Grote bek

UnknownIk ken ze wel de jongens die zo hard schreeuwden deze week in Steenbergen: ‘AZC, weg ermee’. Veel geschreeuw, weinig wol. Ontevreden over zichzelf, over hun kansen in het leven, ontevreden over hun omgeving (je zou maar in Steenbergen opgroeien). Met argumenten kunnen ze het nooit winnen, wat rest is hun grote bek. En zeker als je met veel bent voel je je machtig, jut je elkaar op. Als er een vrouw op het podium staat die iets beweert waar de zaal het niet mee eens is, roep je al gauw ‘kankerhoer’ en hier en daar hoor je je lijflied klinken: ‘daar moet een piemel in’. Lekker stoer, het heeft effect. Lachen.

Ik heb zulke jongens in de klas gehad. Je schrikt ervan. Maar dan blijkt opeens dat ze als kleine kleuters glanzen van trots als je ze een keer een compliment maakt omdat blijkt dat ze iets wel goed kunnen. Dat ze in huilen uitbarsten als ze vertellen dat hun grootmoeder binnenkort dood gaat.

In een groep zijn ze levensgevaarlijk. Makkelijk te beïnvloeden, in staat om domme dingen te roepen, te schreeuwen, te doen. Individueel zijn het aardige jochies die je met wat aandacht zo voor je kunt winnen.
In Steenbergen heerste de groep, bijgestaan door ‘de grote broer’ die altijd wel opduikt als er herrie is, in dit geval jongens van ver weg, uit de omgeving Rotterdam. Na een half uur roepen en schreeuwen bliezen ze de aftocht, op weg naar het bier. Ze hadden geen zin in discussie, natuurlijk niet want discussiëren hebben ze nooit geleerd. Op vragen van journalisten hoorden we alleen maar clichés die ze hadden opgepikt van anderen: ‘de islam beschouwt ons als honden’, ‘die mannen zijn levensgevaarlijk voor onze vrouwen en meisjes’, ‘ze pikken onze banen en huizen in’.

Wat ze zulke jongens echt vinden kom je nooit te weten, waarschijnlijk weten ze het zelf ook niet. Ze vinden het lastig als je moeilijke vragen stelt, ze confronteert ze met hun onwetendheid, hun vooroordelen.

Het zou mooi zijn als ze eens een tijdje konden optrekken met een Syrische asielzoeker. Samen werken aan het opknappen van een oud kantoorpand bijvoorbeeld, zodat er een paar gezinnen in kunnen wonen. Elkaar beter leren kennen, dat helpt tegen die grote bek. Maar ja, hun Engels is zo beroerd.

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Grote bek

  1. Blewbird zegt:

    Aardige jochies. Ik begrijp wat je bedoelt en ik hoop erg dat je het bij het rechte eind hebt.

    Like

  2. Bert Ernste zegt:

    Inderdaad een probleem, dit soort schreeuwers. Herkenbaar de twee kanten van deze types.

    Like

  3. Bert Ernste zegt:

    Ai, dit had de link moeten zijn. Sorry. (Editen toegestaan.)

    Like

  4. Ik lees dit pas wat laat. In de VS, waar ik woon, is het niet veel anders. Jullie hebben het misschien wel op de TV gezien: “Ferguson, Baltimore, New York,”etc. Individueel misschien wel “mee te praten.” In groepsverband worden het wilde beesten. Maar door de eeuwen is het altijd zo geweest. Zo spraken over “het gespuis, het plebs,” ga zo maar door. Het begint bij de gespleten gezinnen, vaderloos, klasseloos, onsociaal. En met TV en “sociale media” is het niet beter geworden, alleen maar erger.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s