Beleggers avers

Unknown
Wethouder Ivens van Amsterdam wil maatregelen nemen om de woningen met een ‘middenhuur’ betaalbaar te houden. Maatregelen die ook zouden gaan gelden voor koopwoningen in het middensegment. Een mooi streven om nieuwbouwwoningen in Amsterdam betaalbaar te houden voor mensen met middeninkomens die de stad zo goed kan gebruiken.
Maar de bouwwereld is tegen. Deze regels zouden de wil om te investeren in Amsterdamse woningen sterk doen afnemen. De kans om flinke winst te maken wordt dan kleiner.
‘De beleggers zijn avers’, aldus Het Parool.
Dat woord ‘avers’ kende ik niet.Wel natuurlijk ‘aversie’: een aversie hebben tegen dit of dat, in de betekenis van ‘een afkeer hebben van’

Van Dale kent het woord ‘avers’ in de betekenis van afkerig nog wel, maar er staat bij: ‘verouderd’. Ook het WNT  vermeldt: “Thans weinig in. gebruik, hoewel in de volkstaal naar het schijnt nog wel bekend.”

De beleggers gebruiken niet alleen een verouderd argument maar ook een verouderd woord.

Zie Het Parool: https://www.parool.nl/amsterdam/-beleid-ivens-maakt-beleggers-avers-tegen-amsterdam~a4624259/

Geplaatst in Nederlandse taal | Tags: , , , | 1 reactie

Begraven in Casares

Al vaak ben ik in dit witte dorp geweest, hoog in de bergen achter Estapona. Maar nog nooit was ik doorgeklommen tot het hooggelegen kerkje en de resten van de Arabische burcht, op de top van de rots waarop het dorp is gebouwd. Achter het kerkje, verborgen achter een hoge muur ligt de begraafplaats. Nissen in de dikke muren bieden plaats aan de kisten van de overledenen, het gat wordt weer dichtgemetseld, weg is opa of oma.

Het is de begraafplaats met het mooiste uitzicht dat ik ken. Vandaag waaiden heftige winden om de rotsen, ook in de zon was het nog fris, maar het licht daarboven was prachtig, heel helder. Mooi weer om foto’s te maken. Er zijn nog plekken vrij, dus als je na je dood hoog en droog opgeborgen wilt worden kan je misschien hier terecht. Neem contact op met de Gemeente Casares, provincie Malaga in Andalusië.

Geplaatst in Feiten en meningen | Een reactie plaatsen

Schandaal aan het keizerlijk hof van Wilhelm II

Unknown-3

De roddelbladen bij ons stonden vol over affaires van prins Bernhard en zijn buitenechtelijke dochters en al veel eerder werd er flink geroddeld over het liefdesleven van bijvoorbeeld koning Willem II en prins Hendrik. Tot echt grote schandalen is het nooit gekomen. In hoge adellijke kringen hield men de vuile was binnenshuis, naar buiten toe werd gedaan alsof er niets aan de hand was. Het betrof keurige families die op zondag braaf ter kerke gingen. Zo ook de Pruisische Hohenzollerns,. Zij genoten in Europa enorm veel aanzien en leverden tal van bruiden voor prinsen, aartshertogen, groothertogen, markiezen en graven in heel Europa.

Unknown-4Onlangs kreeg ik een boek in handen dat een geheel ander licht wierp op het voorname hofleven in Berlijn. De preutse keizer Wilhelm II blijkt helemaal niet zo preuts te zijn geweest. In de jaren negentig van de 19eeeuw vonden in jachtslot Grunewald seksfeesten plaats die leidden tot een groot schandaal dat bekend is geworden onder de naam ‘de Affaire Kotze’.

In januari 1891 verbleef na een aangename sledetocht een gezelschap van vijftien dames en heren in de salons van het barokkasteeltje Grunewald. Ze dronken wat, ze aten wat en al gauw gingen enkelen van hen over tot seksuele handelingen. De dames namen veelal het initiatief, in een zijkamer waren er ook heren die het met elkaar deden. Onder de aanwezigen waren directe familieleden van de keizer, onder wie zijn zuster Charlotte en ook een zwager van de keizer, hertog Ernst Günther von Schleswig-Holstein die vanwege zijn losbandige imago de bijnaam ‘hertog Rammelaar’ droeg. Er is sprake van meerdere van dergelijke seksfeesten die plaatsvonden tot 1896.
Dat zou allemaal binnenskamers zijn gebleven als niet een van de aanwezigen ertoe was overgegaan om dat wat zich had afgespeeld in de keizerlijke salons op smakelijke wijze op te schrijven. De tweehonderd brieven bevatten beledigingen en beschuldigingen. Ze waren voorzien waren van pornografische foto’s – die je overal in. Berlijn kon kopen – en van gedetailleerde tekeningen. Ze werden anoniem verstuurd naar de deelnemers van de feestelijkheden.

“In de hele stad is bekend dat uw schoonzus aanpapt met verschillende prinsen en pas gerust gesteld is als het tot geslachtsgemeenschap is gekomen. Het is onbegrijpelijk dat iemand die zich doorgaans zo preuts voordoet zich zo woest gedraagt en zonder schroom iedere prins die ze tegenkomt om de hals valt. Dat hebben de heren mij zelf verteld. Ze tilt zonder pardon haar rokken op, ze is werkelijke verschrikkelijk die manzieke vrouw.”

UnknownHistoricus Wolfgang Wippermann heeft hierover nu een boek geschreven Skandal im Jagdschloss Grunewald, een degelijke studie voorzien van een uitvoerige literatuurlijst en een notenapparaat. Helaas zijn de verhalen over het schandaal verpakt in een saai betoog over de rol van mannelijkheid en eer in de Duitse geschiedenis, waardoor het geheel nogal langdradig is.

Omdat er zoveel brieven werden geschreven werd er ook veel over de bijeenkomsten in het jachtslot gesproken. Wie zat er achter de smerige brieven? Tegen wie waren ze vooral gericht?  Via de bedienden kwamen de geruchten ook naar buiten, er werd gefluisterd en gewezen. Het aanzien en de reputatie van de keizerlijke familie stond op het spel, de positie van belangrijke adellijke families stond onder druk. Het schandaal werd al snel een politiek schandaal en het hof wilde dat de schuldige bestraft zou worden. Maar wie was de auteur van de schandalige  brieven?

Al snel werd gewezen in de richting van de ceremoniemeester van het keizerlijk hof Hans Louis Karl Leberecht von Kotze. Hij maakte vaak dubieuze opmerkingen, droeg altijd van die opvallende dassen, hij werd een dandy, en een fat genoemd, hij had een opvallende vrouwelijk loopje. Von Kotze werd in de gaten gehouden door de geheime politie. Men vond op zijn bureau een vloeiblad waarop de afdruk van een brief te zien was die grote overeenkomst vertoonde met het handschrift waarin de gewraakte brieven waren geschreven. Von Kotze werd gearresteerd en verhoord maar hij ontkende alles. Hij werd beschuldigd van belediging van de keizer en voorlopig vastgezet.

imagesAlle deelnemers aan de ‘swingerclub’ haalden opgelucht adem, maar tot hun verbazing kwamen er opnieuw brieven binnen, met meer details, geschreven dor iemand die op deze avonden in het jachtslot aanwezig moest zijn geweest. De keizer kon niet anders dan Von Kotze vrijlaten. Deze wilde genoegdoening en eiste van twee vooraanstaande belagers  eerherstel, Dat weigerde deze en Von Kotze daagde hen uit voor een duel, want zo regelde je in het oude keizerrijk ere-zaken. De eerste keer raakte Von Kotze gewond maar de tweede keer eindigde het duel met de dood van baron Karl Enst von Schrader. De ceremoniemester raakt zijn functie kwijt en werd veroordeeld tot twee jaar gevangenisstraf. De keizer verleende hem na enkele maanden gratie. Von Kotze verdween naar zijn buitenhuis in het Reuzengebergte. Zijn huwelijk en zijn carrière waren kapot, hij werd een verbitterde oude man.

Als mogelijke auteur van de brieven noemt Wippermann Charlotte  hertogin van Meinigen, dochter van de latere keizer Frederik III en de Britse prinses prinses Royal, dochter van koningin Victoria. Ze stond bekend als vrijgevochten en wild. Als zestienjarige wilde ze zo snel mogelijk weg uit haar strenge ouderlijke omgeving. De enige manier voor een meisje van haar stand om weg te komen was een huwelijk. Ze verloofde zich met de wat schuchtere erfprins Bernhard van Saksen-Meiningen.

Unknown-2Dat een vrouw de schandalige brieven zou hebben geschreven werd al eerder geopperd. Vooral de zeer nauwkeurige beschrijving van de vrouwelijke geslachtsdelen zou daarop kunnen wijzen. Bekend was ook dat Charlotte een gruwelijke hekel had aan de gravin van Hohenau die ook aan deze feesten deelnam. Zij was van huis uit een freule Von der Decke, en hoorde volgens sommigen helemaal niet thuis in de kringen van de ‘hochadel’. Haar man, graaf van Hohenau was voortgekomen uit een morganatisch huwelijk van prins Albrecht van Pruisen Sr. en deze had daardoor al een mindere positie aan het hof. Er werd geroddel, gepest en neergekeken op vrouwen die op die manier ‘omhoogtrouwden’. Het zou heel goed kunnen dat een dergelijk standsverschil aan de basis lag van de Affaire Kotze.

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , , , , , , , | 1 reactie

Willem I – vorst van Fulda

images-1

Op school leerde we dat de Oranjes in de roerige tijd van de Franse revolutie naar En geland waren vertrokken en dat de erfprins, als soeverein vorst weer uit Engeland  terug kwam in 1813. Zoals Wilhelmina ook tijdens WOII vanuit Engeland het verzet leidde, zo, dacht ik, hadden de Oranjes vanuit Engeland in de Franse tijd de Hollanders gesteund in hun verzet tegen de Franse overheersing.

Maar de geschiedenis is altijd veel gecompliceerder dan je denkt en herhaalt zich nooit. De oude stadhouder Willem V heeft nadat hij uit de Nederlanden was gevlucht veel gezworven en vooral in Duitsland bij familie en vrienden ervoor gepleit on een deel van zijn macht en bezittingen terug te krijgen.

Schermafbeelding 2019-02-03 om 11.32.15Vooral met het hof in Pruissen had Willem Vj goede betrekkingen. Zijn doortastende echtgenote, Wilhelmina van Pruisen was de zuster van koning Friedrich Wilhelm II . Toen Pruisen in 1802 vrede sloot met Frankrijk beloonde de Pruisische koning de oude stadhouder met een vorstentitel. Hij zou vorst worden van het prinsbisdom Fulda, een kleine stad in het oosten van Hessen en hij kreeg ook een klein aantal andere bezittingen,  Willen V weigerde de gunst te accepteren maar gaf de titles en de bezittingen graag door aan zijn zoon Frederik Willem, de latere koning Willem I der Nederlanden.
Op 6 december hield de nieuwe vorst een feestelijke intreden in de stad.

Frankrijk had bezit genomen van het gebied aan de linker Rijnoever, vorsten kregen als compensatie van Napoleon kerkelijke bezittingen en vrijgekomen vorstendommen.

Unknown-1Willem Frederik toonde zich geen trouw aanhanger van Napoleon. In november 1804 verschenen hij en zijn vader in Mainz niet op de uitnodiging van Napoleon voor alle Duitse vorsten voor de vorming van de Rijnbond. Deze werd op 12 juli 1806 gevormd. In augustus 1806 verklaarde Pruisen opnieuw de oorlog aan Frankrijk. Willem Frederik koos partij voor zijn familie in Pruisen en liep over. Op 27 oktober 1806 werd Fulda door Franse troepen bezet, waardoor Willem Frederik zijn vorstendom vanwege de collaboratie met Pruisen verloor. Ter compensatie van dit verlies kreeg de erfprins een jaarlijkse som van 60.000 gulden uitgekeerd. De door de prins opgezette bestuurlijke organisatie werd voorlopig gehandhaafd en Fulda werd een gereserveerde provincie: een gebied dat door Frankrijk werd bestuurd zonder deel uit te maken van het Franse keizerrijk. De erfprins was op 14 oktober 1806 krijgsgevangene geworden na de verloren Slag bij Auerstedt maar werd op zijn erewoord vrijgelaten. Na de verovering van Berlijn schreef  de erfprins tot drie keer toe een smeekbrief om de onteigening van het vorstendom terug te draaien, maar alle werden afgewezen. Op 4 augustus 1807 werden de domeinen  aan keizer Napoleon overgedragen. Op 19 mei 1810 ging het vorstendom Fulda deel uitmaken van het groothertogdom Frankfurt.

 

 

 

 

 

Geplaatst in Duitsland, geschiedenis, royalty | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Waardigheid

th
We weten eigenlijk weinig over de Aziatische royals. Het programma ‘Blauw bloed’ schenkt er nauwelijks aandacht aan. Over de Maleisische sultanaten hoorden we vorig jaar pas toen een Nederlandse jongeman uit Lisse, model Dennis Verbaas, met veel toeters en bellen in het huwelijk trad met prinses Tunku Tun Aminah Sultan Ibrahim, dochter van de sultan van Lahore.

Zondag werd bekend dat de huidige koning van Maleisië, Muhammed V, onverwacht is afgetreden. Hij bekleedde het hoge ambt pas twee jaar, maar de koning keert terug naar Kelantan, de streek in het noordoosten van het land waar hij als sultan heerst. De koning wordt in Maleisië steeds voor vijf jaar gekozen uit de negen sultans van het land. De vorst geniet een hoog aanzien en, net als in Thailand, wordt het beledigen van de vorst streng bestraft. De functie is vormelijk ceremonieel, de directe macht ligt bij de ministers en het parlement. Maleisië is het enige land ter wereld met een dergelijk roulerend koningschap.

 

schermafbeelding 2019-01-07 om 11.24.39

De vorige koning van Maleisië, Sultan Mizan Zainal Abidin met zijn moeder en zijn.  vrouw, koningin Nur Zahirah, tijdens de afscheidsceremonie op Parliament Square in Kuala Lumpur. Mizan Zainal Abidin, was de 13e koning van het land van 2006 tot 2011,   Een probleem vormt natuurlijk wel het dragen van een koninklijk diadeem als je ook al een hoofddoek om hebt.

De koninklijke families in Maleisië doen er alle saan om te lijken op de Europese voorbeelden. Ze zijn dol op de pracht en praal en tradities. Ze kijken vooral naar het Engelse koningshuis dat ze goed kennen via de media. De negen families tonen graag hun rijkdom en gedragen zich vaak als big spenders. Ook dat zou bijgedragen hebben aan de neergang van koning Muhammed V. In 2008 was hij gescheiden van zijn vrouw Tengku Zubaidah binti Tengku Norudin bin Tengku Muda uit de familie van de sultan van Pattani.

 

schermafbeelding 2019-01-07 om 11.19.41

Het geheime huwelijk

Volgens berichten op de sociale media was de koning afgelopen november in Rusland in het huwelijk getreden met een Russisch topmodel de voormalige Miss Moskou Oksana Voevodina in Barvikha. Er verschenen foto’s van de plechtigheid. Officieel werd er niets bekend gemaakt en de Maleisische Voorlichtingsdienst zweeg in alle talen. De koning was formeel nog met ziekteverlof maar afgelopen zondag werd zijn aftreden bekend gemaakt.

 

Als de Maleisische monarchie wil blijven voortbestaan dan moeten de sultans er inderdaad alles aan doen om met waardigheid naar buiten te treden. Dat wordt lastig voor de zeer islamitische sultans als een van hun leden de bloemetjes buiten zet in het buitenland en zelfs een verhouding begint met een veel jongere, niet islamitische vrouw die slechts de tiara draag van een beauty queen. Zulk gedrag werd een eeuw geleden nog wel getolereerd van monarchen en andere hoogwaardigheidsbekleders, maar nu iedereen twittert en oneindig veel foto’s publiceert op instagram en ander social media loopt het te veel in de gaten en beschadigt zulk gedrag het aanzien van de monarchie.

Geplaatst in Feiten en meningen, royalty | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Driekoningen, feest van de diversiteit

schermafbeelding 2019-01-06 om 11.23.19

Andrea Mantegna (1431-1506) Paul Getty Museum, Malibu Ca.

Vandaag is het driekoningen. Ik zie vooral weer de plaatjes voor me uit de kinderbijbel, de drie wijzen uit het oosten die goud, mirre en wierook meebrachten naar Bethlehem, geleid door een geheimzinnige ster. Waren het nou wijzen of koningen of misschien wel wijze koningen?

Heel veel blijkt onduidelijk te zijn. In de Bijbel zelf zijn slechts vage aanwijzingen te vinden. Zelfs het aantal staat niet vast. Dat ze Caspar, Melchior en Balthasar geheten hebben is pas in de 6eeeuw bedacht. Heel veel theologen en exegeten hebben bijgedragen aan de invulling van het verhaal, veel stamt uit apocriefe aanvullingen van de Bijbel uit latere eeuwen. Wat niet wegneemt dat vooral in de oosters orthodoxe kerken het driekoningenfeest belangrijker is dan het kerstfeest.

Wat ik altijd mooi vond aan het verhaal is dat de wijzen uit verschillende delen van de toenmalig bekende wereld kwamen, de een uit Europa, de ander uit Azië en de laatste uit Afrika. Op veel afbeeldingen staat een duidelijk donkere man afgebeeld, een tovenaar een koning, een sterrenkijker? Ook toen, tweeduizend jaar geleden, werd de diversiteit van de mensheid al neergezet als iets positiefs. In de kunst is dat beeld altijd blijven bestaan en doorverteld.
De drie koningen zijn een onderdeel geworden van onze cultuur.

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Wulps

Unknown‘Wulpse whippets’, las ik in het vreemde boek Blindgangersvan Michael Ondaatje. Ik heb het nog niet uit en weet niet goed wat ik ervan moet vinden. Maar mijn gedachten waren nog bij die vreemde windhonden, de wulpse whippets.

Een mooi woord, wulps. Ik zie het voor me: druk, beweeglijk, wellustig, zinnelijk. Het woord past eigenlijk alleen bij vrouwen: wulps rondingen, wulpse vormen, wulpse blikken. Het kan gaan over haar uiterlijk maar ook over het gedrag van vrouwen, hun oogopslag. Op een filmposter zie ik een wulpse dame bij uitstek: Brigitte Bardot. Uitdagend, met een diep decolleté.Unknown-1
Mannen kunnen zich hanig gedragen stoer of protserig. Ze zijn geil of hitsig maar nooit wulps.

Het woord wulps is afgeleid van ‘welps’ je gedragen als jongen leeuwenwelpjes: druk, speels, dartel.

Dat de jachthonden van Ondaatje zich dartel gedroegen kan ik nog wel geloven, maar bij een blonde matrone in een te strakke jurk denk ik toch niet meer aan een schattige leeuwenwelpje, meer aan een hongerige leeuwin. Maar wulps is ze wel.

Geplaatst in Nederlandse taal | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Poes Slobodan – kerstverhaal 2018

images-2
Die zaterdag had ze eerst boodschappen gedaan, daarna een stoofschotel gemaakt en ingepakt. Zoals ze dat wel drie of vier keer per jaar deed als ze vanuit hun bescheiden rijtjeshuis in Diemen-Zuid op weg gingen naar hun buitenhuis in Noord-Frankrijk. Just had zijn spullen ook al ingepakt, efficiënt als altijd. Hij was al helemaal klaar. Nu nog de poes oppakken en voor de zekerheid een riempje om doen.

Vroeger ging Slobo mee in een reismand maar dan begon hij tijdens de vier uur durende reis zo klagelijk te miauwen dat ze het de laatste keer anders had aangepakt, Hij mocht gewoon los in de auto, dan kon hij heerlijk op de hoedenpak naar buiten kijken. Just was bang dat hij klem zou kunnen komen te zitten onder het gaspedaal, maar Slobo bleef steeds keurig achterin de auto zitten en als hij eenmaal zijn plekje had gevonden kwam hij er niet meer vandaan.

Emma verheugde zich op deze kerst, Twee van haar drie kinderen zouden naar Sierck komen, alleen de jongste bleef in Berlijn waar ze een semester studeerde en veel nieuwe vrienden had gemaakt. Ze hoefde niet veel meer te doen. Vrijwel alles wat ze nodig had was ook aanwezig in hun huis in de heuvels, ze moesten alleen even langs de bakker rijden om nog wat stokbrood te kopen.

Just reed met plezier in de oude Volvo. De weg kende hij op zijn duimpje. Via Luik en Luxemburg was je, als alles meezat, binnen no-time op de vertrouwde binnenwegen van Lotharingen waar de menen een rare mengeling van Frans en Duits spreken. Hun huisje lag niet ver van de Moezel  vandaan –de Mosèl – in een streek waar nauwelijks toeristen kwamen.

Emma probeerde de krant te lezen tijdens het rijden, maar dat viel niet mee, door de lichte trilling dansten de letters voor haar ogen. Ze was al drie keer aan het interview met mark Rutte begonnen, maar wist nog steeds niet wat hij nou te vertellen had. Ze voelde rare krampjes in haar buik, toch geen griep zo aan he begin van de vakantie? Dat kon ze echt niet gebruiken. Ze keek achterom en zag Slobo die heel wakker op de hoedenplank zat ingeklemd tussen een extra warme jas en een tas met boeken die ze van plan was allemaal te lezen.

IMG_1301

Bij dit paadje stopte Just om Emma te laten plassen.

‘Just kan je zo even stoppen, ik moet’, zei ze. Just keek stuurs voor zich uit. ‘We zijn er bijna, kan je niet even wachten, dan kan je gewoon thuis’. Hij reed net de Moezelbrug over bij Schengen, richting het drielandenpunt. ‘Nee, ik heb buikpijn, laat me even ..’  Ze reden via een klein stukje Duitsland Frankrijk binnen, zonder enige paspoortcontrole. Op de vertrouwde D64C reed Just een zijweg in en parkeerde de auto op de ingang van een bospad. ‘Nou ga maar even, als je zo nodig moet. Maar pas op de poes ..’ Just overhandigde haar zowaar een rolletje toiletpapier. Emma opende het portier en pakte voor de zekerheid de riem van de poes. Die sprong op de zitting en vervolgens op de grond. Hij keek nieuwsgierig rond en bleef aarzelend staan. Emma had Slobodan weleens vaker meegenomen op een wandeling, altijd aan een riempje, vastgemaakt aan de halsband. Slobo volgde Emma richting het bosje waar ze even neer wilde hurken. De kat rook aan het gras, wilde verder maar de halsband hield de poes tegen.Toen klonk er een heftige knal. Jagers, wist Emma. De poes schrok zo erg dat hij heftig aan de riem trok en zijn kopje los wist te maken, Slobo verdween onder de hoge varens die de bodem bedekten. Emma had dat allemaal pas in de gaten toen ze haar broek omhoogtrok. Ze keek vertwijfeld naar de riem die ze in haar linkerhand hield met daaraan een lege halsband. Blauw met een steentje. ‘Slobo, Slobo, riep ze luid, maar de kat kwam niet tevoorschijn. ‘Just, Slobo is er vandoor’ riep ze naar de auto. Just was bezig met de tomtom, die hier eigenlijk overbodig was, hij kende de weg op zijn duimpje. Geërgerd keek hij op. ‘Wat is er?’ vroeg hij. ‘Slobo heeft zich los gemaakt, hij is geschrokken van iets. Ik zie hem nergens meer, Roep jij hem eens.’ Justus gedoogde de kat in huis, echt dol was hij niet op hem. Maar nu kwam hij toch uit de auto en liep het pad op, keek links en rechts en riep nu en dan zachtjes ‘Poes, poes.’

‘Je had hem gewoon in de auto moeten laten, dan was er niets aan de hand geweest, we zijn bijna thuis.’ ‘Daar hebben we nu niets aan, aan die goede raad van jou. De poes is weg, ik ga hem zoeken’. Emma liep door de hoge varens, verder het bos in, ze riep zijn naam, maar Slobo liet zich niet zien. Just was weer in de auto gaan zitten. ‘En nu?’ vroeg Emma. ‘Ik blijf in ieder geval hier, Rij jij maar naar huis en ga even langs bij de bakker in Kerling. Straks is alles uitverkocht. ‘OK als jij dat wil, misschien komt hij wel kijken als ik weg ben. Zal ik wat kattenbrokjes hier laten, misschien komt hij daar wel op af.  Just hielp haar met een kampeerstoeltje dat nog in de kofferbak lag, Emma installeerde zich met de krant en een plaid.  Just reed weg.

Ook nu lukte het haar niet om het interview met Rutte geconcentreerd te lezen, steeds werd ze afgeleid door de geluiden van het bos, auto’s in de verte en om de zoveel tijd het geknal van de jagers. Geen geritsel dat wees op de aanwezigheid van een bange poes. Het was vochtig in het bos, en het begon koud te worden. Steeds weer liep ze het bospaadje op en riep ze zijn naam, fluisterend, schreeuwend, wanhopig. Emma zag voor zich een in elkaar gedoken poes, bang en nat, die verlangede naar zijn veilige plekje achter de potkachel van het buitenhuis.

Aan het eind van de middag, het werd al donker, kwam Just terug. ‘Dit heeft geen zin’, zie hij. ‘Die kat kan al wel kilometers verder zijn’. Als hij op zoek was naar jou was hij allang tevoorschijn gekomen. Kom nou maar mee naar het huisje, ik heb de kachel aangemaakt, daar is het lekker warm. Emma wilde niet weg van de plek waar Slobodan was verdwenen, maar ze wilde ook wel graag even wat eten en zich warmen bij het vuur. Ze had tranen in haar ogen toen ze wegreed met Just.

IMG_1302

Aan het eind, links is het huisje van Just en Emma

Het was maar twintig minuten rijden. Het huisje stond erbij als altijd. Just had het lichtje van de kerstster aangedaan, de kachel brandde, de boodschappen waren uitgepakt. Ze maakte thee en at wat van de kerstkrans die klaar stond op tafel. De buurvrouw belde aan en in haar best schoolfrans vertelde Emma wat er was gebeurd. ‘Ach die komt wel weer terug, dat gebeurt hier zo vaak, dat beesten verdwijnen. Ze komen vaak na een paar dagen weer eens kijken en zo niet, dan heb je hier zo weer een nieuwe kat, José heeft nog een paar jonge katers rondlopen. Kom maar eens kijken.’ Maar daar wilde Emma helemaal niets van ween. Ze wilde haar Slobodan terug die ze als kitten uit Kroatië had meegenomen en met de fles had grootgebracht. Ze hield echt van dat beestje.

In het begin van de avond, toen het al donker was reed Emma nog een keer terug naar het bospad. Het kostte enige moeite om het te vinden, maar ze herkende de de boom met de klimop die bij de ingang stond. Opnieuw liep ze het pad op, riep zijn naam, rammelde met de kattenbrokjes. Ze hoorde vreemde vogelgeluiden, een bosuil, een houtduif. Maar geen kat. Niks.

Die nacht kon ze niet slapen. Onrustig luisterde ze naar het lichte gesnurk van Just, de takken die zachtjes over het dak van het schuurtje veegden, de wind bij de bomen langs de beek. Zou Slobo nu op zoek zijn naar het huisje, of zich nog steeds schuilhouden bij dat bospad? Hij zou toch een keer honger krijgen, op zoek gaan naar eten. Zou hij vogels vangen in het bos of muizen? Het was een echte jager, zelfs in Diemen kwam hij regelmatig thuis met een prooi die hij altijd neerlegde onderaan de trap.

Al heel vroeg stond Emma op. Het was stil in huis. Ze dekte de tafel, er was rozijnenbrood, ze legde de verse croissants even in de oven. Ze maakte sinaasappelsap en liep de tuin in om wat verse bieslook te plukken uit de moestuin. Het begon langzaam een beetje licht te worden.
Bij het schuurtje zat een poes. Hij was bezig zich schoon te likken, een poot omhoog. Slobo? Ze riep hem en de poes keek op. Ze moest goed kijken, was hij het echt? Zijn vacht was nat, de blik in zijn ogen was anders, wantrouwend. Langzaam kwam de poes op haar toe en liep als vanzelf mee naar de deur van de keuken. Bijna automatisch liep hij naar de plek waar zijn bakje stond en hij streek met zijn natte lijf tegen haar benen.

Met haar kleren aan kroop ze bij Just in bed. Ze kroop dicht tegen hem aan, hij sliep nog half. ‘Slobo is er weer’. ‘Wat zeg je?’, mompelde hij. Wie is er weer?

Geplaatst in kort verhaal | Tags: , , , , | 1 reactie

Stalling

images

Fietsflat bij Centraal Station

Een auto parkeren in de binnenstad van Amsterdam wordt ongekend duur. Voor bezoekers maar ook voor bewoners. De auto kan je dus maar beter wegdoen, wij denken daar ernstig over na.
De meeste dingen in de stad doen we op de fiets, soms met het openbaar vervoer. En die enkele keer dat we, vooral in de zomer, buiten de stad iets willen, kunnen we gebruikmaken van een deelauto.
Bij het plannen van een avondje bioscoop gaat nu ook door mijn hoofd: kunnen we daar onze fiets wel kwijt? Dat wordt in de binnenstad van Amsterdam steeds lastiger. Huisgenoot P. heeft de gewoonte door te fietsen tot aan de voordeur en dan eens te kijken of er een plek is om de fiets veilig en degelijk te parkeren. Die is er meestal niet, dus wordt het toch weer een brug of een bom in de buurt waar al tien andere fietsen staan. Ik kijk een paar honderd meter voor de bestemming al uit naar een geschikte plek en moet dan vaak nog een flink eind lopen.

Unknown

Fietsenstalling Beursplein

Ik snap dat handhavers iets willen doen tegen al die wild geparkeerde fietsen, Op het Leidseplein en bij de stations zijn ze heel streng, Ze knippen dagelijks tientallen fietsen weg die je dan voor veel geld weer kunt ophalen ergens in Amsterdam Heel-Ver-West.

Bij alle veranderingen die de stad heeft ondergaan zijn ze vergeten om op strategische plekken in de stad grote fietsenstallingen aan te leggen. Ja, hier en daar wordt er iets aan gedaan. Bij de Bijenkorf, onder het Beursplein is een super-de-luxe stalling gebouwd die nog maar weinig wordt gebruikt. Rond het Centraal Station hebben we de grote fietsflat die altijd vol is; er zijn plannen voor een megagrote ondergrondse stalling onder het Stationsplein maar het duurt nog jaren voor dat deze klaar is.
Gek genoeg zien ondernemers er niets in. Ze openen in een leeggekomen bedrijfsruimte liever een cheese shopdan een degelijke fietsenstalling. Toen ik in mijn Rotterdamse jaren nog naar school ging, had je in elke straat wel een rijwielstalling. Voor een gering bedrag per maand kon je daar je fiets kwijt. Die stond daar veilig en droog en de beheerder verdiende er ook nog wat aan.
Dat verdienmodel werkt kennelijk niet meer. Jammer.

Geplaatst in Amsterdam | Tags: , , , , | 2 reacties

Zwaantje

Unknown
Sommige mensen zitten er niet mee, maar ik vind het lastig om tegen een volwassen vrouw een naam met een diminutief te moeten gebruiken: Renske, Chrisje, Aukje, Maartje. Volwassen mannen heten zelden Jantje of Beertje, hoogstens worden die varianten als koosnaam getolereerd. Maar veel meisjes houden de naam die zo mooi past bij een schattig klein meisje ook als ze allang geen meisje meer zijn.

Op een receptie raakte ik vorige week in gesprek met een vrouw met een flinke omvang. Ze stelde zich voor als Zwaantje. Ik kon die naam niet over mijn lippen krijgen. Zwaan, had nog gekund, maar het was wel een grote zwaan, gehuld in zwarte doeken, met zwaar opgemaakte ogen.
Ze vertelde enthousiast over haar werk achter de schermen bij een bekend Unknown-1televisieprogramma. Daar wilde ik meer over weten en we zochten een tafeltje op om even te gaan zitten. Ze kon goed vertellen en haar ogen straalden. Mij stelde ze geen enkele vraag. Een jonge vrouw kam op haar af en onderbrak ons gesprek. ‘O Swanee wat leuk jou weer eens te zien!’ riep ze luid en ging pal voor ons tafeltje staan. Swanee. Ja dat klonk beter dan Zwaantje. Ik hoorde die oude swingende song van Al Jolson, zag zijn ‘black face’. Good old Swanee.

De vriendinnen waren al in druk gesprek, ik leek niet meer te bestaan. Ik stond op en zei met enige nadruk: ‘Dag Zwaantje, ik ga nog even iemand goedendag zeggen’.

Geplaatst in Feiten en meningen, kort verhaal | Tags: , , , , | 4 reacties