‘Nice hat’

unknown
De dame met de rollator komt altijd aan het eind van de middag naar de supermarkt, drie keer in de week. ‘Ik kom pas als de stickerdame is geweest’, vertelt ze me, want ze praat graag tegen iedereen die ze tegenkomt.
De medewerkster in het blauwe jasschort komt kortingzegels plakken op alle verse producten die bijna overtijd zijn. ‘Ik koop als het kan dingen met korting, 35 procent dat scheelt veel hoor!’ zegt ze uitbundig. Ze heeft zich goed ingepakt, een dikke jas, een sjaal en ook een keurige hoed.
Aan de jongen die de vakken vult bij de koekjes vraagt ze waar ze Dagoeblad kan vinden. Hij begrijpt haar niet. ‘Surinaamse  spinazie, jongen, heerlijk!’ roept ze luid. Haar stem schiet de hoogte in, elke zin eindigt met een lach. ‘Misschien bij de groente’, zegt de jongen dan diplomatiek. Maar de mevrouw achter de rollator heeft al een andere gesprekspartner gevonden. Tegen een jonge toersite begint ze in het Engels, maar na een paar woorden gaat ze verder in het Nederlands. ‘Ze hebben helemaal geen Surinaamse groentes hier’, zegt ze. Ze mist de Groene Klaroen, het Tayerblad en de Kouseband. Het meisje kijkt haar hulpeloos aan. ‘Nice hat’, zegt ze dan om het gesprek positief te beëindigen. Maar de mevrouw achter de rollator is al doorgelopen, op zoek naar afgeprijsde koffieroom.

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s