Morten

scanJe krijgt een boek cadeau als lid van de bibliotheek in het kader van de actie ‘Nederland leest’. Waren het vroeger vooral klassiekers uit de vaderlandse literatuur, deze keer heeft het CPNB het anders aangepakt. Nadat je een klein examen hebt gedaan (een vragenlijst invullen over democratie) mag je kiezen uit drie zeer verschillende boeken die iets met het thema te maken hebben: William Golding, Heer van de vliegen uit 1954, Isabelle Allende, Liefde en schaduw uit 1986 en Anna Levander, Morten uit 2014. Een vreemde combinatie: twee gelauwerde auteurs uit het buitenland en een volstrekt onbekend thrillerauteur.

Ik kreeg niet alle drie de boeken zoals ik had gehoopt maar moest er een uitkiezen. Ik koos voor Morten vanwege de suggestie dat het hier om een Nederlandse versie van Borgen zou gaan en omdat achter het pseudoniem Levander twee Nederlandse journalisten schuil gaan: Dominique van der Heyde (Nieuwsuur) en Annet de Jong (de Telegraaf).

Morten werd in 2014 gepresenteerd als het eerste deel van een trilogie maar deel twee en drie laten nog op zich wachten. In de uitgave van het CPNB wordt daar ook niet meer naar verwezen.
Het boek is boeiend maar stelt ook teleur. Er zijn maar liefst vier verschillende personages die strijden om voorrang, gebeurtenissen van meer dan twintig jaar geleden en in het heden wisselen elkaar af. Veel over politiek want Morten Mathijsen is een ambitieuze politicus die geen middel schuwt om de top te bereiken. Een hoogtepunt moet de beschrijving van een verkiezingsdebat worden dat live wordt uitgezonden op de televisie, maar dat leest toch niet echt lekker. Daarin treedt een interviewster op die opvallend veel op Dominique van der Heyde lijkt.

Veel drank ook en aantrekkelijke vrouwen met wie Morten de liefde bedrijft, want dat moet in een vlotte thriller. Ongeloofwaardig wordt het als Morten wordt gechanteerd door een onbekende en enorme bedragen overmaakt zonder dat hij weet waar de verdachtmaking op is gebaseerd.

De schrijfsters van Morten willen te veel, te veel personages te veel verhaallijnen, te veel politiek en journalistiek in het verhaal. Dat gaat allemaal ten koste van de karakters van de hoofdpersonen, dat blijven vlakke figuren. Van Morten weten we na 276 bladzijden nog maar heel weinig.

Ook Nederland leest heeft deze keer te veel op verschillende paarden gewed: inhaken op een discussie over democratie, strooien met bekende namen (Morten heeft een Inleiding van Gerti Verbeet) en trouwe leden van bibliotheken een aardig cadeau aanbieden.

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen, literatuur en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s