Afgekapt

Het was zo’n echte seniorenochend in de intercity, tussen negen en tien. Veel echtparen en vriendinnenclubjes op weg naar iets leuks. Hier en daar nog een lege plek, in Utrecht werd het drukker. Ik zat net geboeid te lezen, toen zij er aan kwam, onhandig manoeuvrerend met een grote weekendtas. Ze wilde op de lege plek naast mij gaan zitten, dat was duidelijk. Ze probeerde de tas in het bagagevak te tillen, maar dat ging moeizaam. Ik legde mijn boek opzij, stapte in het gangpad en zwaaide de tas in het rek. Hijgend kwam ze naast me zitten. Ze knoopte haar paarse jack open en zuchtte diep. De bril gleed van haar neus, ik zag de horizontale en verticale groeven in haar gezicht nu pas goed.
Ze begon te praten met een diepe, doorrookte stem. Ze was op weg naar haar dochter in Den Haag. “Vanochtend heb ik de deur achter me dicht getrokken, mijn man zoekt het nu maar zelf uit. Ik heb er even helemaal genoeg van.” Ik zette mijn luistergezicht op. “Ja, moet je weten, dit duurt al vijfentwintig  jaar.” Ze nam een aanloop voor een lang verhaal, we hadden nog twintig minuten.
Net toen ze begon over haar schoonouders rinkelde de telefoon van de lange man die aan de andere kant van het gangpad zat. “Met John”, kon iedereen horen. Zijn stem was luid en nadrukkelijk, drie, vier rijen verderop keken de passagiers zelfs op. Hij begon een ingewikkeld gesprek. “Die planning kunnen we wel vergeten, we moeten alles omgooien”. Ik keek hem aan, maar hij ontweek mijn blik en sprak rustig door over roosters, werkschema’s en afspraken voor de komende week.
Zij naast me zweeg. Verbitterd keek ze naar buiten, haar handen stevig geklemd om haar zwarte damestas. Nu kon ik duidelijk de nicotine ruiken die aan haar kleefde.
Toen we aankwamen in Den Haag was de lange man nog steeds aan het woord, er moest veel geregeld worden. Zonder iets te zeggen stond ze op, pakte nu zelf haar tas uit het rek en wachtte in het gangpad tot de deur open ging. ”Sterkte”, riep ik nog, maar ze hoorde het al niet meer.

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Afgekapt

  1. je vergat nog die beller succes te wensen met zijn roosters

    Like

  2. Mooi Wllm! Ik zag het voor me.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s