Eigen schuld dikke bult

Schermafbeelding 2015-09-27 om 16.48.51Vanochtend had ik een ding wel slim gedaan: ik had de tijd genomen. Ik vermoedde dat de marathon van Berlijn die vandaag werd gehouden het wel eens lastig zou kunnen maken om op tijd met de bus naar vliegveld Tegel te reizen. Al om negen uur liep ik naar Bahnhof Zoo en kon toen nog zonder de problemen de Kurfürstendamm oversteken waar de stoet later die ochtend langs zou komen. Bij de bank zag ik dat er binnen een pinautomaat was, die vindt je in Berlijn minder dan bij ons. Ik nam snel zestig euro op, want ik had vrijwel geen cash geld meer op zak. De bus stond al klaar en die reed zonder problemen via een alternatieve route naar Tegel, om half tien stond ik al op het vliegveld.

Zaterdag had ik een mailtje gekregen dat ik digitaal kon inchecken, de instapkaart stond elektronisch op mijn telefoon. Moderne tijden. Maar toen ik eindelijk mijn vertrekhal had gevonden en langs de laatste controle wilde gaan, kreeg ik de instapkaart niet gedownload en alleen op basis van het mailtje wilde de man me natuurlijk niet doorlaten. ‘Ga maar naar de KLM-balie, aan de overkant’. Daar was het nog rustig, tijd genoeg. De aardige dame vroeg als eerste naar mijn paspoort.
Oei. Mijn paspoort – waar had ik dat? – ik zag het opeens liggen in de lade van het nachtkastje in het hotel. Samen met mijn huissleutels en naar later bleek ook mijn credit card.
‘Dat paspoort heeft u toch echt nodig – kunt u het niet laten brengen?’ vroeg de dame. Ik zag de mensen van het hotel dat niet even doen. Ik keek op mijn horloge, ik had nog zeker anderhalf uur de tijd. Een taxi. ‘Is dat te doen met een taxi heen en weer? ‘ vroeg ik. ‘Dat lukt vast wel’, zei de dame bemoedigend.

UnknownDe taxi’s stonden beneden aan de trap vlak bij de vertrekhal. Als eerste was chauffeur Bensali aan de beurt, een kleine Turkse man die vooraan de rij stond. Hij pakte mijn kleine koffer aan en ik ging naast hem zitten, voorin. Ik legde hem uit wat er aan de hand was en vertelde over mijn hotel in Wilmersdorf, vlakbij de Lietzenburgerstrasse. Die wist hij en we gingen er als een speer vandoor. Hij reed nu en dan heel hard en we waren al na tien minuten bij het begin van de Kurfürstendamm. Verderop wilde hij naar rechts maar daar was het afgesloten. Iets terug en dan toch naar rechts, dat ging maar daarna moest hij meer naar het centrum en dat ging niet, verder naar het zuiden dan maar, steeds weer was de weg versperd. Ja, de Berliner marathon, ik had het kunnen weten. Uiteindelijk nam Bensali de Berliner Ring, de autoweg die langs het centrum loopt en bij de Hohenzollerndammm onder de marathon-route door gaat, zo kon hij uiteindelijk via de Uhlandstrasse bij mijn hotelletje komen.

Aan de balie was de receptionist net bezig om een Amerikaanse uit te leggen waar ze de U-bahn kon nemen, waar ze dan moest overtappen om bij de Potsdammerplatz te komen, hij tekende alles heel precies met een markeerstift in op haar plattegrond, nam er de tijd voor. Gelukkig herkende hij me meteen en knikte naar de stagiaire die hem hielp, ‘Daar is der Herr van 212’. Ook zij wist waar het over ging, want ze overhandigde me een plastic tasje met daarin mijn paspoort, mijn sleutels én mijn Mastercard. Ik verontschuldigde me en bedankte beiden. ‘Och, u moest eens weten wat er allemaal niet wordt gevonden op de kamers …’ De receptionist wilde aan een uitvoerig verhaal beginnen, maar mijn taxi stond te wachten en ik maakte met een snelle groet een eind aan het gesprek.

imagesHet voordeel van de ingewikkelde heenweg was dat de taxichauffeur nu wist hoe hij weer zonder problemen naar vliegveld Tegel moest komen. Ik hield de taximeter nauwlettend in de gaten, die stond al bij 49 euro. ‘Kan ik straks pinnen?’, voeg ik hem. ‘Nee, dat gaat helaas niet, zo’n pinapparaat is gewoon te duur voor een kleine ondernemer als ik.’ Misschien had ik net genoeg geld bij me. Onderweg was Bensali behoorlijk aan het schelden op de Berlijnse marathon die zijn hele planning in de war had geschopt. Hij was al om zeven uur die ochtend begonnen, vertelde hij, hij reed liever ’s morgens vroeg dan ’s nachts met al die dronken lui, dat was niets voor hem.

Iets na elf uur stopte hij op de plaats waar ik was ingestapt. De meter stond op 58 euro. Ik overhandigede hem de verse bankbiljetten en platzak kon ik nu meteen doorlopen naar de balie waar ik na het tonen van mijn paspoort een instapkaart kreeg. Het vliegtuig was ook nog eens een kwartiertje te laat dus ik had alle tijd om de dikke zaterdagkrant op mijn iPad te lezen voordat we mochten instappen.

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Eigen schuld dikke bult

  1. Blewbird zegt:

    Ah mooi verhaal, en goed opgelost.

    Like

  2. Corja zegt:

    Van de weeromstuit ging ik ook heel snel lezen. 🙂 Heerlijk verhaal!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s