Zwemles

Schermafbeelding 2017-03-15 om 10.21.41‘Ben jij al door’? Die vraag stelden we aan elkaar ’s morgens vroeg al voor schooltijd als we zwemles hadden. Al om kwart voor acht bracht tante Bé en vaak ook buurman oom Jaap mijn broertje, mijn nichtje en mij met wat buurkinderen met de auto naar De Biltse Duinen, het mooie natuurzwembad dat helaas niet meer bestaat. Echt strand tot aan het water, mooie vliegdennen, heuvels, gras, een kanovijver, altijd mooi weer, zo staat het in mijn herinnering gegrift.

We kregen zwemles van een strenge juf en een aardige meester. Eerst op een bankje op het droge en dan met een band om in het kinderbad.  Die ochtenden, ergens in mei was het zwemwater vooral koud. Zestien graden! Dan moest je eerst ‘door’ voordat je het water inging om je baantjes te zwemmen: schoolslag, rugslag, watertrappelen.  In mei en juni werd het water warmer, achttien, negentien graden. Dat vonden wij al geweldig. Als je het al een beetje kon, kreeg je een band om met kurk zodat je nog een beetje bleef drijven en later ging ook die af. Daar zwom ik dan in het door mijn grootmoeder gebreide donkerblauwe zwembroekje dat altijd verkeerd zat. Ik was zeven toen ik mijn A-diploma haalde, eindelijk mocht ik in het diepe!

Doorkomen vond ik altijd lastig. Sommige kinderen waren flink, die plonsten meteen in het water en waren direct in één keer door. Ik treuzelde altijd bij de trap: eerst tot mijn middel, dan steeds een stukje verder en als ik genoeg moed bij elkaar had verzameld volgde de rest. Nog steeds ben ik geen held in het doorkomen. Ik zwem alleen nog maar in water dat minstens achttien graden is maar zelfs dan waag ik het niet om in één keer in het diepe te springen.

In de jaren dat ik in Zeist woonde gingen we op mooie zomers dagen vaak zwemmen in de verschillende natuurzwembaden in de omgeving met jongens en meisjes van school. Vaak in het natuurbad Mooi Zeist maar ook wel in Woestduin in Doorn of het Natuurbad in Soest. Daar fietsen we naartoe en bleven er een hele dag. De toegang betaalde ik van mijn zakgeld of geld dat ik kreeg als ik jarig was, veel zal het niet geweest zijn. Goedkoper was natuurlijk het gemeentelijke zwembad Blikkenburg. Enkele middagen in de week was er na vier uur kosteloos zwemmen. Dan stond ik tussen heel veel andere de kinderen tegen het hek aangedrukt te wachten tot het openging om een uurtje te zwemmen in het zwembad dat het water kreeg uit de Grift. Soms zwom je tegen een ringslang aan of een voorntje.

 

 

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in jeugdherinneringen en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s