Te hoog gegrepen

Canon_AE-1_with_50mm_f1.8_S.C._IIHet was in de jaren tachtig toen ik veel opdrachten kreeg van een kleine uitgeverij, gespecialiseerd in fotografie. Ik vertaalde brochures, schreef inleidingen voor fotoboeken, deed de eindredactie van een tijdschrift. Wekelijks was ik vele uren aan het werk voor deze opdrachtgever, ik verdiende goed in die periode.

Fotografie was een gewild onderwerp, vooral mannen gaven kapitalen uit aan hun hobby en wilden ook alles weten over de nieuwste camera’s. Dus verscheen er elke keer als er een nieuwe camera was uitgekomen een handig boekje met achtergrondinformatie. Die boekjes werden geschreven door de technische redacteur van het Duitse zusterblad en moeten dus vertaald worden. Of ik dat wilde doen.

Ik nam de opdracht zonder aarzelen aan, zonder het boekje gelezen te hebben. Het was een rot klus. Ik begreep het Duits uit het boekje wel maar het stond vol technische uitleg die ik ook in het Nederlands niet goed zou hebben begrepen. De elektronica deed zijn intrede in de fototechniek, camera’s werden steeds ingenieuzer maar ook ingewikkelder. Het technisch woordenboek kon me wel een beetje helpen, maar vaak moest ik raden wat er ongeveer bedoeld werd. Op de elektrische schrijfmachine maakte ik zo goed en kwaad als het ging er behoorlijk Nederlands van. Er was haast bij, het boekje moest voor Sinterklaas in de winkel liggen. Ik had natuurlijk om raad moeten vragen aan onze eigen technische redacteur, maar daar was ik te eigenwijs voor.images

De eerste maanden verkocht het boekje goed, dozen vol gingen de deur uit. De laatste tweehonderd gingen een jaar later naar de papierver-snipperaar. Ik heb het zelf ook niet meer. De uitgever was tevreden, de kassa rinkelde, ik kreeg mijn honorarium, drie duizend gulden, aan het eind van het jaar.

In februari kwam er een brief van een lezer. Van zo’n typische fotoman veronderstel ik, iemand die precies wist hoe het zat, zo’n pietje precies. Met een dun pennetje had hij in de kantlijn aantekeningen gemaakt, heel veel. Wat er allemaal niet deugde. En in veel van die gevallen had hij gelijk.

De uitgever legde mij de brief voor en ik kon alleen maar toegeven dat ik de vertaling veel te snel had gemaakt. Voor een deel kon ik de schuld geven aan de Duitse schrijver van het boekje die niet altijd duidelijk was, maar grotendeels lag de schuld toch bij mij.
Ik schreef een aardige brief naar de klager, hij kreeg zijn geld terug. Ik nam mij voor nooit meer een tekst te vertalen die ik niet van te voren grondig had bestudeerd. Ik zou nooit meer te gretig zijn en niet te snel meer ‘ja’ zeggen.

Zie ook: De opdrachtgever weet het ook niet meer http://wp.me/p1MauM-1r1 Nooit meer in de donkere kamer http://wp.me/p1MauM-1qS Vertalen is vakwerk http://wp.me/p1MauM-17k 

 

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s