Weedasch

IMG_2313 (1)Tijdens mijn tocht langs de vele stegen rond de Nieuwendijk kwam ik ook in de Oude Braak, niet eens een steeg maar een inham, zoals de naam al aangeeft een overblijfsel uit de tijd dat hier het water van het Buiten IJ hier buiten zijn oevers brak..
Op oude foto’s is te zien dat hier in de jaren vijftig nog tal van bedrijfjes zaten, enkele opschriften herinneren daar nog aan, zo was er de firma Hekma en de Mol, en de Firma Willem R.C. Hol, met daarbij nog vermeld de oude Amsterdamse telefoonnummers.
Het dubbele pakhuis van nummer 25 is verbouwd in keurige appartementen die voor schandalig veel geld worden verhuurd aan expats. Rechts staat de Keizerskroon, links heeft, als je goed kijkt tussen de geraniums het opschrift ‘De Weedaschton’. Kijk je nog veel hoger dan zie je inderdaad onder de hijsbalk een ton, kennelijk bedoeld voor weedasch. Geen idee wat dat dan wel niet is.

IMG_2315 (1)Maar het internet is geduldig en al snel blijkt dat we hier te maken hebben met een grondstof die voor de ingreep van de chemische industrie werd gebruikt voor het kleuren en bleken van stoffen.

“De aard van de loog, die men hier in Holland het vroegst heeft gebruikt, is niet zeker vast te stellen. Weedasch en potasch komen in vroege tollijsten voor, doch kunnen voor wollen lakenen gebruikt zijn. Nergens vindt men aanwijzing, dat hier te lande bij het bleeken andere loog gebruikt is dan uit plantaardige asch bereid en wel uitsluitend uit houtasch, gecalcineerd tot potasch of met “okras”, d.i. uitgeloogde houtasch gebrand tot weedasch.” (De Haarlemmer Bleekerijen, mevr. S.C. Regtdoorzee Greup-Roldanus, www.irenemaas.nl)

Weedasch kom ik verder weinig tegen. Aan de Brouwersgracht heeft in de 18e eeuw ook een pakhuis gestaan dat de naam Weedaschton droeg, om precies te zijn ‘In een akte van 6 maart 1793 is sprake van het pand ‘Marcausche Weedasch Ton’, voorheen ‘Pruissen Bos’. Waar dat ‘Marcause’ naar verwijst heb ik niet kunnen achterhalen.

Schermafbeelding 2017-07-25 om 11.50.53.png

Johan Boskamp en Lex Goudsmit in de musicalversie van Potasch en Perlemoer

Veel oudere mensen kennen vast het woord ‘potasch’ nog wel. Nog steeds wordt de klucht ‘Potasch en Perlemoer’ opgevoerd die gaat over twee Joodse ondernemers ‘eeuwig kibbelend maar met een gouden hart’.

Potas is een kaliumcarbonaat, een scheikundige verbinding die onder meer werd gebruikt om schoon te maken, als beitsmiddel, als huismiddeltje tegen een zwerende vinger, veelgebruikt werd ‘Pruissische potasch’. Oorspronkelijk gemaakt van plantaardige as, bewaard in potten.

 

Geplaatst in Amsterdam | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Stegen bij de Nieuwendijk – de polsslagader van de grote stad

IMG_2221Tussen de Nieuwezijds Voorburgwal en het Damrak zijn maar liefst twintig stegen te vinden, van oost naar west. Soms zijn ze zo breed dat het meer straatjes dan stegen zijn, sommigen zijn inmiddels onvindbaar, ze lopen dood of zijn helemaal opgegaan in een nieuwbouwproject. Een aantal is afgesloten met een hek zodat je er niet eens door kunt lopen.
IMG_2198Makelaars prijzen de stegen aan als ‘oases van rust in de onstuimige binnenstad’, ‘oergezellige straatjes’, en ‘de polsslagader van de binnenstad’. Op sommige plekken is de rust inderdaad te vinden, zoals in de Sint Nicolaasstraat en in de afgesloten Suikerbakkerssteeg en op het eveneens vaak afgesloten Bleau Erf. Veel andere stegen zijn doorlooproutes voor toeristen geworden, vol ijs- en wafelwinkels, coffeeshops, tattooshops, souvenirwinkels, goedkope hotels en schimmige cafés.

IMG_2181De wirwar aan straatjes en stegen toont dan ook een zeer gevarieerde aanblik. Op deze zomerse vrijdagochtend is het hier en daar doodstil, op andere plekken, zoals de Nieuwe Nieuwstraat en de Gravenstraat is het al druk, de fietsenverhuurder stuurt dertig jonge toeristen de stad in die vrolijk door de steeg fietsen, langs overvolle vuilniszakken en geparkeerde fietswrakken. Ik sta helemaal tegen de muur aangedrukt om ze langs te laten. Er staan nog veel prachtige 17e-eeuwse geveltjes maar je moet dan wel omhoog kijken, de plint van de gebouwen wordt vaak in beslag genomen door graffiti en kleurrijke 21e-eeuwse telefoonwinkels die in plaats zijn gekomen van de oude ambachten die hier vroeger te vinden waren, zoals de haringpakkers en de mandenmakers.

De Gemeente Amsterdam, de buurtvereniging, de ondernemers- en winkeliersverenigingen hebben in de loop der tijd heel veel plannen gelanceerd om de stegen rond de Nieuwendijk te upgraden. Hier en daar zijn geslaagde nieuwbouwprojecten gerealiseerd maar de bouw van het winkelcentrum De Kolk op de plaats van de oude bioscoop Cinéma Royale is een grote mislukking geworden. Ja handig die grote parkeergarage, maar in plaats van mooie speciaalzaken zijn er nu een paar foeilelijke winkels van grote ketens gekomen. Geen mens gaat de roltrap meer op om boven te kijken, de passage over de Dirk van Hasselsteeg wordt niet meer gebruikt, de nieuwbouw aan de Nieuwezijds Kolk detoneert enorm.

IMG_2256.jpgZou ik voor heel veel geld een duur appartement kopen in zo’n romantische steeg, een woning met een ‘Frans balkon’ dat helemaal geen balkon is?  Met uitzicht op daken, duiven, de laadruimte van de Hema, de vuilniszakken van de nutellawinkel, met altijd lawaaiige toeristen voor de deur? Zelfs als het aan zo’n mooie afgesloten binnenplaats ligt als ’t Hol of Blaeu-Erf, zou ik het niet doen.

IMG_2293Het plan om van dit gebied iets moois te maken, naar het voorbeeld van de ‘negen straatjes’, het ‘twintig-stegenplan’ dat met behulp van kunstenaars en stadsplanners meer groen in het gebeid wil brengen, meer leefbaarheid en vooral meer kwaliteit maakt nog maar weinig mensen enthousiast. Het kan, de nieuwe Beurspassage naast het interessante nieuwe pand van C&A/Primark is een geslaagd voorbeeld. Het lijkt bijna onmogelijk om bijvoorbeeld fietsen uit de stegen te krijgen (meer grote fietsenstallingen graag!). Er zal nog heel veel geld, tijd en energie in dit gebied gestoken moeten worden om er iets beters van te maken.

Nieuwezijdsarmsteeg, Oude Braak, Sint Jacobsstraat, Sint Jacobsdwarsstraat, Haringpakkerssteeg, Karnemelksteeg, Nieuwezijds Kolk/Kolksteeg, Oudebrugsteeg, Dirk van Hasselsteeg, Mandenmakersteeg, Suikerbakkerssteeg, Nieuwe Nieuwstraat, Onze Live Vrouwensteeg, Sint Geertruidensteeg, Zoutsteeg, Damraksteeg, Sint Nicolaassteeg, Zwartehandsteeg, Blaeu Erf / Blaeustraat / ’t Hol, Gravenstraat, Valkensteeg.

 

Geplaatst in Amsterdam | Tags: , , , | 2 reacties

Avanti!

imagesNiemand keek verbaasd op toen we hoorden dat Margreet was benoemd tot directeur van het nieuwe Cultureel Centrum.

Begin jaren tachtig waren meisjes nog niet zo lang als tegenwoordig, zelden waren ze langer dan mijn 180 centimeter, maar Margreet stak ver boven mij uit, zeker als ze haar favoriete rode pumps droeg met torenhoge hakken. Daarbij kwam dat ze een stem had van een sergeant-majoor, zelfs als ze fluisterde kon je nog elk woord verstaan in de verste hoek van de kamer. Ze sprak keurig verzorgd Nederlands, je hoorde haar dubbele achternaam. Ze was een goede vriendin van mijn collega Joop, volgens oud-leerlingen die ik nog steeds tegenkom, de leukste leraar Nederlands die ze ooit hebben gehad. Joop organiseerde toen al voor collega’s en vrienden Italiaanse avonden, met muziek, poëzie en veel heerlijke hapjes.
Margreet hield op zo’n avond een verhaal over Italiaanse schrijfsters waar ik nog nooit van had gehoord. Ze wist ons enorm te boeien met die welluidende stem, ze had ook echt iets te vertellen, je voelde haar enthousiasme. Kortom, een leuk mens met heel veel verborgen capaciteiten. 

Ze werkte indertijd als docente Frans op een gymnasium in Amsterdam-Zuid maar deed ook veel werk voor het familiebedrijf in Twente, een bekende machinefabriek.
Op zondagmiddagen gingen met in die jaren met een groepje collega’s een paar keer in Brussel naar de opera, destijds beroemde uitvoeringen. Margreet gaf van tevoren een uitvoerige toelichting en ook tijdens de ,lunch en tijdens de lange busreis voerde ze het hoogste woord.

Het nieuwe Cultureel Centrum lag al vanaf het begin van zijn bestaan onder vuur. Dit troetelkind van de wethouder kostte enorm veel geld, de programmering stond ter discussie en eigenlijk had het gebouw een totaal andere functie moeten krijgen. Over de benoeming van Margreet werd meteen gezegd: ze krijgt die goedbetaalde baan alleen omdat ze een vrouw is en deel uitmaakt van het politieke clubje dat hier in de stad al jaren alle baantjes uitdeelt aan vriendjes en tegenwoordig vooral vriendinnetjes.

Er kwamen lelijke ingezonden brieven in de krant, er werden vragen gesteld in de gemeenteraad en toen Margreet een medewerkster ontsloeg omdat die aantoonbaar had gesjoemeld met de boekhouding, kreeg ze helemaal de wind van voren.
Na vier maanden diende ze haar ontslag in. De rust keerde terug, er werd een man benoemd die het gedeukte Cultureel Centrum er weer bovenop moest helpen.

Onlangs kwam ik Margreet weer tegen. Geen spatje veranderd. Het blonde haar was grijs geworden, maar haar ogen waren nog net zo stralend als vroeger, haar stem klonk nog steeds luid en keurig. Het ging heel goed met haar. Ze had jaren in Italië gewoond en gewerkt en gaf nu lezingen en cursussen door het hele land over Italiaanse kunst en cultuur. En die ongelukkige periode bij het Cultureel Centrum, hoe keek ze daar op terug?
‘Ach, dat was een rimpeling, een korte, vervelende periode. Maar dat ligt al zo ver achter me. Ik heb daarna zo veel mooie dingen gedaan en doe dat nog steeds. Vergeven en vergeten, vooruit kijken, avanti! Dat is mij devies.’
Ze droeg nog altijd rode pumps met zeer hoge hakken. Ze stonden verbluffend goed bij haar zwarte pantalon. 

[Zoals altijd in mijn verhalen: deze zijn voor een groot deel gebaseerd op mijn herinnering. Namen kunnen zijn aangepast en situaties verschoven waardoor de inhoud niet meer altijd gelijk is aan de werkelijkheid – maar er wel heel veel op lijkt.]
Geplaatst in Amsterdam, kort verhaal | Tags: , , | 3 reacties

Slordige Ceremonie


We zijn niet goed in zulke plechtigheden. In veel andere landen is het vast allemaal strakker geregeld, serieuzer. In Amsterdam was het rommelig, lawaaiig.
Dinsdagmiddag was ik in Amsterdam bij de plechtige ceremonie die daar wekelijks wordt gehouden waar Nieuwe Nederlanders hun gelofte afleggen en daarmee echte Nederlanders worden.
In verband met de verbouwing werd de bijeenkomst niet gehouden in een van de grote zalen van het stadhuis maar op de bovenverdieping van de centrale hal, zodat alle geluiden van werklieden en bezoekers beneden te horen waren. De ceremonie werd niet geleid door de burgemeester of een wethouder maar door een bijna anonieme ambtenaar, zonder toga of enig teken van zijn waardigheid of functie.  Hij deed erg zijn best, maar slaagde er niet in zijn publiek te boeien. Hij las de toespraak voor van de wethouder die hij verving. Te lang, vol gemeenplaatsen over vrijheid en diversiteit, lastig ook te volgen voor mensen voor wie het Nederlands een tweede of derde taal is die ze net hebben geleerd. Mooie woorden maar de medewerker geloofde er zelf maar half in.
De familie achter ons verstaat er niets van, ze komen uit Afghanistan, ze hebben drie kinderen meegenomen die tijdens de hele ceremonie druk in gesprek blijven .

images-2De bijna dertig Nieuwe Nederlanders worden dan een voor een gevraagd naar voren te komen. Ze moeten dan hun rechterhand opsteken en een verklaring afleggen, naar keuze de eed (‘zo waarlijk helpe mij God almachtig’) of de belofte (‘dat verklaar en beloof ik’), de ambtenaar legt nog wel even uit wat ze dan verklaren of waar ze die hulp van God bij nodig hebben: de Nederlandse Grondwet respecteren en braaf de plichten vervullen die daar bij horen.

Nederlander worden betekent voor de een heel veel, voor de ander is het slechts een administratieve handeling die een aantal voordelen oplevert. Je moet aan nogal wat voorwaarden voldoen en je moet 855 euro betalen, dan kan je vanaf maandag een echt Nederlands paspoort aanvragen en heb je alle rechten en plichten van het Nederlandse staatsburgerschap.

De eerste Nieuwe Nederlander die de verklaring moet afleggen is zo onzeker dat ze zowel de eed als de belofte van een papiertje voorleest. De andere Nieuwe Nederlanders gebruiken bijna allemaal de belofte, ook de vrouwen met hoofddoekjes (is dat omdat in de eed God genoemd wordt en niet Allah?) De meeste verklaringen die worden afgelegd zijn onverstaanbaar, de ambtenaar is niet erg streng bij het hanteren van de regels. De rechterhand zweeft soms ver boven het hoofd alsof er om hulp wordt geroepen. Na het afleggen van de gelofte klinkt er steeds een bescheiden applausje, alsof er een prestatie is geleverd.
images-3

Als de Nieuwe Nederlanders hun papieren en een boekje over Amsterdam hebben ontvangen moeten ze maar de fotograaf. Deze zet de nieuw Nederlanders op de foto tegen de achtergrond van het enig echte Amsterdamse stadhuis, het paleis op de Dam. Dat zorgt voor veel geloop en gedoe, het wordt moeilijk om de ceremonie waardig af te sluiten. Dat gebeurt met het volkslied. Dat rare Wilhelmus met die tekst die niemand begrijpt. Gelukkig is er een filmpje waarop het wordt gezongen door een aantal bekende en onbekende Amsterdammers, ondertiteld als in een karaoke-bar. Een paar mensen zingen zachtjes mee, anderen kijken verdwaasd rond.

Daarna is er een bescheiden buffet, aangeboden door de Gemeente Amsterdam met bitterballen en nieuwe haring. De worst blijft liggen, want – je weet maar nooit – misschien zit er wel varkensvlees in.

Zie ook Onverveerd, over het Wilhelmus https://wordpress.com/posts/wllmkalb.blog?s=onverveerd 

 

Geplaatst in Amsterdam, Feiten en meningen | Tags: , , , , , , | 4 reacties

Lende

RindMijn onderrug doet pijn. Ik heb dat wel vaker, iets te veel gebukt, getild of gewoon verkeerd bewogen. Na een paar dagen is het alweer over. Vanochtend de warme douche erop gezet, dat werkt net zo goed als een dure massage.

Zit het in je lende? vroeg de buurman. Die vraag zette me aan het denken. Waar zitten mijn lenden eigenlijk? Heb ik er een of twee? Ik moet bekennen dat ik mijn rug slecht ken. Ik zie hem nooit en ook foto’s van mijn rug bezit ik niet. Ergens zitten schouderbladen weet ik, er moet sprake zijn van een wervelkolom, er zijn heupen en daar onderdaan, bij de grens tussen de rug en billen, daar ergens zou mijn lende of zouden mijn lenden moeten zijn.

Ik ken de lende van de slager: een lendebiefstuk en ledenlappen om te sudderen. Maar dat zijn loze woorden sinds de ambachtelijke slager die het vlees snijdt waar je bij staat vrijwel is verdwenen. Zelfs een plaatje van de koe met pijltjes en streepjes, waar zit wat, ontbreekt in de supermarkt.

Opgegroeid met de Bijbel ken ik lendenen ook als een vaag synoniem voor alles wat met de mannelijke voortplanting heeft te maken. Bijbelse mannen zorgden voor talloze nakomelingen die uit hun lendenen voortkwamen – in de Bijbel staat vaak de oude vorm: lendenen, wel zo mooi, lenden komt ook voor –  Daar kon ik me als kind niets bij voorstellen en dat was vast ook de bedoeling.

‘Omgord de lendenen van uw verstand’, staat in 1 Petrus 1:13, een mooie, wijze raad al zullen veel mensen die dit horen even moeten nadenken, waar zitten die lendenen dan wel niet …

Geplaatst in Nederlandse taal | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Berlijns drama

Zeker in de zomer is een rubriek ‘Allerlei’ een heerlijke afvalbak voor nieuwtjes die je ook makkelijk kunt overslaan. ‘Komkommernieuws’ had ook de kop kunnen zijn, maar ‘allerlei’ klinkt net wat vager en algemener.

Het Nieuw Israëlitisch Weekblad gaf op 17 februari 1893 onder de kop ‘Buitenland’ het volgende bericht uit een Duitse krant door dat ze slechts half vertaald hadden:
De te Berlijn verschijnende A. Z. d. J. heeft onder de rubriek ‘Allerlei’ de volgende bijzonderheden: Familie Tragödie. De Joodsche brandewijntapper Adolf Grosz heeft een 17-jarige dochter, waarin de commissaris van politie Emerich Kosztics zich verliefd heeft. Hij deed formeel aanzoek bij de ouders om de hand van het meisje welke hem geweigerd werd. De ouders toch konden er niet toe besluiten hun dochter een niet-Israëliet tot vrouw te geven. Toen Woensdagavond j.l. Grosz in de Synagoge was, ontvoerde Kosztics het meisje. Thuisgekomen merkte de vader onraad en ontdekte spoedig de schuilplaats der beide geliefden. Hij verschafte zich toegang tot de schuilplaats, en smeekte hem zijn dochter terug te geven. Kosztics trok zijn sabel en stak den ongelukkigen vader zoo met kracht in de borst, dat deze voor dood nederzonk. Kosztics is in hechtenis genomen.

Geplaatst in Berlijn, Duitsland, media | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Jong spul

IMG_2149

Veel mensen uit mijn omgeving ervaren dat als ze kleinkinderen krijgen. Weer vertederd raken door dat jonge geluk, die onbevangenheid, die puurheid van het jongen spul.
Wij zijn weer in het gelukkige bezit van twee jongen katers, Dries en Droes. Overenthousiast zijn ze. Ik kan eindeloos blijven kijken naar hoe ze rennen, de kamer verkennen, slapen, eten, drinken, klimmen, spelen, opnieuw slapen, naar buiten kijken, vechten, elkaar achternazitten, op de bak gaan, wat eten, languit gaan liggen op het kleed, opeens de speelgoedmuis ontdekken en daar naartoe sluipen en dan maar weer heel hard rennen naar de poezenmand om dan opnieuw in slaap te vallen.

IMG_2128In oktober vorig jaar stierven kort naar elkaar onze twee vorige poezen. Dat was triest en ik zal ze niet gauw vergeten. Maar dit jonge spul geeft weer nieuwe energie en vormt een reden om nog heel lang door te gaan met me te verwonderen.

IMG_2127Over de dood van de  vorige poezen: Castor Beestachtig gezelschap http://wp.me/p1MauM-3mp Bij de dood van Joschka Berusting http://wp.me/p1MauM-3ov

Geplaatst in Feiten en meningen | 3 reacties

Bloedstraat

Unknown

Op de Amsterdamse Wallen vind je veel aanwijzingen dat daar vroeger grote kloosters hebben gestaan. Zo is er de Bethaniënstraat en de Monnikenstraat, daar vlakbij ligt de Bloedstraat, tussen de Ouderzijds Achterburgwal en de Nieuwmarkt. Een klein straatje met dames achter de ramen en heel veel toeristen.
De naam Bloedstraat roept veel vragen op. De herkomst is zoals vaak bij die oude namen onduidelijk. Volgens sommige bronnen heeft het te maken met de bloedcaemer van het klooster dat hier tot 1578 stond, de operatiekamer waar heel wat bloed gevloeid moet hebben. Volgens anderen ontleent het straatje zijn naam aan de Bloedraad van Alva, de Raad van Beroerten, de rechtbank die door koning Filips II (‘De koning van Hispanje’ die we nog altijd eren) was ingesteld om de onrust in de Nederlanden te beteugelen, de raad die heeft geleid tot gruwelijke doodsvonnissen. Maar er is geen enkele bewijs dat de Raad ooit in dit straatje bijeenkwam.

Schermafbeelding 2017-07-07 om 10.30.51.pngDe Bloedstraat spreekt ook tot de verbeelding omdat er een aantal moorden zijn gepleegd. Niet alleen bij Baantjes en inspecteur Voordewind vormen de Wallen het decor voor misdaad, ook in de werkelijkheid.
De naam van de staat komt voor in de verhalenbundel van Annejet van der Zijl ‘Moord in de Bloedstraat’. De bekende biografe begon haar carrière als misdaadverslaggever en bundelde in dit boek enkele van haar reportages. Het kreeg levende recensies. Het titelverhaal gaat over de moord op een Braziliaanse prostituee; ze stuurde wekelijks geld naar huis voor haar kinderen die ze in Brazilië bij haar moeder achterliet. Ze kwam op een gruwelijke manier om het leven, de dader is nooit gevonden. Ook recentelijk vonden er nog twee moorden plaats in de Bloedstraat, liquidaties heet dat tegenwoordig, onderwereldfiguren die elkaar afmaken, Ibrahim Akasha en Magdi Barsoum werden neergeschoten in de Bloedstraat. De schutter van Akasha vluchtte, heel Hollands, weg op de fiets. Er staat een appartement te koop in de Bloedstraat: ‘in het hart van de gezellige binnenstad’.

Op de gedenkpagina Joods Monument wordt herdacht dat drie bewoners van Bloedstraat in 1943 in concentratiekampen werden vermoord: Levij, Hendrika en Duifje Blog woonden op nummer 21.

 

Geplaatst in Amsterdam | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Eerste verdieping

IMG_1762Tijdens de vakantie werden we weer eens geconfronteerd met het lastige begrip ‘eerste verdieping’.
Hoezo lastig? We hadden voor onze laatste nacht in Tbilisi een kamer besproken  in het hotel waar we de eerste dagen ook hadden gelogeerd. Graag op de eerste verdieping, een van de kamers aan dat mooi balkon.
Toen we aankwamen kregen we tot onze verbazing een kamer vlak achter de balie op de begane grond, een kleine kamer met een raam aan de achterkant, met uitzicht op de rommelige binnenplaats.

Het misverstand viel te herleiden uit de verschillende benamingen voor de benedenverdieping. Amerikanen en ook veel anderen noemen dat de eerste verdieping, ‘First Floor’, Voor Britten en veel Europeanen ligt de eerste verdieping een etage hoger, wat dus kan leiden tot veel misverstanden. De benedenverdieping is voor Britten en Europeanen de ‘Groundfloor’

UnknownHet is goed te weten dat het Amerikaanse systeem ook wordt gebruikt in veel Aziatische landen, in Rusland, in Noorwegen en dus ook in Georgië en Armenië, als voormalige Sovjetrepublieken.
Het Britse systeem wordt elders in Europa toegepast, in veel Afrikaanse landen en voormalige Britse koloniën, maar niet in Canada (wel weer in Quebec) en Singapore.

In Amsterdam wonen we op de beletage.  We vragen ons altijd af hoe we dat in het Engels moeten vertalen.

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Rust

avondzonHet loopt tegen halfacht. De toeristen zijn neergestreken op een terras of hebben een restaurantje opgezocht. De Amsterdammers zitten met een biertje voor de televisie of hangen wat op hun balkon of het open raam. De zomerse warmte trilt nog wat na tussen de huizen. Het groen smacht naar de volgende regenbui.

Het is ongewoon stil in de stad.

Geplaatst in Amsterdam, Feiten en meningen | Een reactie plaatsen