Aids vijfentwintig jaar later – in de film ‘120 bps’

c461b2d7ed2620129e0abc9bfbb1340aZo kort geleden nog maar. Act Up richtte zich met harde, confronterende acties tegen de farmaceutische industrie, de laboratoria, de overheden die te weinig deden om een aidsmedicijn te ontwikkelen. Zelfs preventieve acties werden tegengehouden terwijl overal jonge mensen ziek werden doodgingen.
De film van Robin Campillo ‘120 battement per minute’ won in Cannes de Palme de Coeur (de grote juryprijs) en trok in Frankrijk opmerkelijk veel beziekers, ook veel jongen mensen maakten op deze manier kennis met een strijd van vijfentwintig jaar geleden. Act Up was van oorsprong ene Amerikaanse actiegroep die vanaf 1987 ageerden tegen het feit dat de farmaceutische industrie enorm talmde met het ontwikkelen van aidsremmers. De mogelijkheden waren er maar de geneesmiddelen die levens zouden kunnen redden kwamen maar niet op de markt. De tijd van vriendelijke acties was voorbij, Act Up was niet vriendelijk meer.

Dat gebeurde ook in Parijs begin jaren negentig waar de actievoerders ook nog eens te maken kregen met een establishment dat niets moest hebben van de ‘marginalen’, homoseksuelen, drugsgebruikers, prostituees, de eerste slachtoffers van de aids-epidemie.
De film zit erbovenop: de eindeloos lange vergaderingen, procedures, onderlinge conflicten. De acties waarbij nepbloed tegen de keurige witte muren wordt gegooid van een belangrijke medicijnproducent, waarbij condooms worden uitgedeeld aan geschrokken scholieren Waarin altijd de politie ingrijpt en de actievoerders gehavend maar altijd weer strijdbaar terugkeren naar hun vergaderzaal.
Heel langzaam verschuift de aandacht van de filmmaker zich naar twee jongen actievoerders die een relatie krijgen, Sean en Nathan. En zo wordt de politiek persoonlijk, heel persoonlijk.

Campillo filmt soms bijna documentair, feiten en fictie worden mooi vermengd. En natuurlijk is er een dramatisch slot, dat kan ook bijna niet anders.
Ik vraag mij af wat deze film ons nu nog te zeggen heeft, nu er goedwerkende aidsremmers zijn en een positieve hiv-test geen doodsvonnis meer is.

Agressieve acties werken, leer je, het doel heiligt de middelen. Maar zijn er nog zulke heilige doelen om te bereiken? Linkse partijen voeren nu actie tegen de verhoging van het btw-tarief op de dagelijkse boodschappen. Maar als je uitrekent wat die btw-verhoging daadwerkelijk betekent kom je uit op een bedrag van enkele centen. Daar ga je niet meer de staat voor op, gooi je niet met nepbloed.

 

 

Over Wllm Kalb

schrijver, lezer, docent - focus: taal, geschiedenis, fotografie, Duits(land), muziek en films uit de jaren '20 - '50
Dit bericht werd geplaatst in film en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s