De buik

Vanaf de eerste rij heb ik er goed zicht op, de mensen die slenteren over de Kurfürstendamm, nog steeds de chique boulevard van Charlottenburg, eens de bloeiende etalage van het ‘vrije westen’ in West-Berlijn. Ik eet mijn tagliatelle met kleine hapjes en nip van mijn glas droge Riessling. En kijk.

Voor een groot deel is het publiek ruim vijftig plus. Er lopen nog enkele toeristen rond in korte broek – het was een heerlijk dag vandaag – ook gezinnen met kinderen. Maar de meeste jonge mensen vermaken zich in Friederichshain, Kreuzberg of Prenzlauerberg, ze laten zich hier niet zien. Op de rijweg doen twee Ferrari’s een wedstrijdje: wie kan de meeste herrie maken. Een paar deuren verderop begint straks een kluchtig toneelstuk, het publiek heeft zich netjes aangekleed. Maar ja, veel van die oudere mannen torsen hun buik mee. Ze dragen een keurig overhemd in hun broek gestopt, wel een ruimvallend overhemd om het hele oppervlak van die buik te kunnen omvatten, die broek, met een stevige riem, lubbert er een beetje onder. Ze lopen door dat enorme gewicht ook moeilijk, ze waggelen meer. Hun vrouwen lijken slanker, hun omvang zit beter verspreid. Ze hebben zich opgedoft, kleurige jasjes, lange bloezes en veel opleuksjaals. Iets jongere mannen weten hun buik beter te camoufleren, die dragen het overhemd over de broekband heen, zodat verborgen blijft wat er allemaal onder dat loshangende shirt verborgen is. Maar hun tred verraadt al hoe het verder zal gaan, nog een paar jaar en dan gaan ook zij moeilijk lopen, het overhemd moet weer een maatje groter. De vrouw loopt er opgewekt naast, zij heeft, zo lijkt het, nergens last van. De ober vraagt of ik nog iets wil gebruiken. Koffie graag en doe maar langzaam aan want er valt nog zo veel te zien.

Toen ik voor het eerst in Berlijn kwam, rond negentien tachtig, werd er al vroeg in de avond openlijk getippeld op de Ku’damm. Dure hoeren waren het, zo vertelde men mij. Die zie ik nu nergens meer. Wel opvallende blondines, die wat lanterfanten, schaars gekleed met lelijke tattoo’s. Het lijkt me dat ze eerder op zoek zijn naar drugs dan naar een vrijer, of misschien is dat laatste nodig om het eerste te verkrijgen. Tegen negenen vraag ik de rekening, het is nog steeds aangenaam warm. Ik fiets nog even een rondje langs de Fuggerstrasse en zie dat de Knast nu ook al gesloten is, een icoon van de oude homo-cultuur die ook in Berlijn op z’n retour is. Maar de terrassen zijn nog steeds overvol, vooruit nog een biertje bij de Prinzenknecht.

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De buik

  1. Wieneke zegt:

    Ik heb eigenlijk nooit begrepen wat nu precies homo-cultuur is.

    Like

    • Wllm Kalb zegt:

      In dit geval de plekken waar homo-mannen elkaar ontmoeten. Maar vaak betekent het veel meer, ook de manier waarop men met elkaar omgaat, de manier van kleden, zelfs de manier van praten kunnen allemaal deel uit maken van de homo-cultuur, die nu dus op zijn retour is, kroegen gaan dicht, homo-mannen onderscheiden zich steeds minder van ‘gewone’ mannen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s