Van Algatocín naar Estepona

Toen ik vertrok motregende het zacht. Toen ik thuiskwam na een tocht van bijna drie uur was alles nog steeds grijs en grauw. Maar onderweg klaarde het af en toe op, soms reed ik in de wolken.


Eerst de bekende weg naar Gaucin, dan wat verder richting Ronda langs Algatocín. Een drukte van belang, er is een wielerwedstrijd aan de gang. Onderweg passeerde ik al enkele renners, de eersten of de laatsten? Ik geef ze veel ruimte, ze hebben het zwaar genoeg tegen de berg op of juist in de afdaling op de natte weg. Dan stijl de weg af naar rechts. Estepona staat al aangegeven. Door het dorp. Op deze zondagmiddag staat het vol auto’s, mensen zijn op familiebezoek of drinken een cortado in het koffiehuis. De smalle weg slingert het dorp uit. Oppassen geblazen, nu rij ik door de wolken, het zicht is maar honderd meter. Ik schrik van een tegeligger, gelukkig met groot licht aan. Het gaat allemaal net goed, de weg is zo smal dat je soms op elkaar moet wachten. Iedereen lijkt geduldig en groet bij het passeren. Het moet hier prachtig zijn als het weer beter is, nu sla ik de miradors over, er valt niets te zien. Er liggen stenen midden op de weg, naar beneden geroetsjt tijdens de regenbui van gisteren. Als ik lager kom wordt het zicht beter. Het staat vol bomen langs de weg, er is nauwelijks bebouwing. Oude kurkeiken die lang niet meer onderhanden zijn genomen. In de kruin groeien varens. Ik kom langs Jubrique, ook hier veel geparkeede auto’s. Het witte dorp ligt verspreid over verschillende bergtoppen. Ik rij voorzichtig door.

Verderop staat op een stukje modderig weiland een eenzaam wit paard. Ik kan met wat moeite de auto aan de kant zetten en loop terug. De schimmel komt nieuwsgierig naar me toe, ik mag hem aaien. De prins is in geen velden of wegen te zien, zeker boodschappen aan het doen.


De weg slingert verder naar beneden, de temperatuur stijgt. In een grote bocht is een parkeerplaats ‘belvédère des cyclistes’. In de verte kan ik nu duidelijk de zee zien. Boven Estepona is zelfs een stukje blauw te zien en een streepje zonlicht. Nog een paar bochten en ik ben weer op de snelweg langs de kust.
Dan nog het laatste stukje door de bergen, richting Casares. (Casàres moet je zeggen, hebben we geleerd, niet Casarès zoals ze eert dachten).
De lucht betrekt, de ruitenwissers moeten weer aan. Thuis zitten de huisgenoten en de hondjes nog steeds naast de openhaard met boek en iPad. Ze hebben de wandeling nog even uitgesteld en een heerlijke warme hap voor me bewaard.


De volgende keer als ik hier in de buurt ben ga deze tocht opnieuw maken, dan met mooi weer naar ik hoop. En met meer uitzicht.Schermafbeelding 2017-03-23 om 11.47.17

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen, Reizen en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s