Weg

UnknownNu hebben we best een groot huis: vijf kamers plus een entresol, een berging, een waskeuken. Met allemaal kasten, laadjes en richels om iets op te leggen. Daar raak je dus wel eens iets kwijt. Maar zo frequent als wij dingen kwijtraken is toch wel merkwaardig. Waar blijven al die dingen?

Om te beginnen de sokken. Ik weet het, dat overkomt iedereen, we hebben allemaal wel ergens een la met verweesde sokken. Maar hele overhemden die onvindbaar zijn, slakommen, theeglazen. Ik kan echt goed zoeken, maar ze zijn en blijven onvindbaar.

Gisteren de bank verschoven om er eens goed achter te kijken: niets. Achter de Chinese kast gekeken, ook al niets.
Mijn fietssleutels zijn al een week weg, nergens te vinden en ze moeten in huis zijn want ik heb buiten mijn fiets keurig op slot gedaan. Gelukkig heb ik ergens nog reservesleutels, in het onderste laadje van het zilverkastje. Ik heb mijn sleutels ergens neergelegd of opgeborgen maar ze zijn niet meer te vinden. Al mijn jaszakken broekzakken, tassen en ook mijn rugzak heb ik gecheckt maar ze blijven onvindbaar. ‘Die heeft de Grote Verslinder opgegeten’ zou ik tegen mijn kleine neefjes zeggen, maar ik geloof niet in Grote Verslinders.

’s Nachts droom ik van een geheime kamer ergens in huis, een kamer met een verborgen ingang die ik niet kan vinden. Daar liggen al die spullen die ik kwijt ben. Ze lachen me uit.

Zie ook: De kunst van het vinden http://wp.me/p1MauM-to 

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen. Bookmark de permalink .

5 reacties op Weg

  1. Wieneke zegt:

    Sjonge, dat van die overhemden lieg je toch, he? Jaaaaaaaaa
    Kijk eens in de koelkast voor die sleutels. Nee, dat is niet raar. Ik vond er ooit mijn portemonnee.

    Like

    • Wllm Kalb zegt:

      JA dat ken ik, de onmogelijkste plekken. Maar nee, zelfs daar zijn ze niet. Misschien achter de koelkast?

      Like

      • Wieneke zegt:

        Ergens onder gevallen is zo gek nog niet gedacht. Sleutels doen rare dingen, hoor. Vorige maand was ik een huissleutel kwijt. Ga ’s morgens met Lola wandelen, kom terug en er is geen sleutel in mijn jackzak. Niet te vinden en jackzak niet kapot, dus moest hij er uit gevallen zijn. Hele wandeling overgedaan (Lola vond het erg leuk) en de grond goed afgezocht. Niks te zien, behalve wat meewarig naar ons kijkende mede-dorpelingen. Ik kon het huis gelukkig wel in omdat ik zomaar de code van de garagekanteldeur wist. Maar ik was zo kwaad. Hoe kan dat nou? Dus toch nog eens dat jackje helemaal centimeter bij centimeter afgevoeld. De sleutel zat zowat bij de zoom. Moeilijk uit te leggen, maar er was een soort intern zijzakje dat ik nooit opgemerkt had. Daar was hij ingekropen. Ik denk: ik zeg het even 🙂

        Like

  2. Corja zegt:

    Misschien de Heilige Antonius aanroepen? 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s