Bungalowpark

huisje Pttn
Officieel heette het een camping, maar op camping Beekdalen kon je geen tent opzetten. Het was een klein bungalowpark zoals er heel veel zijn aan de rand van de Veluwe. Ooit een grote boomgaard, maar het fruit bracht te weinig op en dus werden de kersen- en perenbomen gekapt en de grond verdeeld in flinke kavels waar stacaravans op gezet werden. Als je goed keek kon je nog wel wielen ontdekken maar het waren eigenlijk gewoon zomerhuisjes inclusief een klompenhok en een grote schuur. In mijn tuin stond ook nog een mooie perenboom die in het voorjaar prachtig bloeide en het najaar peren opleverde waar vooral heel veel wespen op af kwamen.

Ik kocht mijn huisje begin jaren negentig voor veel te veel geld. Maar ik wilde zo graag naar buiten en de eigenaren waren aardige mensen. Lammert, de campingbaas, schonk een flinke borrel toen ik het koopcontract tekende. De vorige eigenaren hadden de caravan neergezet en er jaren lang permanent in gewoond. Nu hadden ze eindelijk een woning in het dorp en een konden een huis op een Grieks eiland kopen.
Ik had geen woonvergunning nodig, ik zou er alleen ’s zomers zijn, mijn woning in Amsterdam hield ik aan. Peter en ik zouden aan een tienjarige ‘winter-relatie’ beginnen. Van eind september tot Pasen zou ik in Amsterdam wonen, de rest van het jaar grotendeels in het huisje. Een relatievorm die mij goed beviel, mijn vriend wat minder.

Omgeving 15

Aan  de rand van de Veluwe

Ik hoefde weinig aan het huisje te doen. Een nieuwe vloerbedekking, dat was alles. De slaapkamer zat onder de grond, dat was wel apart. De vorige eigenaren hadden een diep gat gegraven, via een trap kwam je in een koel souterrain terecht met kleine raampjes aan de bovenkant. Ik sliep er prima, maar als ik schoenen in de kast liet staan kwam er schimmel op, het was er erg vochtig. Natuurlijk was dat illegaal, maar er kwam nooit iemand kijken.

Huisje 33

Slaapkamer onder de grond

In april pakte ik mijn computer en de poezen in de auto in en vertrok naar camping Beekdalen. De poezen hadden het er reuze naar hun zin, internet kwam traag binnen via de telefoon en ik raakte langzaam gewend aan het buitenleven.

De camping was, zo bleek al snel, een soort vluchtheuvel voor mensen van allerlei soort die niet goed in het dorp pasten. Bijna iedereen woonde er permanent, dat werd door de gemeente al jarenlang gedoogd. Daar was vooraan de wat oudere vrouw die al vijftien jaar van een uitkering leefde en waar het vanaf vier uur altijd erg gezellig was. Ik nam haar hond graag mee op mijn fietstochten en zij paste op mijn poezen als ik weg was. Er waren veel pas gescheiden bewoners die geen eigen huis hadden. Vaak erg eenzaam, vaak aan de drank. In de hoek woonde een jongen van begin twintig, te eigenwijs om nog thuis te wonen. Hij werkte als slotenmaker en verdiende bij door in softdrugs te handelen, dat was voor niemand een geheim.

Huisje 27Het park werd aanvankelijk goed onderhouden. De stroomvoorziening werd vernieuwd wat hard nodig was want in het begin konden geen twee mensen tegelijk de wasmachine aan hebben, dan sloegen alle stoppen door. Het gras werd gemaaid door de drie zonen van Lammert, de parkeerplaats werd wekelijks schoongehouden en mensen die te veel herrie maakten of de pacht niet op tijd betaalden werden flink aangepakt.

Dat veranderde allemaal toen Lammert op een warme zomerse dag zomaar opeens dood neerviel terwijl hij stond te plassen. De nog jonge weduwe was nu formeel de beheerder maar ze had ook een drukke baan in de zorg en geen zin om zich veel met de camping te bemoeien. Ze liet het over aan haar zonen maar die waren met heel veel andere zaken bezig, die hen in het dorp een slechte naam bezorgden.

Er liepen steeds vaker vreemde figuren rond in het park. Er werd gestolen uit de geparkeerde auto’s. Tijd voor mij om te vertrekken. Ik kocht een echt huis in een dorp dichter bij Amsterdam en wilde graag van mijn zomerhuis af. Maar hoe verkoop je een leuke stacaravan op een vakantiepark met een slechte reputatie?

tuin 01a

Achteruitzicht in de herfst

Mijn huisje had een paar voordelen: het lag aan de buitenkant van het park, met vrij uitzicht over een wei met schapen. De tuin was goed onderhouden en best groot, alleen de schuur had een nieuw dak nodig. Mijn directe buren gaven geen overlast, de wat schuwe jongeman met een alcoholprobleem naast me had plaats gemaakt voor een echtpaar dat meestal in hun huis in Spanje verbleef en slechts een paar weken per jaar in het huisje woonde. Aan de andere kant woonde een jonge vrouw die in het ziekenhuis werkte. Ik had weinig contact met haar. Ze had steeds weer een andere verloofde, hun ruzies hoorde ik op mijn terras. Tegenover me was een jong stel komen wonen, dat de vrijheid van de camping verkoos boven een leven in het keurige dorp. Hij was reuze handig, links en rechts verschenen aanbouwsels en schuurtjes rond hun caravan, overal stonden motoren en brommers. Gelukkig stonden er flinke struiken rond mijn huisje, zodat ik al die rommel niet zag.

Ik zette advertenties, schakelde een makelaar in, maar er gebeurde niets. De oudste zoon van Lammert vroeg of ik het huisje niet tijdelijk wilde verhuren. Hij kende iemand die dringend woonruimte zocht. Wel ja, dacht ik, dan levert het in ieder geval wat op. Het meisje kwam zich voorstellen, ze had een bleek vriendje bij zich.

Al na een maand stopte ze met het betalen van de huur. ‘Het dak van de schuur lekt, en beneden in de kelder durven we niet te slapen, veel te gevaarlijk als er brand uitbreekt’. Dat waren genoeg argumenten om niet meer te betalen, vond ze. Ze hadden ondertussen de vijver leeg laten lopen en een groot deel van de struiken gerooid. Dat hadden hun honden gedaan, zeiden ze, er liepen er drie rond.

Putten 014bHoe kreeg ik deze vreselijke mensen uit mijn huisje? Ik vroeg juridisch advies, maar het was duidelijk, een formele procedure zou maanden gaan duren. En wonder, o wonder, er had zich een koper gemeld, een vriendin van een kennis was opeens erg geïnteresseerd.

De drie zonen van Lammert brachten uitkomst. Ze vonden dat de huurster het te bont had gemaakt. Met zijn allen gingen we op een ochtend naar het huisje en vertelden dat zij en haar vriend én de honden direct weg moesten. Ze konden voorlopig logeren op een boerderij wat verderop, daar werd verbouwd en ze konden de schuur gebruiken. Al hun spullen werden in een busje geladen, inclusief de drie honden. Het meisje en de bleke jongen stonden er zwijgend bij, de slotenmaker van de hoek zette een nieuw slot op de deur en ik kon gaan opruimen.

Er moest nog vele worden gerepareerd wat ze hadden in de vier maanden die ze er hadden gewoond een enorme rotzooi van gemaakt. Er was een deur ingetrapt, er was glas kapot en het lekte in de kelder omdat de wasmachine verkeerd was aangesloten. Na twee maanden was alles weer een beetje klaar. Het kostte me meer dan tweeduizend euro, maar toen kon eindelijk de koop gesloten worden – voor een veel lager bedrag dan ik zelf had betaald – maar dit hoofdstuk kon ik dan eindelijk afsluiten.

 

 

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Bungalowpark

  1. Wieneke zegt:

    Een mooi plekje én een gezellig huisje voor de zomer. Jammer, dat het dan zo moet gaan. Maar je houdt er wel een mooi verhaal van over 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s