kunnen hebben en zou het een origineel werk (maar geen schilderij) van Van Toorop kunnen zijn. De prijs wordt onderandere bepaald door hoeveel exemplaren hij ervan afgedrukt heeft en het hoeveelste exemplaar het is van de reeks.
    Hopelijk heb je hier wat aan
    Fijn weekend
    Dauw

    Like

  2. Prachtig, het was weer heerlijk even toeven bij Jan want ik kan het niet nalaten daar even te gaan soezen. Ik vind hem in sepia veel mooier dan de echte, en de echte weer mooier dan die van Dauw en ik vind trouwens de handen van Dauw ook mooi maar nog mooier vind ik die hand bij die knoopjes. Oeps, ik glij weg.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s