Wintertuin

a31a3310-d270-012d-7e2d-0050569439b1
Als kind werden we door tante Bé een keer per jaar meegenomen naar Amsterdam. Vaak gingen we rond Sinterklaastijd. Eerst met de trein naar Utrecht dan overstappen en per sneltrein! naar dat grote Amsterdam. Ik wilde graag rond blijven kijken in het grote Centraal Station maar we moesten verder. Eerst naar de etalages van de Bijenkorf met veel imagesbewegend speelgoed. Heel lang bleven we staan. We mochten de Bijenkorf zelf in en zagen daar zwarte pieten omhoog en omlaag klauteren in de grote open ruimte in het midden. Ergens op een van de etages was heel in de verte Sinterklaas die als een god op een soort troon zat. Je kon daar ook naar toe maar dat was veel te ingewikkeld, tante Bé begon er niet aan. We liepen een stukje door de Kalverstraat en gingen daarna iets drinken onder de palmen van de wintertuin van hotel Krasnapolsky aan de Dam.
Ik probeerde die vreemde naam na te zeggen maar struikelde steeds over als die medeklinkers.

Als jongetje van zes keek ik mijn ogen uit. Zo groot en hoog was deze zaal, vlak achter het drukke stadsgewoel. Dunne metalen pilaren droegen de enorme dakconstructie waardoor het winterlicht naar binnen viel. Aan de beide lange zijden waren smalle balcons, wat had ik graag daarvandaan eens naar beneden willen kijken. In grote kuipen stonden echte palmen die heel hoog reikten. Aan de korte zijde, vlak bij waar wij aan een tafeltje met een wit linnen tafelkleed zaten, waren heel hoog vlaggen en emblemen en de letters W en E op de muur geschilderd, de letters van koning Willem III en koningin Emma legde tante Bé uit. Hier hadden zij diners en ontvangsten gehouden. Hier in deze prachtige ruimte klonk ooit muziek en dames en heren in kleurrijke gewaden zwierden over de marmeren vloer. Ik droomde weg boven mijn kinderijsje met parasol.

UnknownVorige week was ik weer even in Krasnapolsky. Voor de zoveelste keer gemoderniseerd, aangepast om in deze tijd van moordende concurrentie de strijd te kunnen aangaan met andere chique hotels. Veel glimmend zwart, hier en dar een toefje rood, een poging om vooral modern en elegant te zijn.
Thee drinken in de wintertuin kan niet meer, deze dient alleen nog maar als ontbijtzaal voor de hotelgasten, maar voor speciale gelegenheden worden er nog wel eens banketten georganiseerd.
De hoge palmen zijn verdwenen en hebben plaats gemaakt voor saaie sanseveria-achtige planten. De kroonluchters zijn vervangen door vreemd gevormde constructies. Er waren geen dagjesmensen meer die nieuwsgierig kwamen kijken naar de wintertuin, die stonden nu allemaal in de rij bij Madame Tussauds.
We namen plaats in het café aan de Damzijde waar ze nog ouderwets thee serveerden in kannetjes en we aan het buffet chocoladetruffels met bramenlikeur uitzochten.

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Amsterdam, Feiten en meningen en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Wintertuin

  1. Corja zegt:

    Ja jammer, alles verandert, niets is meer wat het was. Het is trouwens leuk koffie drinken in het Andaz-hotel, aan de Prinsengracht. te midden van het design van Marcel Wanders.
    Ook de Bijenkorf wordt in rap tempo aangepast aan de huidige (?) tijd. Straks kunnen die zwarte Pieten ook niet meer. Ze waren trouwens al goud, dit jaar.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s