Aids

UnknownToen ik begin jaren tachtig in m’n eentje door New York dwaalde was er sprake van een geheimzinnige dodelijke ziekte die het vooral gemunt had op jonge, homoseksuele mannen. De ziekte had nog geen naam maar de mannen met wie ik het bed deelden wisten heel goed dat je veilig moest vrijen om niet besmet te raken. De aardige architect uit New Jersey bij wie ik een weekend doorbracht gebruikte niet alleen condooms maar ook plastic handschoenen tijdens het vrijen.

In Amsterdam stierven de eerste vrienden aan aids. De schrik zat er goed in. Het onbezorgde vrije leventje leek voorgoed voorbij, er dreigde gevaar. De homo-gemeenschap was niet langer een club van feesten en partijen, vrijheid-blijheid, haken en punniken, homo’s werden experts in stervensbegeleiding en zetten in de kortste tijd een perfect buddy-systeem op. Gelukkig kwamen we steeds meer te weten over deze gevreesde infectieziekte, overal werd voorlichting gegeven, er verschenen folders en boekjes. Maar het bleek moeilijk om de theorie ook in de praktijk toe te passen.

imagesIk moest aan deze periode denken toen we dit weekend de voortelling Moeders en zonen bezochten, het toneelstuk van de Amerikaan Terence McNally dat nu door het land toert met Paul de Leeuw, Freek Bartels en Anne Wil Blankers in de hoofdrollen. Een moeder die twintig jaar geleden haar zoon André aan aids verloor bezoekt diens toenmalige vriend in zijn appartement in New York.
Het is een indrukwekkend toneelstuk, heel ingetogen gepeeld door Paul de Leeuw als Cal, de vriend en soeverein door Anne Wil Blankers als de moeder. Zij heeft de homoseksualiteit van haar zoon nooit kunnen accepteren en de relatie met Cal niet eens willen zien.

Ze komt terecht in een gelukkig gezin: Cal is inmiddels getrouwd met Wil, een veel jongere schrijver, ze hebben een zoontje van zes dat het normaalste jongetje van de wereld is en als ijsbreker werkt tussen Cal en de nog altijd boze moeder Katherine.

images-1Het stuk geeft heel duidelijk de Amerikaanse situatie aan. De tegenstellingen tussen New York en de rest van het land zijn daar veel groter dan bij ons tussen Amsterdam en de provincie. Het is hier vrijwel ondenkbaar dat een schoonmoeder nooit eens langs zou komen ook al heeft ze moeite met de keuze van haar zoon. Katherine was alleen voor de afscheidsbijeenkomst na het overlijden van haar zoon naar New York gekomen en daar nog steeds onthutst over, ze wilde niets weten over het leven dat Cal en André in de grote boze stad leefden.

En nu is ze er opeens weer, onaangekondigd kort na de dood van haar man. Ze zit nog vol boosheid en wrok, maar het is vooral de teleurstelling over haar eigen leven die haar parten speelt, haar onvermogen om lief te hebben. Langzaam wordt dat door de gesprekken met Cal steeds duidelijker. Wil, van een andere generatie en niet direct betrokken bij de dood van André, stelt duidelijke vragen en probeert haar op een andere manier te benaderen. Heel langzaam brokkelt de ijskorst die rond Katherine hangt een beetje af.

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Aids

  1. Wat voor-info. Dankje. Ik ga zaterdag het stuk zien

    Like

  2. Wieneke zegt:

    Ik heb eens even in de speellijst gekeken: 8 december komt het stuk in de Lawei. Ik wil het graag zien. Dank voor de info.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s