Mildred

Unknown
Ik kan niet goed tegen hard huilende kinderen. Wat ik zou doen met een blèrende peuter in het kinderzitje weet ik niet. Het liefst zou ik de fiets dan aan de kant zetten en het huilende kind in mijn armen nemen, troosten. De hardfietsende moeder vanochtend deed dat niet. Ze was duidelijk op weg naar iets, iets belangrijks.
‘Nu hou je op Mildred. Straks als we bij de pont zijn mag je weer janken’, zei ze luid en duidelijk. Mildred begreep het en hield onmiddellijk op met huilen. Moeder fietste hard door richting Centraal Station en de pont over het IJ.

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , | 1 reactie

Aids vijfentwintig jaar later – in de film ‘120 bps’

c461b2d7ed2620129e0abc9bfbb1340aZo kort geleden nog maar. Act Up richtte zich met harde, confronterende acties tegen de farmaceutische industrie, de laboratoria, de overheden die te weinig deden om een aidsmedicijn te ontwikkelen. Zelfs preventieve acties werden tegengehouden terwijl overal jonge mensen ziek werden doodgingen.
De film van Robin Campillo ‘120 battement per minute’ won in Cannes de Palme de Coeur (de grote juryprijs) en trok in Frankrijk opmerkelijk veel beziekers, ook veel jongen mensen maakten op deze manier kennis met een strijd van vijfentwintig jaar geleden. Act Up was van oorsprong ene Amerikaanse actiegroep die vanaf 1987 ageerden tegen het feit dat de farmaceutische industrie enorm talmde met het ontwikkelen van aidsremmers. De mogelijkheden waren er maar de geneesmiddelen die levens zouden kunnen redden kwamen maar niet op de markt. De tijd van vriendelijke acties was voorbij, Act Up was niet vriendelijk meer.

Dat gebeurde ook in Parijs begin jaren negentig waar de actievoerders ook nog eens te maken kregen met een establishment dat niets moest hebben van de ‘marginalen’, homoseksuelen, drugsgebruikers, prostituees, de eerste slachtoffers van de aids-epidemie.
De film zit erbovenop: de eindeloos lange vergaderingen, procedures, onderlinge conflicten. De acties waarbij nepbloed tegen de keurige witte muren wordt gegooid van een belangrijke medicijnproducent, waarbij condooms worden uitgedeeld aan geschrokken scholieren Waarin altijd de politie ingrijpt en de actievoerders gehavend maar altijd weer strijdbaar terugkeren naar hun vergaderzaal.
Heel langzaam verschuift de aandacht van de filmmaker zich naar twee jongen actievoerders die een relatie krijgen, Sean en Nathan. En zo wordt de politiek persoonlijk, heel persoonlijk.

Campillo filmt soms bijna documentair, feiten en fictie worden mooi vermengd. En natuurlijk is er een dramatisch slot, dat kan ook bijna niet anders.
Ik vraag mij af wat deze film ons nu nog te zeggen heeft, nu er goedwerkende aidsremmers zijn en een positieve hiv-test geen doodsvonnis meer is.

Agressieve acties werken, leer je, het doel heiligt de middelen. Maar zijn er nog zulke heilige doelen om te bereiken? Linkse partijen voeren nu actie tegen de verhoging van het btw-tarief op de dagelijkse boodschappen. Maar als je uitrekent wat die btw-verhoging daadwerkelijk betekent kom je uit op een bedrag van enkele centen. Daar ga je niet meer de staat voor op, gooi je niet met nepbloed.

 

 

Geplaatst in film | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Onzekerheid

negatieven_0082
‘Doe eens gek’, zei ze, dan maak ik een foto van jou. Eind jaren zestig, net klaar met school. We zaten op het balkon van de flat van Otto in Spijkenisse. We verveelden ons. We hadden geen geld om helemaal naar Rotterdam te gaan en dus bleven we lekker zitten in de middagzon. Vriendin Amke logeerde een twee dagen bij mij, de volgende dag zouden we de bus naar Oud-Beijerland nemen waar klasgenoot Berdien een baan had gekregen aan een zeer christelijke lagere school.
We speelden opnieuw een potje patience, gingen uiteindelijk boodschappen doen in het kale winkelcentrum aan de overkant. We zouden die avond opnieuw spaghetti maken – iets anders konden we niet bedenken.
We hadden geen televisie, wel een transistorradio en we zochten alle zenders af tot we iets hadden gevonden wat we allebei mooi vonden, Engelse popsongs.

De rieten stoeltjes op het balkon zaten ongemakkelijk, ergens boven ons hoorden we gescharrel, een buurman die zijn balkon aan het vegen was. Toch raakten we in een diep gesprek over de liefde. Amke was verliefd geworden en meende de ware liefde gevonden te hebben. Hoe ze dat zo zeker wist? Tja een gevoel was het. Ik kon me daar wel in verplaatsen en dacht met weemoed aan mijn eerste grote liefde. Maar ja, na een half jaar was het echt over. Ik vond het ingewikkeld: liefde, seks, verlangen, berusting, het liep allemaal in elkaar over.

Twintig was ik, op zoek naar wie ik was. Hoogst onzeker over wat ik kon en niet kon. Nog niet echt begonnen aan het echte leven.
Toen zette ik maar de zonnebril van Amke op, om een beetje gek te doen.

zie ook:
Een ongemakkelijke situatie http://wp.me/p1MauM-1kv
De generaal http://wp.me/p1MauM-3JM 

Geplaatst in jeugdherinneringen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Borg / McEnroe, de film

images

juli 1988

Die zondagmiddag, 5 juli 1980, moest ik eigenlijk naar de verjaardag van Jacques, maar ik bleef thuis en genoot. Wilde niet weg van mijn kleine tv waarop ik de wedstrijd volgde. Ik belde dat ik later zou komen, het was zo spannend, ik wilde niets missen. Bijna vier uur duurde die wedstrijd, spannend tot de laatste minuut. Wie zou er winnen, de routinier Bjørn Borg die Wimbledon al vier keer had gewonnen of de nieuwkomer John McEnroe, dat opgewonden standje uit New York?
Dat maakt een goede tenniswedstrijd zo mooi: de kans om terug te breken, het keren van de kansen. Die spanning bood deze wedstrijd, tot op het laatst was onduidelijk wie er uiteindelijk zou winnen.

Unknown

de film 2017

Nu is er de film die ik zondagmiddag zag in een voorpremière. Goed gemaakt, ontegenzeggelijk met twee voortreffelijke hoofdrollen. Mooi is ook dat de Zweden gewoon Zweeds spreken, de Amerikanen Amerikaans en de Engelsen Engels. De focus ligt heel sterk op de karakterverschillen van de twee spelers, de koele Zweed en de over-energieke Amerikaan. Vooral de achtergrond van Borg wordt mooi belicht met veel flashbacks. Maar we leren slechts een deel van de tennisheld kennen. We komen niet te weten wat het voor hem betekende om zo veel op reis te zijn, wat er veranderde nu hij opeens heel rijk was en in Monaco moest gaan wonen.

Het wedstrijdverslag kan natuurlijk nooit de ervaring vervangen van de spanning van de echte wedstrijd. Je ziet wat fragmenten, je volgt het scoreverloop maar niet tot in de details. Dat kan natuurlijk ook niet dan zou de film uren langer moeten duren. Op You Tube is een mooie samenvatting te zien met het oorspronkelijke commentaar, die geeft een beter idee van de spanning van die warme zondagmiddag. Maar de film is zeker de moeite waard als je een tennisliefhebber bent en toch meer wilt weten over dat ijskonijn Borg. En nog eens wilt genieten van die jarenzeventig uiterlijkheden zoals het wapperende lange haar, de haarbanden om dat haar op z’n plaats te houden en de ultrakorte broekjes.

 

Geplaatst in film, media | Tags: , , | Een reactie plaatsen

In de verte Gorter

De docent leest met ons een gedicht van Gorter, een lastig gedicht over ‘wat werken in de aard’ en voeten die iets anders willen dan de geest. Of zo.

IMG_2534 Ik let niet goed op, kijk gefascineerd naar buiten. Daar in de gevel van het achterhuis onder de daklijst zie ik een prachtig patroon van metselwerk. Driehoeken die in elkaar grijpen. Zo kunstig. Vast bedacht door een ervaren werkmeester. Ontworpen zonder dat er een computer aan te pas kwam, op basis van wat schetsen, een kladje misschien. Pure vakmanschap, dat is het. Ambachtelijkheid. Dat moeten we in ere houden.  Boerenvlechting is de juiste vakterm, leer ik. Als het over metselen gaat zijn er ongelooflijk veel mogelijke verbanden. Het lijkt wel poëzie.

In de verte klinkt nog steeds Gorter.

De boomen waren stil,
de lucht was grijs,
de heuvelen zonder wil
lagen op vreemde wijs.
De mannen werkten wat
rondom in de aard,
als groeven ze een schat,
maar kalm en bedaard.
Over de aarde was
waarschijnlijk alles zoo,
de wereld en ’t menschgewas
ze leven nauw.
Ik liep het aan te zien
bang en tevreden,
mijn voeten als goede lien
liepen beneden.
(Gorter Verzen 1890)

lokatie: Volksuniversiteit Utrecht Nieuwe Gracht

http://www.metselen.net/vlechtingen.html

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Nijver

P1020085Dat is zo’n woord waarvan ik hou. Nijver. Lekker ouderwets, nuttig, positief. Iets om na te steven, aan te wakkeren, stimuleren. Om te zijn. Hoort thuis in les een van de inburgeringscursus.
Vandaag is het grijs en nat, weinig aanleiding om nijver bezig te zijn. Maar toch: aan de slag. Er valt genoeg te doen, het boek moet af.

Geplaatst in Feiten en meningen, Nederlandse taal | Tags: , , | 1 reactie

1988 Homoprotest in Engeland

Schermafbeelding 2017-10-01 om 11.17.16Als het gaat om overheidsbemoeienis met voorlichting over homoseksualiteit denken we al snel aan Rusland, daar is elke vorm van ‘propaganda’ verboden. Maar gek genoeg was het ook in Groot Brittannië tot 2003 niet toegestaan om op scholen over de gelijkgeslachtelijke liefde te spreken, daar gold sinds 1988 Clause 28 een onderdeel van een wet die homofoob aandoet en sterk aan de situatie in Rusland doet deken.

Toen wij in 1970 een weekend in Londen waren en daar ook uitgingen, belandden we in een homo-club met een piepkleine dansvloer. Toen we dicht tegen elkaar dansten werden we door de eigenaar uit elkaar gehaald en gewaarschuwd: dergelijk gedrag was in Engeland verboden! Daar keken we wel van op, in Amsterdam mocht echt heel veel in die dagen. In openbare toiletten in Londen moest je strak voor je uit kijken – als je het ook maar zou wagen naar links of rechts te kijken, kon de politie je oppakken wegens onzedelijk gedrag.

Pas in 2003 werd Clause 28 afgeschaft. Ook met het homohuwelijk was Engeland laat, pas sinds 2013 mogen mannen met mannen en vrouwen met vrouwen trouwen, in Noord-Ierland kan het nog steeds niet.

In het tijdschrift Ravage (1988 – 2005) stond het volgende artikel, geschreven door ‘Marc’.

Schermafbeelding 2017-10-01 om 11.15.50In veel homobars in Engeland zijn tegenwoordig ‘stillen’ aanwezig. Niet omdat zij eindelijk uitkomen voor hun eigen homoseksuele gevoelens, maar om de bezoekers/sters van de betreffende bar te kontroleren op ‘onzedelijk’ gedrag. Als twee mannen of vrouwen elkaar een zoen geven, dan is dat onzedelijk. De bareigenaar krijgt een soort gele kaart. Bij drie ‘gele kaarten’ wordt de bar gesloten.

Op zaterdag 30 april vindt in Londen een grote demonstratie plaats tegen de onlangs afgekondigde anti-homowet CLAUSE 28. Deze wet verbiedt het in het openbaar propageren van homoseksualiteit. De tekst van de wet is met opzet vaag gehouden, zodat ie naar de letter niet in strijd is met de fundamentele rechten van de mens, de uitwerking in de praktijk is dat echter wel. Het wordt aan de lokale overheden overgelaten om te bepalen wat ‘openlijk propageren’ is. Situaties als hierboven beschreven zijn hier het direkte gevolg van.

Het verzet tegen deze wet is in Engeland zelf pas laat op gang gekomen. Misschien zelfs wel te laat. Het is moeilijk om een al aangenomen wet ingetrokken te krijgen. Steun vanuit het buitenland is voor de Engelse potten en flikker-organisaties dan ook broodnodig. Niet alleen symbolische ondersteuning zoals de gemeente Amsterdam doet, maar direkte steun bijvoorbeeld door hier aktie te voeren tegen alles wat met de Engelse overheid te maken heeft.
Een goede gelegenheid hiervoor is het bezoek wat koningin Elizabeth aan Amsterdam brengt op 5 juli. Dan wordt gevierd dat driehonderd jaar geleden koning Willem III stadhouder van Engeland en Schotland werd. Deze viering vindt plaats in de Nieuwe Kerk, en daarbij zullen veel Nederlandse hotemetoten aanwezig zijn, zoals burgemeester Van Thijn en Beatrix.
Ondertussen wordt ook in het Europees parlement gewerkt aan een resolutie van afkeuring over deze wet. Het initiatief hiervoor is genomen door een lid van de Labour-fraktie. Of de resolutie het zal halen is onzeker; het zou best eens zo kunnen zijn dat de anti-homostemming in heel Europa weer gaat toenemen. Als de resolutie het wél haalt, blijft de vraag of Thatcher en haar boys zich hier iets van aan zullen trekken. Erg waarschijnlijk is dit niet.
OPROEP: op 6 mei is om 20.00 uur een vergadering in het potten en flikkerpand, Haarlemmerstraat 95, over akties in A’dam. Maandag 2 mei op radio 100 (100 FM, alleen in Amsterdam) om 18.00 u. een programma met opnames van de Londense demo en gesprekken over CLAUSE 28 en de Europese eenwording.

Afwasborstels
De oproep had succes: ‘Op de Dam bleken de koningsgezinden in de minderheid, tenminste naar luidruchtigheid gemeten. Het hoera-geroep werd overstemd door het fluitconcert dat homo’s en lesbiennes uit de kraakbeweging aanrichtten waarbij ze de maat hielden door met afwasborstels op pannen te slaan.’ (Leeuwarder Courant 6 juli 1988)

Geplaatst in homoseksualiteit | Tags: , , , , , , | 1 reactie

Bierkaai

Jan-van-der-Heyden-De-Bierkaai-646x350 (1)

De Bierkade, Oudezijdsvoorburgwal bij de Oude Kerk

Niets herinnert nog aan de befaamde en beruchte bierkade die hier in de 17e en 18e eeuw nog was. Dit stukje van de Wallen in oud-Amsterdam ligt nu op de route van duizenden toeristen die wat rondslenteren en zich misschien verwonderen dat de Oude Kerk daar zo rustig staat te midden van al dat gewoel en de rode lampen van de hoerenkotjes op het Oudekerksplein.

De bootwerkers die de biertonnen laadden en losten op dit deel van de Oudezijds Voorburgwal waren ruwe kerels waar je maar beter geen ruzie mee kon krijgen. Dat was ‘vechten tegen de bierkaai’, onbegonnen werk. Nog altijd een staande uitdrukking.

Nooit geweten dat het antwoord op de vraag ‘wat is dan die bierkaai’ zo dichtbij lag.

Geplaatst in Amsterdam, Nederlandse taal | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Het verleden wordt langzaam onzichbaar

IMG_2525

In het centrum van Amsterdam maar ook elders kan je hier en daar nog opschriften tegenkomen uit lang vervlogen dagen toen overal op lege muren reclameboodschappen om aandacht vroegen.
Veel is in de loop der tijd overgeschilderd, weggepoetst, verdwenen. Zo gaat dat en de stad ziet er wel veel opgeruimder uit.
Hier en daar zijn de weggepoetste letters hardnekkig, ze blijven terugkomen, zoals in de Korsjespoortsteeg tussen Herengracht en Singel.
De steeg is genoemd naar de Korsjespoort die ooit hier aan het Singel bij de Blauwburgwal stond, een van de vijf stadspoorten van het oude Amsterdam. De poort is waarschijnlijk vernoemd naar Cors (Corsgen) Tijmensz, die in de poort heeft gewoond.

imagesWat er precies op de muur staat is lastig te lezen. ‘Jacques & Co’, ‘Vertegenwoordiger’ ‘gasmotoren’ lees ik. Ook de website van de werkgroep Historische gevelreclames Amsterdam geeft geen informatie over dit oude opschrift.
Waar Jacques vertegenwoordiger van was blijft voor mij nog een raadsel wie weet zijn er lezers die er meer van weten!

Geplaatst in Amsterdam | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Aaicha Bergamin – pionier

negatieven_0011

Ze staat op bovenstaande foto die ik maakte in de zomer van 1979 tijdens de demonstratieve ‘homobevrijdingsdag’. Onlangs heb ik die oude negatieven weer gevonden. Ze staat voor de microfoon en voert het woord tijdens de slotmanifestatie op het Waterlooplein, toen nog zonder Stopera. Wie ze was wist ik niet.

24 sept_0013

Hein Verkerk

Nu weet ik, dankzij Hein Verkerk, dat het Aaicha Bergamin was, een van de pioniers van de transgenders die al lang geleden de lange strijd heeft moetens aangaan met de maatschappij om erkend te krijgen wie ze was: een vrouw geboren met het lichaam van een jongen.
Wat ze toen heeft gezegd weet ik niet. De krantenverslagen van toen hebben het wel over ‘demonstrerende homo’s in exotische jurken’, maar over Aaicha geen woord. Ze zal ongetwijfeld van leer zijn getrokken tegen het politiebeleid dat toen ronduit homo-vijandig was en waar ze zelf de nodige ervaring mee had.

 

Schermafbeelding 2017-09-24 om 14.41.59

Haar indrukwekkende levensverhaal is bij brokjes en beetjes terug te vinden op internet, een leven dat zich voor een groot deel afspeelde aan de zelfkant van de maatschappij. Als transgender was er in de jaren vijftig en zestig geen andere mogelijkheid om aan de bak te komen dan in de prostitutie en het nachtleven.

Ze was prostituee en later hoerenmadam, ze trad op in nachtclubs in Parijs en later in Amsterdam. Aaicha onderging hormoonbehandelingen zonder enige controle en werd onder primitieve omstandigheden geopereerd in Londen. Een gewoon leven was voor haar niet weggelegd. Ze werd keer op keer lastiggevallen en beledigd door de politie, het was onmogelijk om aan papieren te komen waarin haar juiste geslacht stond.

Schermafbeelding 2017-09-24 om 14.45.01

Het moment dat ze voor enkele duizenden mensen sprak op het Waterlooplein moet voor haar een moment van triomf zijn geweest. Vanaf dat moment kreeg ze een aantal keren de gelegenheid om haar verhaal te vertellen, onder andere in de mooie aflevering van Andere Tijden over transgenderpioniers, uitgezonden in december 2013.

Eind mei 2014 overleed Aaicha, 82 jaar oud, en werd omdat er geen geld was, door de gemeente begraven op Sint Barbara in een anoniem graf. Gelukkig is er toen een actie gestart om een grafmonument te plaatsen, en een jaar later kreeg Aaicha Bergamin de eer die haar toekwam.  Schermafbeelding 2017-09-24 om 14.11.58

Zie ook:  mijn blog over de Homobevrijdingsdag 1979 ‘Feestelijke demonstratie’ http://wp.me/p1MauM-3TL
verder: 
https://anderetijden.nl/aflevering/90/Transgender-Pioniers  https://hart.amsterdam/nl/page/52982/de-bontjas-van-aaicha  https://www.facebook.com/aaichabergamin/ http://www.bertsgeschiedenissite.nl/TGNH/Transgenderpioniers/Aaicha%20Bergamin/aaicha_bergamin.html 

 

 

Geplaatst in homoseksualiteit | Tags: , , , , , | 1 reactie