Poëtisch filmen – Die andere Heimat

Unknown-1Een film als een gedicht. Een lang, episch gedicht van wel vier uur. Maar een gedicht met ritme, met beeldrijm, metaforen, wendingen en dramatische effecten. Met een thema dat telkens weer in een andere vorm aan de oppervlakte komt. Filmer Reitz neemt de tijd om het verhaal van het dorp Schabbach in de Hunsrück te vertellen. Het verhaal van twee broers die in 1842 plannen maken om de armoede op het platteland te ontvluchten door naar Brazilië te emigreren, zoals zoveel mensen uit deze streek al eerder deden. De tijd dat er nog tijd was.
Het landschap spreekt. Het brede doek toont de golvende heuvels, de kale hoogvlakte met aan de einder steeds een rij huifkarren, op weg naar de verte.
UnknownCentraal staat Jacob de dromer, de boekenwurm die eigenlijk het plan bedenkt, alles weet over dat verre Brazilië en zelfs de indianentalen leert waarmee hij het meisje van zijn dromen, zijn Jettchen, imponeert. Jacob is een schat van een jongen, eigenlijk te idealistisch, te intelligente voor dat boerendorp. Als kijker geloof je in Jacob en steeds blijf je hopen dat het goed met hem afloopt.
Ook moeder Margarethe (gespeeld door Marita Breurer die ook de moeder speelde in de eerste Heimat-serie) is een bijna mythisch wezen, vol liefde voor al haar kinderen, ook voor de vijf die zijn gestorven, maar een vrouw die nooit goed tot haar recht is gekomen.

images-2Maar het verhaal loopt anders dan je denkt en dat houdt de toeschouwer bezig bij het aanschouwen van dit gedicht. Niet Jacob maar zijn broer zal uiteindelijk naar Brazilië vertrekken. Het verhaal zelf is gauw verteld, veel kindersterfte, veel armoe, honger zelfs en onderdrukking. Maar ook met feest, kermis en een sobere bruiloft. Reitz filmt dat allemaal in prachtig zwartwit met een paar mooie kleuraccenten. Het dorp in met al zijn rondlopende beesten en de overal aanwezige rotzooi komt tot leven. Geen Hollywood glamour, geen grote sterren, maar een rauwe werkelijkheid.

Marita Breuer

Marita Breuer

Reitz zet het hier en daar wel iets iets te dramatisch aan. Als er iets bijzonders gebeurt gaat het heel hard regenen, heel hard hagelen, vliegt de witte roofvogel over of verschijnt er een komeet aan de hemel. Wat dat betreft is het een typisch romantisch, 19e eeuws gedicht. Wat prachtig is, is het geluid. Het ritme van de film wordt bepaald door het slaan van de hamers op het aambeeld, het geluid van het weefgetouw van opa, van het klikken van de paardenhoeven. En altijd de wind en de vogels in het brede landschap. De film dompelt je onder, neemt je mee naar buiten. Niet naar een idyllisch landschap, maar naar het land waarop hard gewerkt moet worden.

Zie ook:
Terug naar de Hunsrück – aankondiging http://wp.me/p1MauM-1fC
‘Wie kon lezen wilde weg’ interview met Edgar Reitz http://wp.me/p1MauM-1rZ

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Poëtisch filmen – Die andere Heimat

  1. Corline zegt:

    Heel mooi beschreven. “De tijd dat er nog tijd was”….. inderdaad.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s