Digi-angst

Oma Gemma is negenenzeventig en heeft last van digi-angst. Na heel veel twijfel heeft ze een laptop staan in het kamertje boven waar opa vroeger de girokaarten uitschreef. Maar ze durft er bijna niet aan te komen. ‘Handig, dan kunnen Annefleur en Nizette je mailen en hun foto’s opsturen’, had haar dochter Mariska gezegd. Natuurlijk zou het leuk vinden om mailtjes van haar kleindochters te ontvangen, maar liever nog zou ze hun tekeningen en foto’s gewoon per post krijgen. Veilig door de brievenbus.
Ze had het heus wel gezien op de televisie, de berichten over ouderen die voor duizenden euro’s waren opgelicht. Ze hoorde het van haar bridgevriendinnen, die kregen rare foto’s toegestuurd zomaar, ongevraagd. Het internet zit vol gevaren en als je niet heel handig bent, loop je in zeven sloten tegelijk. En zij is niet handig met apparaten, zeker niet met de computer.

Ze heeft al moeite met de afstandsbediening van de televisie. Vroeger was dat makkelijk, toen had je één apparaat waarmee je het toestel vanaf de bank aan en uit kon zetten, harder en zachter of een andere zender kon kiezen. Maar nu staat er een vreemd kastje onder haar televisietoestel en heeft ze opeens twee afstandsbedieningen en weet ze vaak niet meer wat ze met de ene moet doen en wat met de andere. Ze probeert maar wat. Meestal gaat het goed, maar soms reageert niets meer en zit ze zonder televisie. Dan belt ze de buren. Hun zoontje van twaalf komt dan langs en die kan altijd alle problemen in een mum van tijd oplossen waardoor ze zich nog dommer voelt.

Ze moest en zou ook een mobiele telefoon nemen. Die zit nu in haar handtas en ze weet hoe ze hem moet opnemen. Handig als ze eens een keer op stap is. Ze heeft er al een keer mee gebeld, toen ze de bus had gemist en niet goed wist hoe ze thuis moest komen. Maris heeft haar toen opgehaald. Ze maakte er een drama van. Hoezo, dat kan toch gebeuren? Maar ze had op heer telefoon moeten kijken, dan had ze kunnen uitvinden hoe en wanneer de volgende bus ging. De vingers van haar dochter gaan dan razendsnel over de knopjes, ze kan het niet volgen, laat staan onthouden. Mariska is dan weer boos omdat ze weigert de telefoon te gebruiken om een adres op te zoeken. Ze kijkt liever in haar piepkleine agenda die altijd in haar handtas zit.

‘Kijk op onze website’, hoort ze om de haverklap op de radio, op de televisie. ‘Ik niet’, denkt ze dan tegendraads. Stuur mij maar een briefje.

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen. Bookmark de permalink .

6 reacties op Digi-angst

  1. Peter Kersten zegt:

    Tja, je hebt gelijk!!!! Dit zijn issues die de ouderen partij van die nicht moet aandragen in de kamer

    Like

  2. Wllm Kalb zegt:

    Je bedoelt Henk Krol …. Elke andere partij kan dat ook doen. Lijkt me belangrijk genoeg.

    Like

  3. Wieneke zegt:

    Toch is het wel jammer van die computer. Ik heb zelf jaren computerles (basis) gegeven aan senioren en als je dan ziet hoe leuk ze het vinden om er mee om te gaan. Skypen, mailen, fotobewerking, surfen, muziek downloaden, ouwe kennissen opzoeken, boeken schrijven en weet ik wat. Er ging tijdens de lessen altijd een wereld voor ze open. Ik kom nog steeds zo nu en dan mensen tegen, die zeggen: ‘Wat een goeie beslissing was dat om op computerles bij jullie (Seniorweb) te gaan. ‘
    En dan krijg ik enthousiaste verhalen over wat ze er allemaal mee doen. Vooral de meer aan huis gebonden mensen hebben er heel veel lol van. Ik denk dat het ook erg helpt tegen vereenzaming.

    Like

  4. Wllm Kalb zegt:

    Inderdaad, mensen als oma Gemma – die natuurlijk anders heet – noemen het angst, maar het is grotendeels onwetendheid en onbekendheid. Als je je open stelt, valt er een wereld te winnen. Je moet wel de drempel laag houden want deze digi-angsthazen zijn vaak ook stronteigenwijs.

    Like

    • Wieneke zegt:

      Wij gaven toen heel rustig opgebouwde zeg maar langzame cursussen met hooguit zes leerlingen. Maar de eerste twee dagdelen was ik altijd druk bezig om de vele angsten (ja maar, maak ik hem niet kapot dan?) en onzekerheden weg te nemen met grapjes en gekke dingen. En dan was het zo prachtig om te zien hoe ze steeds meer durfden en trots op zichzelf werden. Ik herinner me een bejaarde dame die haar kleinzoon van 15 nog iets computerigs kon leren, dat zij net geleerd had. Haar gezicht toen ze het vertelde was onbetaalbaar. Ik denk er nog met veel plezier aan terug.

      Like

  5. Blewbird zegt:

    Groot nadeel van ‘digitaal’ is dat je nog te veel moet weten en kunnen om ermee om te gaan. Je moet als het ware voor zo’n ding denken. Dat kan toch niet de bedoeling zijn. Misschien bevinden we ons nog in de digitale middeleeuwen en komt er over een aantal jaren iets op de markt dat ‘echt’ handig is, ook voor ouderen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s