Leedvermaak

schermafbeelding-2017-01-10-om-11-33-39
“Lachen uit leedvermaak is geen vreugde, heeft haar opa haar geleerd. Het is troost voor de dwazen. Ze heeft haar vandaag slechts één keer zien lachen en dat was om haar cliënte die er uitziet als een uitgewoond kot met haar domme ex. ”
Dat schrijft Anne-Gine Goemans in haar roman Honolulu King. Aan het woord is Synne. De wijze grootvader is Hardy Hardy, de Indo die zo houdt van Hawaii muziek. De vrouw die zelden lacht is Andrea, de vrouw van Synnes minnaar.

Er valt veel over dit boek te vertellen. Het is niet echt goed maar wel interessant. En soms staan er mooie zinnen in. Synne en opa Hardy zijn fantastisch, andere personages zijn juist weer inslecht.

Maar de uitspraak over leedvermaak bleef hangen.Lachen om het domme handelen van anderen is de bedoeling van Gooise Vrouwen II. De film gaat over vier superrijke vriendinnen met huwelijksproblemen uit het Gooi. In de bioscoop en ook toen de film afgelopen zaterdagavond werd uitgezonden op rtl4 keken meer dan een miljoen mensen.

Wat is dat toch? Veel heeft het verhaal niet om het lijf. Het verhaal is matig, vol stereotype beelden, de karakters worden nergens uitgediept. De vier dames blijven opgedirkte poppetjes die regelmatig gaan shoppen en oesters gaan eten. De huisnicht, kapper Yari (Alex Klaasen), heeft geen andere rol dan extravagant te zijn. De vriend van Claire (Tjitske Rijdingaunknown) uit Burkina Fasso wordt neergezet als een domme neger die zich niet kan aanpassen en vooral is uitgekozen omdat hij zo flink geschapen is.

Zouden de kijkkers vooral lachen uit leedvermaak? Geld maakt echt niet gelukkig, kijk maar: Martin, de man van Cheryl (Linda de Mol) kan het vreemdgaan niet laten, Anouk (Susan Visser) is doodongelukkig met haar minnaar, Claire heeft het ware geluk ook niet in Burkina Fasso kunnen vinden en Rolien (Lies Visschedijk) beleeft wel een wel heel kort huwelijk. Maar niet getreurd, de dames gaan lekker wintersporten in Oostenrijk en wijden zich vooral aan de après-ski activiteiten.

Ik was ook zo’n dwaas die zaterdagavond ging kijken. Maar ik kon er nauwelijks om lachen. Zo flauw, zo voorspelbaar, zo niets.

 

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen, media en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s