Identiteit

Domenico Modugno, zanger van 'Volare'

Domenico Modugno, zanger van ‘Volare’

Het was in de derde klas van de Mulo dat Rik ons vertelde dat hij voortaan Enrico genoemd wilde worden. Vreemd vonden dat, we lachten er een beetje om en plaagden hem met dat ‘Enrico’. Maar na schooltijd toen ik samen met hem van Overschie naar de stad fietste vertelde hij me hoe het zat. Hij was er achter gekomen dat zijn echte moeder een Italiaanse was. Zijn vader had hem dat pas onlangs verteld. Ze waren gescheiden toen hij heel klein was, ze was inmiddels overleden. Hij had al heel lang een tweede moeder die gewoon uit Vlaardingen kwam, maar hij zei altijd wel geweten te hebben dat hij anders was. Inderdaad was hij klein, donker, met mooie lange wimpers. En hij kende de Italiaanse songfestivalliedjes uit zijn hoofd: Uno per tutte, Addio, Addio, Al di là, Romantica, Piove en vooral Nel blu, dipinto di blu, oftewel Volare. Hij wilde heel snel Italiaans leren en naar Milaan afreizen waar nog een zuster van zijn moeder woonde, daar was hij nu pas achter gekomen. Hij wilde daar naar school, helemaal Italiaan worden. Dat enthousiasme verwonderde me, zou het wel zo leuk zijn om Italiaan te worden? En kon dat wel als je zo lang in Nederland was opgegroeid? Zijn vader had al die jaren nooit iets verteld, hij had maar één foto van zijn moeder die hij trots liet zien.

Dat jaar ging Rik van school af en ik raakte hem uit het oog. Toen ik een paar jaar later op de Kweekschool zat en in de weekends nog wel eens naar Rotterdam kwam, zag ik hem weer in een wat verlopen nichtentent op de Diergaardesingel waar Johnny Jordaan nog wel eens optrad die op de een of andere manier verdwaald was in Rotterdam. Nee, hij was nooit naar Italië vertrokken, hij had de lts afgemaakt, metaalbewerking en werkte nu bij een edelsmid. Eigenlijk wilde hij graag iets in de mode gaan doen, maar ja, hoe pak je dat aan? Italiaans was heel erg moeilijk had hij ontdekt. Hij was al gauw met de lessen gestopt, maar las nog wel steeds Italiaanse tijdschriften. En ja, hij was ook nog eens homo, dat had hem verward, wist niet meer goed wie hij was. Kleine Rik stak alweer een mentholsigaret op.

Gelukkig was er een mooie jongen die zich over hem ontfermde en even later zag ik ze zoenend in de gang. Ik ben hem nooit meer tegen gekomen.

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s