Euritmie

images-1
In de jaren vijftig, toen ik op de Vrije School in Zeist zat, kregen we een uur per week euritmie in het gymlokaal aan de tuin. Onze juf kwam uit Finland en sprak Nederlands met een zo vreemd accent dat we haar niet verstonden, meestal ging ze dus maar over in het Duits dat we beter begrepen. Ze had net haar opleiding in Dornach afgerond, het mekka van de antroposofen, dichtbij de nagedachtenis van Dr. Rudolf Steiner. Ze droeg lange blauwe rokken en witte geborduurde bloezes met wijde mouwen.

Het is nu weer modern om kinderen tijdens het leren van begrippen te laten bewegen, wij deden dat ook al op de Vrije School. Euritmie was vooral bewegingen maken bij tekst en muziek. En bewegen wilden we wel, al waren het niet altijd de gestileerde bewegingen die juffrouw Holla van ons verlangde. Ze las gedichten van Goethe voor en daarbij moesten we de medeklinker met onze voeten laten horen en de klinkers laten zien met onze armen. De A vormde je met je armen wijd naar boven gericht, de O met je armen in een cirkel om je hoofd. We proberen het, we deden maar wat.

Meestal werd het een rommeltje tijdens de les. De oude meneer die ons vanuit een hoek van het lokaal begeleidde op de piano greep wel eens in, juffrouw Holla bleef dan stokstijf staan.
Een feest was het als we de stangen mochten gebruiken, een wat grote uitvoering van de koperen roeden waarmee traplopers werd vastgezet. De bedoeling was dat ze onze bewegingen zouden onderstrepen, maar je kon er ook mooi mee zwaardvechten. De moeilijkste oefening was de ‘waterval’. Je moest daarbij de stang met twee handen boven je hoofd houden, deze achter je rug laten vallen, je handen heel snel naar achteren brengen om de stang weer op te vangen. Dat ging natuurlijk talloze malen verkeerd en met veel lawaai kletterden al dat koper op de parketvloer. Juffrouw Holla ging net zo lang door tot het ergens op leek.

Op feestdagen zoals het Johannesfeest in de zomer, gingen we naar een euritmie-uitvoering van professionals uit Den Haag, in de toneelzaal. Spookachtige verschijningen in lange dunne gewaden bewogen van links naar rechts van voor naar achter, soms solo, vaak in groepen, fraai uitgelicht. Vreemde harpmuziek begeleidde de dans. Ik keek er vooral verbaasd naar.

Aan onze klassejuf vroegen we vaak waarom we naar euritmie moesten, wat leerde je daar nou van? Dat zouden we later wel begrijpen, zei ze dan altijd. Ik ben er nog steeds niet achter.

Zie ook: Toch niet gek http://wp.me/p1MauM-Kx  Tamme kastanjes http://wp.me/p1MauM-1jM Breiende mannen http://wp.me/p1MauM-1ZX 

 

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen, lief en leed en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Euritmie

  1. Wellicht

    Bezield bewegen
    Zichtbare taal dansen met
    wapperende geest 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s