Mies

imgres-1Ongeveer vijftig minuten kreeg Mies Bouwman om te praten over 65 jaar televisie. Ze was afgelopen vrijdag de enige gast in de bijzondere uitzending van De Wereld Draait Door. Maar die tijd was natuurlijk veel te kort om al die prachtige verhalen te vertellen, al die beelden terug te zien en van commentaar te voorzien. De redactie had het zo leuk bedacht: we laten Mies hoogtepunten uit de afgelopen jaren zien en dan komt er vanzelf wel een gesprek. Maar al die ideeën zaten Mies in de weg. Ze kreeg nauwelijks de gelegenheid om haar verhaal te doen, het volgende fragment, belangrijk of niet belangrijk, stond al weer klaar.

Waarom kan er op de Nederlandse televisie nooit eens wat meer tijd uitgetrokken worden voor iemand die echt iets te vertellen heeft? Mensen van het kaliber van Mies Bouman: zesentachtig en nog altijd alert, grappig, vol kennis en ervaring, vol verhalen. Laat ze maar vertellen, zoals over de lunch met kroonprins Willem-Alexander toen ze niet uit haar woorden kon komen, over bijzonder ontmoetingen over haar begintijd. Anekdotes die je veel te weinig hoort. Dat mag best twee uur duren. Ik zat niet te wachten op de drie programma’s van Bert van der Veer over 65 jaar televisie – met vooral veel BvdV,  kostelijk gepersifleerd door Koefnoen – ze hadden beter een lange avond met Mies Bouman kunnen programmeren, tien keer beter en leuker.
schermafbeelding-2016-10-15-om-17-31-26Het item over de jonge Johan Cruyff ging goed, met mooie fragmenten uit Mies-en-sène en dierbare herinneringen van Mies aan Johan en zijn vrouw Danny. Daar had ik graag meer van gezien en gehoord. Voor jonge kijkers die het niet hebben meegemaakt riep het korte fragment uit Zo-was-het-toevallig-ook-nog-eens-een-keer alleen maar vragen op. Het verhaal van Mies over de politieagent aan de keukentafel was vermakelijk maar onduidelijk bleef waarom dat programma destijds (midden jaren zestig!) tot zoveel ophef leidde. Mies weet het allemaal nog en kan er kostelijk over vertellen.

‘Dit was de laatste keer’, zei Mies Bouman aan het eind van de uitzending. Met andere woorden: ik hoef dit gedoe niet, doe me dit niet nog eens aan, de camera’s, praten over mezelf, het ophalen van al die herinneringen, ik ben het belangrijkste natuurlijk vergeten, ik kan al die namen niet onthouden … Alsjeblieft laat mij maar lekker mij eigen dingen doen, ik hoef echt niet meer met mijn gezicht op de televisie.

Jammer, want ik zou inderdaad veel meer verhalen willen horen. Als je er de tijd voor neemt valt er genoeg naar boven te halen. Sonja Barend mag ook een hele avond vullen en Koos Postema en Paul Witteman. Het Instituut voor Beeld en Geluid en Bert van der Veer zorgen wel voor de beelden.

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen, media en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s