Kritische ontvangst voor Zarah Leander – 1963

Schermafbeelding 2017-05-02 om 11.16.52

Oktober 1963 was het dan eindelijk zo ver. De Zweedse Zarah Leader trad op in Nederland. Geliefd en populair was ze eind jaren dertig, begin jaren veertig – de UFA-ster van de Duitse film. De zangeres met de geheimzinnige, donkere stem. Ze had het moeilijk om na de oorlog weer een publiek te vinden. Jarenlang maakte ze geen films meer, ze had zich teruggetrokken op haar landgoed in Zweden. Maar fans in Duitsland haalden haar terug, ze gaf een reeks concerten, trad een maand lang op in België, maar Nederland durfde ze niet aan. Daar werd haar haar oorlogsverleden niet vergeven, haar grootste roem had ze bereikt in de tijd van nazi-Duitsland. Ich weiss es wird einmal ein Wunder gescheh’n was een van haar successen, volgens critici duidelijk een verwijzing naar de wens op de eindoverwinning.

In oktober 1963 zou Leander optreden in Amsterdam in het Concertgebouw. Bij aankomst op Schiphol hield ze een persconferentie. Henk van der Meijden in de Telegraaf: “Ik sprak haar gistermiddag in haar suite in het Victoria Hotel. Ze is niet meer zo slank als vroeger, haar gezicht heeft echter nog altijd dezelfde gave lijnen en men kan zien dat ze vroeger een beauty was. Ze heeft de waardigheid en allure die oude theatervedettes eigen is.
Ze verstart als ze over haar aankomst op Schiphol spreekt waar men haar in de perskamer vooral aanviel op haar oorlogsverleden. ‘Ik heb nooit aan politiek gedaan’, zegt ze. ‘Die journalisten wisten zoveel over me te vertellen dat ik hun [sic] eens zou moeten interviewen. Dan zou ik meer over mezelf te weten komen dan wat ik nu zelf wist.”

images

Zarah Leander in de jaren dertig

Uit Het vrije Volk: “‘Es ist nicht war, es ist gelogen!'” Fel reageerde de Zweeds-Duitse filmster Zarah Leander (65) op de opmerking van journalisten over haar veel omstreden rol in de oorlogsjaren. ‘Het is niet waar, ik heb nooit voor Hitler en de Duitse soldaten gezongen. Ik heb me nooit met politiek bemoeid. Kunst en politiek zijn twee verschillende zaken, die moet je vooral gescheiden houden. De Duitsers luisterden tijdens de oorlog naar mij omdat ze dan iets anders hoorden dan wat die meisjes in zwarte rokken zongen.’
Iemand merkt op hoe nazi film-regisseur Veit Harlan in zijn boek Im Schatten meiner Films ondermeer beschrijft hoe ze tijdens een uitstapje speciaal voor Hitler en Goebbels had gezongen. ‘Gelogen’, roept Zarah geëmotioneerd uit. Lees mijn boek maar. De titel? So bin ich und so bleibe ich.”

IMG_1475“Een ovationeel applaus dat vele minuten duurde was de beloning van het Amsterdamse publiek voor Zarah Leander voor haar optreden in het Concertgebouw gisteravond. Met tranen in haar ogen bedankte Zarah Leander na haar optreden haar publiek voor de waardering. ‘Men had mij bang gemaakt voor het publiek in Amsterdam en verteld dat het gevaarlijk zou zijn, maar na vanavond weet ik wel beter’, riep zij het publiek toe dat aan het eind van de voorstelling tot aan het podium was opgedrongen. Voor de tweede maal zong zij haar succesnummer Wunderbar tot enthousiasme van de zaal.” (De Telegraaf)

“Onder het geestdriftige publiek hield zich menig mini-meisje op en – wat nog vreemder lijkt – vooral ook menig jongeman met een uiterst gesoigneerde verschijning. Ze babbelden allemaal over haar in de pauze.” (Het Vrije Volk)

 

 

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Amsterdam, Duitsland, media en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s