Pieterman

Unknown
Pieter-Jan was ongetwijfeld de slimste van ons vriendengroepje. Hij was de enige die de boomstructuren van Chomsky’s generatieve grammatica zonder moeite uit zijn mouw schudde. Voor het tentamen taalkunde, het tentamen waar we ‘m allemaal voor knepen, gaf hij ons bijles zodat zelfs Dirk nog een vijf kommavijf haalde wat net genoeg was voor zijn propedeuse.

‘Pieterman’ noemden we hem om hem te plagen, ‘Pieterman, hoe gaat het met je pieterman’ zeiden we dan. Hij snapte niet wat we bedoelden. Hij was slim maar ook slordig. Vaak liep hij rond met vlekken op zijn broek of zijn gulp open, tot ergernis van de meisjes die er dan voorzichtig iets van zeiden.

Een tijdje had hij verkering met Brenda, een bleek meisje met een grote bril. Pieter-Jan bloeide op. Hij kookte voor ons, chiliconcarne, toen nog een exotisch gerecht. Maar na een half jaar verloofde Brenda zich met een van de jonge docenten en zat Pieter-Jan weer alleen aan ons tafeltje.

Na het afstuderen kreeg hij een baantje op een van de onduidelijke instituten die gelieerd waren aan onze letterenfaculteit. Hij ondersteunde professoren bij hun onderzoek, schreef talloze artikelen over de s-klank in het Oud-Nederlands die zelden werden gepubliceerd.

Een enkele keer kwam ik hem nog weleens tegen in het café of in de bibliotheek. Hij was al jaren bezig aan een proefschrift, maar dat schoot niet erg op. Hij heeft me uitgelegd waar het over ging, een vergelijking tussen Oud-Nederlandse teksten en de oudste Scandinavische teksten, maar er was zo weinig materiaal, vertelde hij, er waren maar een paar woorden die hij kon gebruiken, te weinig om een theorie op te baseren. De gezellige kletsende Pieter-Jan kende ik niet terug, hij werd een zure oude man hoewel hij twee jaar jonger was dan ik.

UvA_0016

We dronken jenever en haalden herinneringen op aan de goede oude tijd. Na Brenda had hij nog een Noorse vriendin gehad maar die was na een jaar uit heimwee weer naar Oslo vertrokken, sindsdien woonde hij alleen in de Lepelstraat, achter de Amstel. ‘Je weet wel, de straat uit Het bittere kruid, van Marga Minco’. Ja, dat wist ik nog. Maar hij wilde het over dat proefschrift hebben dat maar niet opschoot. Het leek me een vrij zinloze bezigheid, maar dat zei ik maar niet.

Aan mij vroeg hij zelden iets. Voorzichtig vertelde ik hem over het huis dat we hadden gekocht, over mijn baan in het onderwijs, de schrijf- en vertaalopdrachten waar ik aan werkte en waar ik een behoorlijke boterham mee verdiende. ‘Je bent dus helemaal niet wetenschappelijk bezig’, was zijn commentaar. ‘Nee Pieterman, niet wetenschappelijk maar wel maatschappelijk’, zei ik dan.

Vorige week las ik dat hij was gevonden in het water van de Achtergracht. Verdronken nadat hij tijdens het pissen in de gracht was gevallen . Zijn gulp stond nog open.

 

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in verhalen en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Pieterman

  1. Wieneke zegt:

    Een totaal zinloos leven bestaat natuurlijk niet, maar bij het lezen van jouw verhaal…… ga ik toch een beetje twijfelen. Zou iemand deze man nu wel missen?.

    Liked by 1 persoon

  2. Laten we hopen dat hij ergens een enorm spannend dubbelleven leidde. Geen tijd om z’n gulp dicht te doen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s