Meneer Kannegieter

Schermafbeelding 2017-08-24 om 11.56.22
Toen ik eind jaren zeventig klaar was met mijn studie was het heel makkelijk om aan een baan in het onderwijs te komen, ik kon in november al meteen beginnen als leraar Nederlands aan een Lyceum in Amsterdam-Zuid. Ik had al eerder lesgegeven, de collega’s waren bijzonder aardig, ik werkte drie dagen in de week, het was te doen. Vooral de eindexamenklas was blij met mijn komst, mijn voorganger was overspanen geraakt en had weinig met ze gedaan; er moest hard gewerkt worden de jongens en meisjes waren bijzonder gemotiveerd. De brugklassers waren jong en springerig, ze wilden vooral een leuke les, de leraar als entertainer. Ik deed mijn best.

In de pauzes en de tussenuren maakte ik kennis met de overige collega’s, vooral met die van de sectie Engels kon ik het goed vinden. Ze hadden een collega die ik maar af en toe zag, meneer meneer Kannegieter bleef het liefst in zijn eigen lokaal, waar hij, zo leerde ik later, stiekem zat te roken. Roken was toen op school al niet meer toegestaan maar hij leefde min of meer boven de wet. Meneer Kannegieter moet toen net zestig zijn geweest maar leek veel ouder, zijn haar was lang, zijn overhemden waren vergeeld, het boord groezelig. Hij schoor zich waarschijnlijk maar een keer in de drie, vier dagen zodat hij vaak met een stoppelbaard rondliep, de grijze sik bezorgde hem de bijnaam ‘Geit’ toen het geven van bijnamen allang uit de mode was. Hij droeg altijd Engelse tweedjasjes met leren stukken op de ellebogen. Veel later hoorde ik dat hij Gjalt heette, maar niemand noemde hem bij zijn voornaam, het was altijd ‘meneer Kannegieter’.

In zijn lokaal had hij posters opgehangen van belangrijke Londense bezienswaardigheden maar ook portretten van Churchill en Henri VIII. Heel veel Engelse kranten had hij ook, die lagen overal, die gebruikte hij bij zijn lessen. Hij sprak de leerlingen uitsluitend in het Engels toe met een keurig Oxford-accent. Hij gaf heel traditioneel les hoorde ik van de collega’s, braaf volgde hij de methode, maar regelmatig hield hij zich niet aan het programma en nam hij rustig de tijd om over de oorlog te vertellen, over de Duinkerken, over de bombardementen op de steden over de oorlog in het verre oosten, over de moedige Engelse vliegers van de RAF.

In het tweede of derde jaar dat ik op de school werkte hoorde ik dat het met de gezondheid van meneer Kannegieter niet goed ging. Hij hoestte veel, was snel moe, moest af en toe een weekje thuisblijven. Hij ging minder lesgeven en dreigde zijn eigen lokaal te verliezen. Vreselijk vond hij dat, zijn eigen territorium, zijn koninkrijk, dat wilde hij niet kwijt. In overleg met de rector ging hij met vervroegd pensioen. Vlak voor de paasvakantie namen we afscheid van meneer Kannegieter, zijn vrouw was erbij, die hadden we nooit te zien gekregen, een lieve grijze muis.
Daar stond hij, met stoppelbaard en gemorste as op zijn revers. Afscheid van een tijd die voorbij was, afscheid van een gedenkwaardige docent die heel veel leerlingen niet snel zullen vergeten.

Zie ook:
Voor de klas in Amsterdam http://wp.me/p1MauM-1lc Mevrouw Mus http://wp.me/p1MauM-1zf Onderwijs in het engels schiet te kort http://wp.me/p1MauM-Y2 

 

 

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in Feiten en meningen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s