Moira

Schermafbeelding 2017-07-31 om 16.19.57 Moira was zo’n collega waar je niet echt op kon rekenen. Als ze was ingeroosterd om te surveilleren liet ze mij, haar direct leidinggevende, een dag van tevoren weten dat ze verhinderd was. Als ze moest invallen voor een zieke collega kwam ze niet of veel te laat. Op teamvergaderingen bleek keer op keer dat ze de stukken niet gelezen had en vragen stelde naar de bekende weg.

Toch vonden veel collega’s haar aardig en grappig, ook van leerlingen kreeg ik zelden klachten over haar. Maar ik moest steeds op het laatste moment weer iemand anders zien te vinden om haar te vervangen, of zelf het klusje klaren.
Moira had maar een kleine aanstelling, ze werkte in principe twee ochtenden in de week, op dinsdag en woensdag. Haar man was tandarts en verdiende goed, zij vond het heerlijk om het rustig aan te doen.

Dat jaar hadden we geen normale meivakantie. Misschien omdat pasen laat viel of juist vroeg, pas halverwege de maand rond pinksteren kregen we een paar extra vrije dagen. Begin mei, op de dinsdag dat Moira les zou moeten geven, was ze er niet. ‘Nee’, zeiden de leerlingen van haar klas, ze heeft ons een taak opgegeven, ‘er is deze week geen Frans’ had ze gezegd.
Zonder enig overleg had ze besloten vrij te nemen, de leerlingen zwierven door de school. De kans dat die de laatste uren zouden spijbelen was groot. Dat kon dus echt niet.

De maandag daarop belde ik haar. Ja, ze was een weekje weg geweest. De reis was al geboekt toen ze zag dat ze helemaal geen vakantie had. Volgens haar had ze het keurig opgelost, de leerlingen zouden aan hun taak werken, het programma zou er niet onder lijden. Mijn verontwaardiging begreep ze niet zo goed, ze vond dat ik me druk maakte over onbelangrijke dingen. Ik zou me meer zorgen moeten maken over collega D. die er wel altijd was maar zijn taken niet behoorlijk uitvoerde. Er volgde details over een oudere collega die zoals we allemaal wisten aan het scheiden was en het op alle fronten moeilijk had.

Ik vroeg haar om maandag om negen uur op mijn kamer te komen. Intussen dacht ik na. Was het wel zo erg wat er was gebeurd?  Moest ik me daar wel druk over maken? En werd  het inderdaad niet tijd om collega D. met ziekteverlof te sturen?
Maandag om precies negen uur klopte ze op mijn deur. Ze had chocoladecake gebakken voor de docentenkamer. Ze bood haar excuses aan, ze had inderdaad met mij moeten overleggen, zei ze. Ik merkte dat ik niet boos op haar kon zijn. Ik had gedacht aan een formele berisping maar liet dat plan al snel varen. Ik vroeg haar wel om meer tijd aan haar werk op school te besteden en stelde voor dat ze wat extra tijd zou steken in het ondersteunen van collega D. door correctietaken van hem over te nemen.

Ze heeft nog een aantal jaren met veel plezier bij ons gewerkt en werd de beste maatjes met collega D. met wie het daarna gelukkig ook weer snel de goede kant op ging.

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen. Bookmark de permalink .

Een reactie op Moira

  1. Wieneke zegt:

    Mooi en wijs opgelost.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s