Geen vertrek

Unknown-2

Eigenlijk hebben ze het heel goed naar hun zin. Het huis in Hoevelaken is helemaal af. Twee van de drie kinderen zijn al het huis uit en Miranda de jongste doet het goed op school. Ze hebben de garage omgebouwd en Ria heeft nu haar eigen kapsalon, Rik gaat elke morgen met een goed humeur naar zijn werk bij de gemeente Amersfoort. De hypotheek is bijna afbetaald.
Toch knaagt er iets. Steeds vaker denkt Ria: is dat nou alles? Ze zegt het niet tegen Rik, wel tegen haar broer Renger die in de afgelopen jaren verschillende nieuwe bedrijfjes is begonnen. Ze zegt het tegen haar moede die twee straten verderop woont. Ze denkt het als ze op de televisie ziet hoe mensen zomaar een hotel beginnen ergens ver weg. Mensen die de boel de boel laten en ondanks heel veel tegenslagen uiteindelijk vrolijk op hun eigen terras zitten met leuke gasten, ballonnen en lampions.

Die zomer staan ze met de caravan drie weken op een camping in het Sauerland. Een mooi plekje vlak bij de rivier. Niet te ver weg, maar toch in het buitenland. Glooiende hevels, knusse dorpjes, aardige mensen. Ria geniet en ook Rik komt helemaal tot rust. Ze hebben de elektrische fietsen meegenomen en verkennen de omgeving. Dan opeens zien ze hem staan even buiten het dorp: de oude, wat vervallen vakwerkboerderij. Op een bord langs de weg staat duidelijk ‘Te koop’. Ze lopen er omheen, ze kijken naar binnen, de gordijnen hangen er nog, het ziet er allemaal heel romantisch uit. Wat een mooie plek, denkt Ria. ‘Zullen we hier een hotel beginnen?’, zegt Rik.  Het duizelt Ria even. Een hotel? Ze verkennen de grote tuin en ontdekken een schuur die er kennelijk ook bij hoort. Rik deelt het al in: daar zouden ze zelf kunnen wonen en dan maken we daar een terras en bij de ingang is ruimte voor een parkeerplaats. ‘Wat zou dat niet allemaal gaan kosten?’ vraagt Ria. Rik heeft geen idee. Hij pakt zijn telefoon en vindt de boerderij op de website van de makelaar, de prijs staat er niet bij. Wel een adres.
Een klein hotel, ook geschikt voor de wintersport … Rik ziet het helemaal voor zich.

De rest van de vakantie zijn ze alleen nog maar bezig met de boerderij. Er volgt een eerste en een tweede bezichtiging. Veel vragen aan de makelaar. De prijs valt mee en ze kunnen een stuk land dat erbij hoort verkopen. Maar er moet wel veel aan het huis gebeuren. De keuken is veel te klein, er is nauwelijks een badkamer. De centrale verwarming lijkt oud en krakkemikkig, de elektriciteitsdraden hangen gevaarlijk los over het erf.

Voor Ria gaat het allemaal veel te snel. Iedere ochtend ontbijt maken voor hoeveel gasten? Bedden opmaken, wc’s schoonmaken, het duizelt haar, Maar Rik belt al met de redactie van Ik vertrek. Zou hun avontuur niet op de televisie kunnen komen? De volgende dag al komt een aardige mevrouw naar de camping en bij een kopje koffie met appeltaart zegt deze Sylvia: Ja dit gaan we gewoon doen. Fijn, jullie zijn heel geschikt voor de televisie! En dat trekt Ria over de streep.

De maanden daarna staat hun rustige leventje opeens op zijn kop. Een televisieploeg komt thuis filmen, dochter Miranda klaagt: haar is niets gevraagd, zij wil helemaal niet weg. Hoe moet dat nou? Ook de moeder van Ria wordt gefilmd: zij zou het verschrikkelijk vinden als Rik en Ria weg zouden gaan uit het dorp. Waar beginnen ze aan?

Er wordt veel gerekend, gesproken met de bank. Zo simpel als Rik het die zomer had bedacht is het allemaal niet. In de weekends rijden ze wel drie keer heen en weer naar Duitsland; in de herfst gaan ze op Duitse les. De televisieploeg filmt alles. Sylvia is hun persoonlijke begeleidster, ze blijft enthousiast. Doen, doen, doen! roept ze elke keer als de twijfel begint, eerst bij Ria, dan bij Rik. Renger biedt aan mee te doen, hij wil best investeren in hun toekomstplannen. En ooit lang geleden heeft hij in een hotel gewerkt. Ze praten met de bank, ze hebben flink gespaard en als ze hun huis binnen een jaar kunnen verkopen … de markt is gunstig. Het lijkt een haalbaar plan als ze de schuur erbij trekken en twaalf kamers kunnen realiseren met een gemiddelde bezetting van 60%.

In het voorjaar staat het busje van de filmploeg op het erf in Wipperfurth aan de Wipper. Ze komen opnamen maken van een feestelijk moment, het bordje ‘Te koop’ wordt weggehaald, Rik en Ria drinken een glaasje sekt, oma en Miranda zijn er ook. Renger heeft een aannemer meegenomen die de boerderij kritisch bekijkt. Hij maakt foto’s en zal een basisplan uitwerken.

De notaris vraagt na het tekenen van de aktes of ze al een vergunning hebben aangevraagd. Een vergunning? Daar heeft nog niemand het over gehad. Ze zien bezorgde blikken. Ze vragen het aan Sylvia van Ik vertrek, die altijd alles lijkt te weten maar die houdt de boot af: ‘Nee, geen idee of er een vergunning of zoiets nodig is, maar laat me weten als je meer informatie hebt.’

Het gaat misschien niet door, denkt Ria dan. Ze betrapt zich erop dat ze daar blij om is, maar ze laat niets merken want Rik is zo enthousiast. Ik hoef hier niet weg, denkt ze. Ik blijf gewoon werken in Hoevelaken met mijn eigen vertrouwde klanten. Miranda maakt haar school af, ik ga op de koffie bij mijn moeder en doe de boodschappen als het glad is in de winter.

Ze krijgen van de notaris de naam door van iemand uit de gemeente die er over gaat en ook een buurman met wie ze al eerder kennis hebben gemaakt is bereid hen te helpen. Ook die kijkt somber, ‘Ze zijn niet meer zo scheutig met hotelvergunningen, alles is beschermd tegenwoordig’.

Er wordt niet gefilmd als ze twee weken later het gesprek hebben in het gemeentehuis. De aannemer van Renger heeft wat tekeningen gemaakt maar die worden meteen van tafel geveegd, ze voldoen niet aan de eisen die de lokale overheid stelt. En dan wordt al heel snel duidelijk: een hotelvergunning zit er niet in. Het bestemmingsplan staat het niet toe, wonen en verbouwen mag, maar een hotel, nee ondenkbaar. Fijn denkt Ria. ‘Kut’, zegt Rik.

Ze vertellen het aan Sylvia die dan snel de conclusie trekt: voor het programma zijn jullie niet meer interessant. Het busje met de televisieploeg rijdt weg, ze zullen nooit meer iets van Sylvia horen.

Thuis in Hoevelaken steekt Ria de kaarsjes aan. Het is kerstmis. Gezellig. De kinderen zijn er, oma zit bij de open haard te breien. Op de schoorsteen staat een foto van een oude vakwerkboerderij. Nu weer met een bordje Te koop.

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s