Opening

c3sgx_evuaukzbe‘Kom donderdag ook naar de opening van Van der Elsken. Dan kan ik je voorstellen aan Mike, je weet wel de man van dat project. Misschien heeft hij wel een klusje voor je.’

En dus zat ik afgelopen donderdag vanaf vijf uur kleren te passen, mijn haar te doen, me opnieuw om te kleden, mijn make up bij te werken en mijn haar weer heel anders te doen. Tussen door keek ik naar een filmpje op You tube over Ed van der Elsken want ik had geen idee wie dat was. Ik at met Pierre en pizza, hij maakte mijn haar en mijn bloes in de war zodat ik om zeven uur opnieuw moest beginnen, het zou me nooit lukken om om acht uur bij het Stedelijk te zijn.

‘Kom maar vroeg’, had Jurgen gezegd, het zou wel eens druk kunnen worden. Toen ik om halfnegen arriveerde zonk de moed me in de schoenen, ik zag ik alleen maar een menigte. Ik kon mijn fiets nergens kwijt, moest helemaal naar de Van Baerlestraat lopen.

Na eindeloos wachten tussen allemaal mooie mensen kon ik eindelijk de eerste hindernis nemen. Vijfduizend man waren op de opening af gekomen, hoorde ik. Ik had me keurig aangemeld en gehoopt dat ik meteen door kon lopen maar het duurde meer dan een uur vooradat ik in het museum was, en verder kon, de trap nar de eerste etage. Achter mij werd het toegangshek gesloten, er mochten voorlopig geen mensen meer bij.

Jurgen was natuurlijk nergens te bekennen. Ik belde hem maar kreeg zijn voice mail. Ik liet me meevoeren met de massa en zag hier en daar een glimp van de bekende zwart-witfoto’s van Van der Elsken. Amsterdam lang geleden. Als ik bleef staan om beter te kijken werd ik weggeduwd. In de verte zag ik een studiegenootje van me, ze zwaaide maar werd ook meegeduwd naar de volgende ruimte.

Ik vluchtte een zijgang in. Eindelijk wat minder mensen. Opnieuw probeerde ik Jurgen te bellen. Nu nam hij gelukkig wel op. Hij had de hoop al opgegeven om mij nog tegen te komen. Waanzinnig wat een opening. Fantastisch toch?  Ik hoorde luide muziek, waar zat hij? Hij was gevlucht naar het Conservatoriumhotel aan de ander kant van de straat. Hij was met Mike en wat andere mensen en ze gingen nu een hapje eten ergens in de Pijp bij een fantastische tent. Als ik zin had mocht ik mee. Maar hij vertelde niet hoe die tent heette. Het klonk niet zo overtuigend. Ik had nauwelijks geld bij me en mijn nieuwe schoenen knelden bij de wreef . Ik wilde nog maar één ding: naar huis.

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s