‘Er iets aan laten doen’

images“Nee, daar begin ik niet aan”, zei Caroline. Ze zou zich nooit laten liften, nooit iets laten doen aan haar uiterlijk. Is ook helemaal niet nodig, want Caroline is een knappe vrouw. Natuurlijk gaan de jaren tellen, maar ze heeft nog altijd prachtige ogen. Ze is een van die vrouwen die geheimzinnig doen over hun leeftijd. Lang geleden vierde ze voor het laatst haar verjaardag, haar 59e zei ze, maar omdat ik een keer een blik in haar paspoort heb kunnen werpen, weet ik dat ze er tien jaar bij op had moeten tellen.

Maar nu was het toch gebeurd, ze was naar een kliniek in Den Haag geweest. “Ongelooflijke schatten, allemaal professoren uit het oostblok die hier eindelijk werk hebben kunnen vinden. En weet je darlin’, ze kunnen alles, echt en voor heel weinig geld.” Ze deed Elisabeth Taylor voortreffelijk na.

Vorige week moest ze er naar toe voor een startbehandeling en deze week zou het echte werk beginnen. Maar zo ver is het niet gekomen.
Dat kwam zo: de kliniek bevindt zich op de zevende etage van een kantoorgebouw ergens in het centrum van Den Haag. Ze was keurig op tijd, ’s avond om half zeven, de laatste cliënt van de dag. De behandeling duurde nog geen half uur en om zeven uur stond ze alweer in de lift. Ze drukte op het knopje van de parkeergarage en zoefde naar beneden, waar de lift met een enorme klap tot stilstand kwam. Daarna stilte. Er gebeurde niets. De deur ging met geen mogelijkheid open. Het schermpje naast de deur vertoonde rare strepen.

images-1

“Ze deed Elisabeth Taylor voortreffelijk na”

Gelukkig was er een intercom in de lift en nadat Caroline op alle knoppen tegelijk had gedrukt kreeg ze na een lange stilte iemand te spreken. “Wat is er aan de hand? Waar bevindt u zich?” Caroline probeerde kalm te blijven en gaf de gevraagde inlichtingen. “Ik zal kijken of ik iemand te pakken kan krijgen…” klonk het weinig bemoedigend. Ze raakte lichtelijk in paniek, hoe lang ging dit duren? Het was onaangenaam warm in de lift, ze had niets bij zich, realiseerde ze zich, geen flesje drinken, niets te eten en eigenlijk moest ze nodig plassen. Na een kwartier waarin niets gebeurd was, drukte ze nogmaals op de intercom, maar ze hoorde alleen een soort in-gesprek-toon.

Natuurlijk had ze haar mobieltje bij zich. Ze had maar één streepje bereik, net genoeg. Ze belde haar dochter die goddank thuis was. “Doe iets”, riep ze nadat ze haar situatie had uitgelegd. Het duurde vijftig minuten voordat ze gerommel aan de deur hoorde. Mannen die met gereedschap bezig waren. Het duurde nog tien minuten voordat de deur open ging en ze eindelijk bevrijd was. Nu nog een wc vinden. Dat was nog heel lastig in een vrijwel verlaten gebouw. Gelukkig was er een aardige mevrouw van een beveiligingsbedrijf die haar uiteindelijk meenam naar een toilet op de eerste verdieping.

Terug nam ze de trap. Nooit zou ze die lift meer in gaan. De volgende dag belde ze naar de kliniek: ze zag af van de verdere behandeling.
Is ook helemaal niet nodig, want ze ziet er stralend uit als ze me dit verhaal vertelt, in de tuin bij een koele prosecco.

Meer over Caroline uit Bussum http://wp.me/p1MauM-NG 

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in schrijven en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op ‘Er iets aan laten doen’

  1. die laat zich inderdaad nooit (meer) liften. Onderhoudende column, Wllm.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s