Staan ze er nog?

P1040221Alles wordt gefotografeerd. De hele dag door zijn mensen bezig met het maken van foto’s. Vooral van henzelf tegen de achtergrond van bijvoorbeeld de Amsterdamse grachten. Miljoenen van die beelden zwerven rond op het eindelos grote internet.

Toen wij in 1970 op reis waren in Libanon en Syrië moest ik het nog doen met een eenvoudige camera en een twee filmrolletjes van de Hema met 36 opnamen. Een filmpje werd ook nog eens onbruikbaar omdat de camera openklapte. Wat rest zijn slechts enkele zwartwit belden van een reis die een enorme indruk op mij heeft gemaakt: de eerste keer zo ver weg, de eerste keer samen in de auto, de eerste keer op reis met Peter.

We reden dwars door het toen nog vredige Syrië en kwamen door Homs en Hama, steden die je nu alleen op het nieuws hoort omdat ze worden belegerd of gebombardeerd. In Hama staan de enorme schepraderen uit de Byzantijnse tijd, de ‘Norias’ in de rivier de Orontes. Onlangs vond ik een foto terug die ik daar indertijd maakte.

Op internet is niet terug te vinden hoe deze enorme monumenten er nu bij staan. Daar geen toeristen die  hun selfies publiceren op Instagram. Zij de zeventien enorme monumenten veilig door de jarenlange strijd gekomen?

Boven: mijn foto uit 1970, onder een kleurenfoto van latere datum

reisverslag ‘Op en neer naar Beiroet 1 https://wordpress.com/post/wllmkalb.blog/6709 en Op en neer naar Beiroet 2  https://wordpress.com/post/wllmkalb.blog/12746

Schermafbeelding 2018-09-05 om 16.01.14

Meer op Wikipedia https://en.wikipedia.org/wiki/Norias_of_Hama

Advertenties
Geplaatst in Feiten en meningen, Reizen | Tags: , , , , | 1 reactie

De fotograaf gefotografeerd

Het opruimen van het fotoarchief brengt onverwachts mooie vondsten boven water. Zoals deze foto’s uit Zaniibar van jaren geleden. In de serie: De fotograaf gefotografeerd.

Met Buurvrouw/vriendin Tjarda. Foto’s: Peter KerstenZanzibar 1, 2_0019

Zanzibar 1, 2_0020

Zanzibar 1, 2_0021

Uit deze serie

https://wordpress.com/post/wllmkalb.blog/6348      Jemen
https://wllmkalb.blog/2014/09/29/de-fotograaf-gefotografeerd-2/  Maleisië
https://wllmkalb.blog/2014/09/02/de-fotograaf-gefotografeerd/  Myamar/Birma https://wordpress.com/post/wllmkalb.blog/6706     Praag

 

Geplaatst in fotografie, Reizen | Tags: , , , | 1 reactie

Tekstleed

Schermafbeelding 2018-06-11 om 17.31.34Lezers, u en ik, zijn gevoelig voor aanbiedingen. Koopjedeal adverteert dagelijks met paginagrote advertenties in verschillende dagbladen, ze bieden producten aan voor aantrekkelijke prijzen, makkelijk te bestellen via internet. uitjekrant.nl wil hetzelfde doen maar biedt in plaats van onderbroeken en tuinverlichting ‘uitjes’ aan, naar musea, tentoonstellingen, wellness, beurzen en events en expierences. Ze zijn ‘dé ticketwinkel van Nederland’, of willen dat tenminste zijn.  In Het Parool stond maandag een paginagrote advertentie van ze met zes aanbiedingen.

Mijn aandacht ging naar het Klederdrachtenmuseum in Amsterdam waar ik nog nooit van had gehoord.  ‘Het museum is gevestigd in een 17e eeuws grachtenpand. In zeven kamers verrast het museum je met een explosie van kleuren, stijlen en designs van Nederlandse klederdrachten. Het Museum verteld (sic!) een inspirerend en interessant verhaal over hoe  internationale invloeden terecht zijn gekomen in onze klederdracht.’ 

Afgezien van de storende spelfout, gaan mijn haren recht overeind staan bij en dergelijke ronkende tekst. wat een clichés, wat een vreemde aanname: onze klederdracht. 

Ook de andere teksten zijn in dezelfde ronkende stijl geschreven. De lezer wordt met je aangesproken of krijgt opdrachten in de gebiedende wijs.

In het Archeon moeten we veel: ‘duik diep door de middeleeuwen‘. In het Scheepvaartmuseum ‘Ontdek de wereld van het Scheepvaartmuseum. Ervaar het leven aan boord van een VOC-schip en maak een vogelvlucht over de historische haven van Amsterdam.’
Amsterdam heeft een hart en daar bevindt zich volgens de tekst het Rembrandthuis. Maar Amsterdam-Oost heeft ook een hart en daar vindt de lezer het Tropenmuseum, ‘een museum over mensen‘.  Ook hier moet de lezer iets: ‘Ondek dat we ondanks de verschillen allemaal hetzelfde zijn.’

Met mijn museumjaarkaart bezoek ik regelmatig verschillende musea in het land. Voor mij zijn deze aanbiedingen niet bedoeld. Maar de jonge lezer die geïnteresseerd is? Concrete informatie is nergens op de pagina te vinden. Ik moest opzoeken waar het Klederdracht museum zich bevindt (Herengracht 427, vanaf 1 juli gratis toegankelijk met de museumjaarkaart). De bedoeling is duidelijk: je moet de website bezoeken (www.uitjekrant.nl) en daar een kaartje kopen. Kassa.

Vreemd dat de mensen achter de website, de Persgroep BV niet de moeite hebben genomen om een goede eindredacteur naar de teksten te laten kijken.

Zuinigheid die leidt tot tekstleed.

Geplaatst in Amsterdam, Nederlandse taal | Tags: , , , | 1 reactie

Ongelijke behandeling

Schermafbeelding 2018-05-17 om 16.50.09Ze hebben het heel precies gemeten, twee weken geleden reed ik 6 kilometer te hard. Ik had maximaal 50 mogen rijden op de Zuiderzeeweg in Amsterdam-Zeeburg, maar reed 56 km/uur (na correctie).
Ik bracht niemand in gevaar, het is een vierbaansweg op weg naar de Piet Heintunnel waarin je 70 mag rijden. Het was niet druk, geen fietsers of voetgangers in de buurt, ik paste me braaf aan aan de overige weggebruikers die dus ook allemaal net iets te hard reden. Maar inderdaad er staan borden die aangeven dat je daar maar 50 km/uur mag rijden.

Vanmiddag reed ik op de fiets naar het Oosterdokseiland. Een scooter reed me op de Prins Hendrikkade hard voorbij, sneed daarbij mijn voorganger, slalomde om de voetgangers op het zebrapad en negerde het rode stoplicht.
Geen camera die hem betrapte, geen politieagent die hem tegenhield.

Terug in mijn eigen buurtje zag ik een busje de eenrichtingstraat uitrijden, richting Haarlemmerstraat, tegen de rijrichting in. Twee agenten op de fiets hielden hem aan. Waarom deed hij dat, had hij het bord niet gezien? ‘Ja maar ik kwam net van de garage hier twee huizen verder op en dit is de snelste weg naar de Haarlemmerstraat’, zei de jonge bestuurder via het open raampje.  De agenten keken elkaar aan, knikten en gaven met hun hand een teken, de chauffeur mocht doorrijden. Hij bracht met zijn actie niemand in gevaar. Ze knepen een oogje toe. Goed gehandeld van die agenten, toch?

De camera die mij pakte kneep geen oogje toe. Geen sprake van. De boete bedraagt 49 euro, inclusief 9 euro administratiekosten. Als ik niet op tijd betaal kan dat bedrag oplopen tot 129 euro. Typisch een geval van ongelijke behandeling.

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Boodschap

Schermafbeelding 2018-05-10 om 15.43.48Je wil iets kwijt. Een mening. Maar geen krant neemt jouw brieven op. Je mag niet aan tafel bij Eva, Jeroen, Matthijs en al die anderen, zelfs Harry Mens wil je niet hebben. Maar je geeft niet op. Een andere idioot die iets kwijt wil over Nederlands-Indië krijgt wel alle media aandacht die jij zou moeten krijgen. Je bent 66 jaar, woont in Schiedam en bent echt van mening dat Churchill een massamoordenaar was. Ja, hij ook. Wie je dat heeft ingefluisterd blijft onduidelijk, waarom is voor anderen een vraag maar voor jou een vaststaand feit. Kijk maar op internet. Niemand wil dat horen, zeker niet op 4 mei. Dus huur je voor 349,- euro per uur een vliegtuigje dat jouw boodschap in een sleep achter zich aandraagt. Kost een hoop maar dat kan je niets schelen. De mensen moeten het weten. ‘Moordenaar’ mocht niet op het sleepnet. Andere tekst: ‘Herdenk ook de Curchill doden’ en dan Churchill liefst in het rood. Bloedrood.

het AD had als enige een foto van de Schiedamse demonstrant

En vanavond op de Dam staan, met een bord. Vrijheid van meningsuiting toch? ‘Churchill massamoordenaar’ netjes in elkaar geknutseld, van de week al. ‘Waarom die tekst’ vragen mensen om me heen. Snappen ze het dan niet? Zijn ze zo dom? Daar is de politie al, de vrijheid van meningsuiting geldt hier zeker niet. Ze pakken het bord af, je moet mee in een busje.

Pas heel laat kan je weer terug naar Schiedam. Het bord krijg je niet terug, een boete volgt later. Eerst je auto ophalen, die staat vast heel toevallig bij de Churchill-laan, met een bekeuring onder de voorruit. Een dure mening.

Geplaatst in Feiten en meningen | 3 reacties

Wat staat er?

Nog steeds blijf ik kijken naar opschriften. Als ik door de stad fiets gaat mijn blik nog steeds naar de gevels van de huizen. Op zoek naar teksten, die iets meer vertellen over de geschiedenis van de stad, over bewoners die reeds lang geleden hier hebben gewoond en gewerkt. Lang niet altijd is in een keer duidelijk wat er staat. Op de Groenburgwal, vlak bij dd Staalkade, zo’n rustige vergeten stukje van de binnenstad zag ik een oude aanduiding. Vrijwel onleesbaar schoonschrift:

IMG_3122

Gelukkig, internet weet alles. Er staat: A. Serne & Zoon, toneelcostumiers. Hier zat tot 1993 een firma die toneelkostuums verhuurde. In de tijd dat Frans de taal van de mode was, van de betere klasse.

Nog wat restjes ‘oude letteren’

onleesbaarWesterstraat 145. Nog niet zo lang geleden stond er: Th.M.Grimminck – Rijwielen. Maar de aardigste fietsenmaker van Amsterdam ging met pensioen, de spuitwaterfabriek die erna kwam is ook al weer verdwenen …

IMG_3145 kopieLeeg pand op de Raadhuisstraat (waar geen raadhuis te vinden is …)

Hieronder: Hoogte Kadijk 44. Mooi opgeknapte belettering van de firma Hengeveld

HengeveldEn een gloednieuwe vorm van ‘oude letteren, mooi gedaan op de Nieuwendijk
IMG_2297

 

Geplaatst in Amsterdam, typografie | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

De vortex in Sedona

USA Today noemde Sedona in het noorden van Arizona ooit de mooiste plek van Amerika. De kleine stad – eigenlijk zijn het twee flinke dorpen, West Sedona en een paar kilometer verderop Uptown Sedona – trekt jaarlijks drie miljoen toeristen. Die zijn te vinden op de vele wandelroutes en vooral in een soort ‘Batavia Stad’, dat hier Tlaqueplaque heet. Het is een ruim opgezet winkelcentrum in Spaans/Mexicaanse stijl met een snufje Indianencultuur. Overal pleintjes, stegen en arcades, er is een oeroud kerkje, er speelt zelfs een echte flamencogitarist. Allemaal nep, maar wel met smaak gedaan. Geen nutella- of kaaswinkeltjes, geen souvenirs, wel veel streekproducten, geen dure merkkleding, tattoo of coffee shops. Veel restaurants ook, weinig terrassen, een groot deel van het jaar is het te heet om buiten te zitten.

veel bezoekers komen naar Sedona vanwege de overal aanwezige spiritualiteit. Overal vind je yogascholen, winkels vol bergkristal en hippiejurken. Voor 47,50 dollar kun je je aura laten lezen. Ons werd aanbevolen een wandeling te maken langs verschillende ‘vortex’ plaatsen, plekken rond Sedona waar aadkrachten merkbaar zijn die positief op je werken als je daar gevoelig voor bent. Wat die vortex precies is kan niemand ons echt duidelijk maken, het zijn draaiingen, een soort aardmagnetisme, maar dan juist weer niet magnetisch. Vortexen (eigenlijk ‘vortices’) zijn juist niet meetbaar, maar wel herkenbaar bijvoorbeeld aan de draaiingen van de takken van de jeneverbesstruiken die groeien op de plekken waar de vortex heel sterk is.

In de jaren tachtig kwamen duizenden New-Age gelovigen hier naar toe om de spiritualiteit van deze prachtige omgeving er ervaren. Nog steeds zie je in de supermarkt wat oudere gelovigen uit die tijd, mannen met paardenstaart en baard, vrouwen in lange rokken. Veel producten in de winkels zijn ‘organic’ menu’s in de restaurants vermelden vega-gerechten.

We leven gezond en voelen ons best hier. De vortex heeft zich nog niet geopenbaard, maar dat ligt vast aan ons. Als we willen kunnen we bij de spirituele winkel om de hoek vortex in blik kopen, volgens het etiket verzameld door vegetarische vrijwilligers bij volle maan.

Geplaatst in Feiten en meningen | Een reactie plaatsen

Een huis om in te verdwalen

Pas nu op de derde dag weet ik zo’n beetje de weg. We zijn beland in een heerlijk huis met veel verborgen hoeken, kamers en badkamers. Overal dat prachtige uitzicht op de rode bergen, overal zitjes, terrassen, paden achterom, trappen en heel veel groen. Alles doet het goed hier hoewel het zeker in de zomer ook droog en heet kan zijn.

Wij leren het huis en de tuin steeds beter kennen en genieten ervan. Hopelijk genieten de eigenaren van al dit moois ook van ons huis in Amsterdam. De berichten zijn goed. Huizenruilen is zo gek nog niet…

Geplaatst in Feiten en meningen | 1 reactie

Eind jaren zeventig, ook toen een overspannen huizenmarkt

negatieven_0002Toen wij in Amsterdam kwamen wonen, begin jaren zeventig, waren veel grachtenpanden niet bewoond. Soms werden ze gestut of dichtgetimmerd omdat er tientallen jaren niets was gedaan aan het onderhoud van de monumentale huizen, gebouwd in de 17e en 18e eeuw.
Eeuwenlang woonde hier de eerste burgers van de stad, maar aan het begin van de twintigste eeuw waren er opeens alternatieven, je kon ook prettig wonen in Amsterdam-Zuid of verder weg, in Overveen, Bloemendaal of Het Gooi. De huizen aan de gracht waren te oud, te groot, te onhandig, vergden veel onderhoud en personeel.

negatieven_0022De grote panden aan de grachten werden kantoor of zoals hier op ons deel van de gracht confectieateliers. Honderden moeten het geweest zijn; in ons pand werden uniformen gemaakt voor douaniers en brugwachters. Verderop werden bontmantels gemaakt, bruidsjurken, regenkleding, handschoenen. In de jaren twintig en dertig kwamen veel Joodse kleermakers uit Berlijn naar Amsterdam. Nog niet heel lang geleden had ik een cursist die me vertelde dat ze begin jaren zestig met tientallen meisjes iedere werkdag, ook op zaterdagochtend, van het centraal station naar de kop van de Herengracht en Keizersgracht liep om daar te gaan werken. De Klerengrachten werden ze genoemd. Zij naaide met de hand zijden stropdassen, een precisiewerkje dat haar slecht ogen heeft bezorgd.
Begin jaren zeventig verdwenen steeds meer confectieateliers. Een aantal zaken verhuisde naar het nieuwe confectiecentrum aan het Koningin Wilhelminaplein in West, maar veel zaken hielden er mee op, de concurrentie werd eenvoudig te groot.

negatieven_0019Veel panden werden gekraakt, ook bij ons in de buurt, er stonden dealers op de brug, het werd er niet gezelliger op. Eind jaren zeventig stegen de huizenprijzen opeens enorm. Beleggers begonnen weer wat te zien in de panden in de binnenstad, de gemeente bevorderde het eigen woningbezit en maakte het makkelijker om panden te splitsen. Er konden nu makkelijk appartementen worden gebouwd in bestaande panden.

Dat gebeurde opeens overal in onze buut. De krakers verdwenen (werden uitgekocht hoorden we), overal werd gebouwd en getimmerd. Een aantal mensen verdiende er vast heel veel geld mee.
De buurt veranderde razendsnel van een werkbuurt waar het ’s avonds donker was in een woonbuurt met overal licht achter de ramen.

Schuin tegenover ons werden panden gesloopt (de niet zo mooie kantoorpanden van papiergroothandel Bührmann). opeens hadden we uitzicht op de Noorderkerk en de Prinsengracht. Maar dat duurde niet lang, er kwam nieuwbouw met een parkeergrage en een enorme binnentuin. Het pand is net iets te hoog, maar na al die jaren zijn we er wel aan gewend geraakt.

Wie nu over dit stukje van de gracht loopt kan zich niet meer voorstellen dat het begin jaren zeventig zo rommelig was, dat er nauwelijks werd gewoond.

Geplaatst in Amsterdam, Feiten en meningen | Tags: , , , | 2 reacties

Uitgeblogd

IMG_1828

Ruim zes jaar bloggen op WordPress heeft veel opgeleverd: 1346 berichten over alle mogelijke onderwerpen, soms heel persoonlijk zoals mijn merkwaardige familiegeschiedenis, soms gekke weetjes, veel over Amsterdam, Berlijn en verre reizen, soms een mening, soms alleen maar een geestig bedoeld verhaaltje.
Ik kreeg 245.199 views en 136.770 bezoekers volgens de statistieken. Omdat de teksten niet verdwijnen (hoelang zullen ze nog te lezen zijn?) zullen daar nog wel wat views bijkomen.

Het bloggen heeft twee mooie boekjes opgeleverd met een selectie van mijn meest dierbare stukjes. En het heeft geleid tot veel reacties van lezers. Dat is een van de aardigste kanten van het schrijven an een blog, met een aantal lezers is een hechte band ontstaan. Ik dank mijn trouwe volgers, mijn lezers de kritische commentaarschrijvers.

Nu zet ik er een punt achter. Ik ga verder werken aan mijn boek ‘Woongroep aan de gracht’ over het wel en wee van onze woongroep, het huis en de buurt. Dat moet nu eindelijk eens af. Ook ligt er het plan om de stukjes over ongelukkige prinsen en prinsessen  uit te breiden tot een boekje, daar is tijd en aandacht voor nodig.

Ik wil me niet langer schuldig voelen als ik een week niet heb geblogd of een stukje heb geschreven waar ik eigenlijk niet zo tevreden over ben. Nu en dan zal ik op Facebook nog wel eens iets plaatsen dat op een ‘Kalfje’ lijkt, stopen met schrijven zal ik zeker niet.

Prettige feestdagen en heel veel goeds.  Wllm Klab / Wilco Kalbfleisch

Facebook pagina: https://www.facebook.com/wllm.kalb 

 

 

 

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , | 9 reacties