Wilskracht

Natuurkundigen zijn al eeuwenlang bezig om krachten in kaart te brengen en te beheersen. Ze weten heel veel over de zwaartekracht over warmtekracht, over windkracht en stuwkracht.  Krachten zetten machines in beweging, houden de economie in stand. Sommige krachten zijn ronduit mysterieus, zoals de kracht van de maan die eb en vloed in gang zet. 

Opvoeders zijn dol op wilskracht. ‘Als je maar wil, dan kan je het’, ’willen is kunnen’, ‘waar een wil is, is een weg’. Allemaal mooie lessen die ons willen laten geloven dat als je maar wil, er heel veel is te bereiken. 

‘Ik wil rijk en beroemd worden’, zegt Sandra tegen haar moeder die net aan het uitrekenen is dat ze deze maand weer vele tientjes te kort komt om de huur te betalen. ‘Ja schat’, zegt moeder maar ze gelooft er niets van. 

Wilskaracht kan in veel situaties belangrijk zijn. ‘Volhouden, niet meteen opgeven’, ‘nog een keer, je kan het pas als je het heel vaak gedaan hebt’, ‘je moet er iets voor overhebben, pijn lijden hoort erbij maar het leidt ergens toe, je kunt je doel bereiken’. 

We worden voortdurend aangespoord om wilskracht te tonen. Maar ze vergeten vaal erbij te zeggen dat wilskracht ook zijn grenzen heeft.  Soms word je niet beter, soms haal je je gestelde doel niet, ook al wil je het nog zo graag.  

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , , | 1 reactie

De bontjas van moeder

Bij het opruimen van bestanden op mijn computer kwam ik het begin tegen van nog een verhaal over Caroline uit Bussum.Vanochtend heb ik het afgemaakt. Ik ben n bezig met het samenstellen van een verhalenbundel waarin ook alle verhalen over Caroline bij elkaar komen te staan.

De bontjas van moeder

Het was opnieuw geen winter om een bontjas te dragen, anders had ze het zeker gedaan. Caroline had de jas geërfd van haar moeder, een mooie nerts in prima staat. Minstens vijftig jaar oud en door haar moeder nog vermaakt naar de mode van 1975. En die hing al jaren bij haar op zolder in een speciale hoes.
Elk jaar overwoog ze om die jas toch eens te gebruiken. Maar ze aarzelde dan en liet hem weer boven hangen. ‘Doe dat ding toch weg’, had ik vaak genoeg gezegd, want ik wilde niet met haar op stap in zo’n jas van dierenhuidjes. ‘Dat kan nu echt niet meer’, zei ik. ‘In Amsterdam worden dames die rondlopen in dergelijke bontmantels met verf besmeurd, dat risico wil je toch niet lopen?’  ‘Nee’, zei Caroline, ‘maar ik moet komende week naar Zürich en daar wordt nog wel bont gedragen. Echt waar. Daar zijn ze niet zo gevoelig als in dat Amsterdam van jou’. 

Ze had de hoes mee naar beneden genomen en op de bank gedrapeerd. ‘Moet je kijken wat een beauty’ zei ze en ze ritste de hoes open.
Het eerste wat ik zag waren beestjes die wegkropen uit het licht. Het korte jasje zag er aangevreten uit, overal lag een soort poeder, de kraag was kaal, het bont was gewoon verdwenen. ‘Hoe kan dat nou’, riep Carolien vertwijfeld, ‘ik heb overal anti-motpapier tussen gelegd. Dat kan toch niet’. Ze zag de beestjes nu ook bij de rand van de mouw, daar zaten gaten in de voering.
Haar hand ging over de zachte stof, ze klopte liefdevol op de zijpanden. ‘Mijn moeder was er zo trots op. Ik lijk nu net op Juliana, zei ze dan. Die jas had inderdaad iets vorstelijks.’ Maar nu was de warme bruine kleur vaal geworden, de glans was eraf. Er viel niet meer mee te pronken, ook in Zürich niet. 

Julaian’s bontjasje

‘Gewoon wegdoen’, zei ik. ‘Net om treuren, Jouw moeder is al twaalf jaar geleden gestorven, Nu kan je nog een keer een beetje afscheid nemen.’
Ik pakte een vuilniszak uit de keuken en propte de bontjas erin, het paste net.
Caroline knikte. ‘Het is goed zo’, zei ze. 

Geplaatst in royalty, verhalen | Tags: , , | 1 reactie

‘met de baard’

Een koning met baard. Wij keken ervan op toen Willem Alexander vorig jaar na de zomervakantie terugkwam met een rossige baard. Het stond hem goed, vond iedereen, de baard mocht blijven. Nu is er zelfs al een munt geslagen met de beeltenis van de koning met baard. 

Koninklijke figuren met baard waren de afgelopen decennia een zeldzaamheid, maar als we de geschiedenis induiken blijken baarden eerder regel dan uitzondering.  De Wüttembergse hertog Wilhelm I had een vrolijk baardje en dat werd zijn handelsmerk, hij kreeg de bijnaam ‘Wilhelm im Bart’. 

In de middeleeuwen met al die graven, hertogen, koningen en keizers was het lastig om de heren uit elkaar te houden ze kregen dan al gauw bijnamen, zoals ‘Met de bult’ (Godefroid van Lotharingen, Le Bossu) , ‘de Grote’ (Karel de Grote, Peter de Grote)  ‘de Stoute / moedige (Philips de Stoute)’, ‘de Wijze’ (Alfonso X, de Wijze, koning van Castilië), ‘de Rijke (Graaf Willem van Nassau, de vader van Willem van Oranje)‘de Verschrikkelijke’ (Ivan de Verschrikkelijke, tsaar van Rusland) , ‘de Zwijger’ (Willem de Zwijger) , ‘de Vrome’ (Lodewijk de Vrome) of naar de kleur van de bard zoals Frederik I, keizer van het Duitse Rijk die Frederik Barbarossa werd genoemd. 


Zal Willem Alexander straks ook in de geschiedenisboekjes worden herdacht als ‘Willem met de baard’? 

Over bijnamen van koningen op het Iberisch schiereiland zie https://historiek.net/joop-drankorgel-andere-vorstelijke-bijnamen/66472/

Over pijnlijke bijnamen https://historianet.nl/maatschappij/vorsten/koningen-kregen-pijnlijke-bijnamen

Geplaatst in Feiten en meningen, namen, royalty | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Herinnering aan Berlijn

Vorige week heb ik gewerkt aan een klein fotoboekje met foto’s en teksten uit Berlijn. In de afgelopen vijfentwintig jaar was ik wel twintig keer op bezoek in die stad waar ik me thuis voelde. Dierbare herinneringen moet je koesteren.
Hierbij een van de aardigste foto’s, een herinnering aan een ochtend in Prenzlauerberg. Zoals gewoonlijk was ik oude fiets, keek zomaar wat rond. En zag ik deze meubelzaak.
Het moet midden jaren negentig zijn geweest, tien in het voormalige Oost-Berlijn nog niet alles was opgeknapt en mooi gemaakt. Toen nog niet overal veel verdienende jonge mensen woonden die de oude bewoners uit hun huizen dreven en de huren met sprongen omhoog gingen. Berlijn was toen nog goedkoop, nog niet af.

Geplaatst in Feiten en meningen | 1 reactie

Berghain

Unknown-1
De beroemde technoclub Berghain in Berlijn is wegens de coronacrisis al maanden gesloten en gaat misschien wel nooit meer open. Het wordt volgens berichten in de media een centrum voor moderne kunst. We zullen zien.
Schermafbeelding 2020-08-17 om 10.36.59Ik kan in ieder geval zeggen dat ik er ben geweest. Het was in 2004, ik was in Berlijn met mijn goede vriend Fred, die graag en veel uitging. Via hem kende ik weer twee vrienden die vol waren over een nieuwe club die ze aan het inrichten waren, dat zou het nieuwste van het nieuwste worden. Daar moesten we beslist een keer een kijkje nemen.
Op een zaterdagavond pakten we een taxi en reden naar het Ostbahnhof. Daar ergens op een rommelig bedrijventerrein moesten we zijn, in de Panoramabar. Voor ons dook het grote statige gebouw op dat tientallen jaren dienst had gedaan als energiecentrale. De naam Berghain bestond nog niet, er was nog geen lange rij te zien voor de grote deuren beneden. Unknown-2
De superstrenge portier Sven Marquardt was nog niet in dienst maar was wel te vinden op de bovenste verdieping waar de muziek keihard door de enorme ruimte schalde. Er waren kluisjes waar je je spullen kon bewaren, de bedoeling was dat je zoveel mogelijk kleding uittrok. Veel mannen liepen naakt rond op stevige bergschoenen, hun consumptiekaart en sleutels bewaarden ze in hun sokken. Er waren ook een paar jonge vrouwen die er heel uitdagend uitzagen. Ik hield mijn leren broek en T-shirt aan, Fred verdween in de richting van de enorme darkroom ergens aan de zijkant. Ik kreeg bier van de twee gastheren die me wezen op de enorme lichteffecten op de plafonds en langs de muren en de spiegelgladde vloeren, allemaal hun werk. Ze liepen op hun lakschoenen naar de enorme dansvloer in het midden, ik bleef zitten aan de lange hoefijzervormige bar.  

Een bebrilde man kwam naast me zitten, piercings in zijn lip, tatoeages in zijn nek. Niet echt mijn type, maar hij kwam steeds dichterbij.
‘Wordt het niet eens tijd dat jij ontmaagd wordt?’ lispelde hij in mijn oor. Ik keek hem verbaasd aan. ‘Dan ben je ruim twintig jaar te laat’, kon ik uitbrengen. Hij trok me naar zich toe en zoende me hard op mijn mond waarbij hij op mijn onderlip beet. Dat deed pijn. Ik maakte me van hem los en liep van hem weg. Hij zei nog wel iets maar dat verstond ik niet meer. Unknown-4
Ik nam een kijkje in de donkere hoek waar een grote kluwen mannen op allerlei manieren bezig waren met groepsseks, het leek wel een rugbyteam dat een crunch uitvoerde. Ergens meende ik het lange lijf van Fred tussen al dat gefriemel waar te nemen maar het was onduidelijk of hij het werkelijk was.

De jaren zeventig waren de jaren van seks en rock ’n roll, dit waren duidelijk de jaren van techno, seks en speed. Het leek wel alsof de muziek steeds harder werd gezet, de dj stond de menigte op te zwepen. Deze club ging het helemaal maken dat was wel duidelijk, maar ik was er echt te oud voor. Ik was opgelucht toen ik weer buiten stond en de frisse nachtlucht kon inademen. Bij het Ostbahnhof vond ik een taxi die me weer snel naar het vertrouwde Schöneberg terugbracht.
Schermafbeelding 2020-08-17 om 10.24.16Een paar maanden later ging Club Berghain officieel open en sindsdien reisden honderden liefhebbers ieder weekend naar Berlijn om te hopen niet afgewezen te worden door de strenge Türsteher Sven Marquardt, de man die me zo hard op mijn lip had gebeten.

 

 

Geplaatst in Berlijn, Duitsland | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Mooiste reisfoto’s

Reon van Dyk vroeg me op Face Book gedurende tien dagen mijn mooiste reisfoto’s te plaatsen. Foto 4  plaatste ik al in mijn Kalfjes. Hierbij, om volledig te zijn, de rest. Het was natuurlijk onmogelijk om de ‘mooiste’ foto’s te kiezen. Ik heb zeker  zo’n vierduizend ‘mooiste’ foto’s.

 

steden_0064-1Foto 1.

De eerste foto is van onze reis naar Yemen in 1975. Het land was toen nog vrijwel onbekend en helemaal niet ingesteld op toeristen. Arm maar ongelooflijk mooi met aardige, gastvrije mensen. Er waren wel spanningen maar gelukkig nog geen burgeroorlog te bekennen. We reisden gedurende drie weken op eigen houtje van Noord naar Zuid, van Oost naar West. Ik had maar één Hema filmpje meegenomen, er zijn dus maar enkele zwartwit foto’s overgebleven, maar gelukkig heb ik ook mijn oude dia’s teruggevonden, 72 mooie kleurenopnamen, zoals deze van Sanaa.
Sri Lanka 1979_0011 (1)
Foto 2.
Na reizen in het Midden-Oosten zijn we vanaf de jaren zeventig heel veel in Zuid-Oost Azië geweest: Sri Lanka, Maleisië, Indonesië, Thailand en vooral Birma. Wat trok ons? Vooral de overweldigende natuur, de altijd aanwezige rijke cultuur, maar vooral de enorme verscheidenheid aan mensen. We maakten een serie: de fotograaf gefotografeerd waarbij we kleine fotostudio’s opzochten en daar de fotograaf fotografeerden. Onderstaand beeld komt uit Maleisië.
Birma 15_0031
Foto 3
Birma (Myanmar) Jarenlang was het lastig om rond te reizen in Birma, er waren strenge regels, er waren gebieden waar je niet mocht komen. Toch hebben we het keer op keer weer gedaan en dankzij goede contacten van Peter lukte het om ook te komen op plaatsen die eigenlijk verboden waren zoals de ‘Golden Rock’ een pelgrimsoord in de buurt van Kyaiktiyo. Verwende jongetjes hoeven de vermoeiende klim niet zelf te maken maar worden in draagmanden omhoog gedragen.
p1010890_edited-1Foto 4
In 1980 was ik twee weken op studiereis in New York. Ik fotografeerde er de Easter Parade.Voor het eerst gebruikte ik de zoomlens van mijn Canon F1. Deze foto toont aan dat huiskleur niet van belang is als het gaat om trots te kunnen zijn op wie je bent. Black Lives Matters . Kijk maar.
Sri Lanka 1979_0015
Foto 5
Onbezorgd. Zo waren onze reizen. We gingen regelmatig samen met buurvrouw en vriendin Tjarda op stap, een ideale reisgenoot. Zoals hier op Sri Lanka, met onze gids en chauffeur Meliani en de Amerikaanse vriend Cheo op wie we allemaal een beetje verliefd waren. We reisden het hele land door ook naar steken waar nauwelijks toeristen kwamen. Een prachtig land, een heerlijke vakantie.
Dia's onbekend 1_0021 (1)Foto 6
Fietsen. Waar het kon probeerden we fietsen te regelen om op die manier een stad of steek te verkennen. Vaak moest dat via de hulp van het keukenpersoneel omdat zoiets als een fietsverhuur bedrijf niet bestond in Colombo, Rangoon of Cairo. We fietsten door New York en Berlijn, Stockholm en Riga. Maar ook op Bali fietsten we en in het verre Sandoway in Birma.
foto: bekijks in Cairo.
Indonesie 2 35c CipanasFoto 7
Mensen ontmoeten. Dat was een van de belangrijkste doelen van onze reizen. Ook al spraken we de taal niet, we raakten altijd met mensen in gesprek, desnoods met handen en voeten of, zoals hier in Indonesië, via de zoon die tolkte. De blinde vader had wel dertig jaar op de rijstvelden gewerkt. Nu mocht hij nog wat hand en spandiensten verrichten en verder vooral luisteren naar de rietvogels.
Foto: Midden-Java, begin jaren tachtig
P003cFoto 8
Vrijheid. Lang hebben we zoveel mogelijk gekampeerd. Als het even kon in het wild. In Portugal langs een snelstromend riviertje, in Ierland op een schapenweide, in Turkije in de wijngaa rd van een vriendelijke boer die ons ’s avonds verse yoghurt kwam brengen. In de rode kist zat onze hele keukenuitrusting, die kwam nog uit de vroegere boot van Peter, paste precies in het vooronder, op maat gemaakt op de timmerafdeling van de fabriek van zijn vader. Zo ging dat.
Op de foto zijn we ergens aan de zuidkust van Kreta. Ernaar toe gereden in onze onvolprezen Citroën Dyane 6 met oranje wielen.
Onbezorgde tijden, Altijd zon.
Ab 21dFoto 9
Op aanraden van Rob en Marijke reisden we een paar jaar geleden in de zomer naar Georgië. Wat is daar veel te zien en te beleven. Een prachtige hoofdstad, een rijke geschiedenis en een indrukwekkende natuur.
Onze tochten met de (huur)auto door de hoge bergen van de Kaukasus waren onvergetelijk. In een verlaten skioord ontmoetten we een groep oudere meisjes die een dagje uit waren. Ze bleken allemaal lid te zijn van een zangkoor en ja hoor, daar op het hooggelegen terras gaven ze, speciaal voor ons, een zesstemmige uitvoering van een bekend Georgisch volksliedje.
Sri Lanka 1979_0014 (1)
Foto 10
Zonder Peter zou ik niet zo veel hebben gereisd. Hij is de motor, de initiatiefnemer. Ik heb altijd bedenkingen. Maar eenmaal ver weg, geniet ik volop van al dat moois, van dat bijzondere. Peter is mijn vriend, mijn man, mijn ideale reisgenoot, al meer dan vijftig jaar.
Ik bewonder zijn vermogen om zich overal thuis te voelen. Altijd slaagt hij er in om heel snel vrienden te maken en zaken te regelen. Ik ben meer de regelaar van de kleine dingen.
Foto: Sri Lanka begin jaren ’80.
Geplaatst in Reizen | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Yes it matters

Reon van Dyk vroeg me op Face Book of ik gedurende tien dagen mijn mooiste reisfoto’s wilde posten. Daar ben ik nu mee bezig. Aangeland bij foto 4 kwam ik deze foto tegen.

Het was april 1980. Ik was op studiereis in New York en plakte er een week aan vast. Heerlijk om op mijn eigen houtje in die enorme stad rond te dwalen, mensen te ontmoeten en avonturen te beleven.

Op eerste Paasdag fotografeerde ik de Easter Parade. Ik had een Canon F1 en voor het eerts gebruikte ik een enorme zoomlens. Dat resulteerde in ongeveer twaalf foto’s die ik ergens in een album heb geplakt. Ik had ze lang niet gezien maar onlangs besloot ik om mijn oude foto’s te digitaliseren. Toen zag ik haar weer.

Voor mij is ze het bewijs dat je huidskleur van geen belang is om trots te kunnen zijn op jezelf. Black Lives Matters. Zeker, kijk maar.

Geplaatst in Feiten en meningen | Een reactie plaatsen

Lamlendig

Unknown-10

De helft van de schoonmaakploeg was niet komen opdagen. Het rooster moest helemaal omgegooid worden. “Ze zijn ziek of te lamlendig”, zie de schoonmaakvoorvrouw toen ze me uitlegde waarom de lokalen nog niet geveegd waren.

Lamlendig. Dat woord had ik lang niet gehoord. ‘beroerd’, ‘lui’, ‘onverschillig’, ‘futloos’?
Heeft het woord iets te maken met de lenden, dat onduidelijke lichaamsonderdeel?
Lam in de lenden(en)?

Van Dale vermeldt al scheldwoorden nog ‘lamlul’ en ‘lampoot’, ook nog nooit gehoord, maar wel effectief.

Geplaatst in Nederlandse taal | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Merwede

Schermafbeelding 2020-05-13 om 12.57.00
Ik deed dat met plezier vroeger. De eerste lessen aardrijkskunde in de vierde klas (nu groep zes). Ik stond voor kaart van Nederland en wees de grote rivieren aan: de Rijn, de Maas de Schelde. Ik vertelde over de bovenloop, kleine stroompjes die steeds breder werden, zijrivieren die werden opgenomen en dan al dat water dat vanuit de de bergen naar zee werd gebracht.

Unknown-1

Brug van de A27 bij Sleewijk over de Beneden Merwede

Eenmaal in Nederland gekomen werd het al ingewikkelder. De Rijn vertakt zich, het meeste water gaat naar de Waal, de IJssel stroomt naar het noorden. Bij Wijk bij Duurstede houdt de Rijn op te bestaan en gaat als Lek verder nar het westen. (De Kromme Rijn, waar ik wel eens op kanode, telt niet mee, dat is nauwelijks en rivier te noemen, eerder een stroompje.)
En de Maas waar houdt die eigenlijk op te bestaan? En de Nieuwe Maas bij Rotterdam, is dat dan een voortzetting van de Limburgse Maas?

In het deltagebied van de grote rivieren lijkt alles door elkaar te lopen. Een kluwen wol die hinderlijk in de knoop is geraakt. Niemand heeft nog het overzicht. Waal en Maas komen in Noord-Brabant vlak bij elkaar, is het Hollands Diep de monding van de Maas? Stormvloeden hebben de loop van de rivieren veranderd, de mens heeft ingegrepen, gegraven en verlegd. Er moeten mensen zijn bij Rijkswaterstaat die alles precies bijhouden, die weten waar de Maas is gebleven en wat er met de Rijn is gebeurd.

Nieuwe_Merwede_Location_osmDan is daar opeens ook nog de rivier de Merwede. Een rivier zonder begin en zonder eind. De Boven Merwede vind ik, de Beneden Merwede, de Nieuwe Merwede. Er is een Merwedekanaal en een nieuwe stadswijk in Utrecht heet ook weer Merwede. Te verwarrend om daar die kinderen mee lastig te vallen. Ik hou het graag simpel en sla de Merwede gewoon over.

 

Aanvulling:

“Aanmerkelijke veranderingen treft men in den loop der beide hoofdrivieren, den Rijn en de Maas met derzelver takken, sedert den aftogt der Romeinen aan. De Maas vloeide van Heusden westwaarts door den Zuid-Hollandsche Waarden vervolgens in 3 of 4 armen, namelijk: de Krammer en Grevelingen, den Haringvliet, De Bernesse en de Oude Maas, naar zee toe.
Reeds boven hebben wij van deze uitwatering gewag gemaakt. Of de Haringvliet even zo nieuw is als dezelfs naam, – welke niet ouder kan zijn dan de tijd, waarin de haringvisscherij opgekomen is, -ofwel reeds vroeger zonder naam daarhenen gevloeid heeft, moeten wij onbeslist laten, daar het eene even zo waarschijnlijk is als het andere. De tegenwoordige loop der Maas gaat van af het huis Bokhoven in eene noord-westelijke rigting voort en vloeit zij tusschen Loevestein en Workum met de Waal te zamen; de vermoedelijke oude bedding van Heusden tot aan den Biesbosch bestaat wel en is daar nog, doch is in een zeer smal kanaal veranderd, hetwelk alleen de naam (Oude Maas) behouden heeft. De nieuwe arm of loop wordt voor een werk der kunst gehouden, doch het ontbreekt aan berigten daarover.

Volgens eenigen zou dezelve zijn bestaan aan MEROVAUS verschuldigd wezen, en derhalve uit de 5e eeuw zijn. Men wil evenwel, dat deze arm eerst na de inbraak van den Zuid-Hollandsche Waardin de hoofdstroom herschapen en de oude bedding tot aan Geertruidenberg toegeslibt zoude zijn, omdat het water door de nieuw ontstane groote openingen sterke stroming verkreeg. Na de zamenvloeijing der beide rivieren bij Loevestein verliezen zij hunne namen en veranderen in Merve of Merwede, volgens sommigen aldus genaamd naar de met stilstaande wateren opgevulde streek, welke men beweert dat Merwede (ondiep of waadbaar meer) geheten werd of naar het slot Merwede bij Dordrecht dat een hoogen ouderdom heeft en reeds door een der Merovingers aangelegd en ook naar dezen genaamd zoude zijn.

Bij Dordrecht verdeelt de rivier zich in twee armen, welke het eiland IJsselmonde omvatten, de linker arm neemt dadelijk de naam van Oude Maas aan, terwijl de regter, nadat hij eerst de Lek en vervolgens de IJssel opgenomen heeft, weder de Maas of ook wel de Nieuwe Maas heet: beide deze armen verenigen zich bij Vlaardingen, vormen onmiddellijk daarna weder het eiland Rozenburg en vallen aan gene zijde van hetzelfve in zee.”Schermafbeelding 2020-05-13 om 21.29.40

Aldus
Fridrich Arends, Natuurkundige Geschiedenis der Kusten van de Noordzee en de Veranderingen welke zij door Watervloeden ondergaan hebben. Vertaald uit het Hoogduitsch. Uitgever W. van Boekeren, Groningen 1835.

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , , , , , , | 2 reacties

Gerda Brautigam

Gerda Br

In het verre, verre westen van Amsterdam, in Geuzenveld is een wijkje met straten die vernoemd zijn naar Nederlandse politici uit het recente en niet zo recente verleden. Je vindt er een JM den Uylstraat, J.Calsstraat, Bruins Slotstraat, Marga Klompéstraat, de Haya van Someren-Downerstraat, het Freule Wttewaalpad, het C.P Rommeplantsoen èn de Gerda Brautigamstraat.

Gerda Brautigam (1913 – 1981). Al heel lang had ik niet meer aan haar gedacht. Maar zo halverwege de jaren zestig was zij voor mij een belangrijk iemand. Ik kende har eigenlijk alleen van de radio. Ze zat in het panel van het spelletje ‘Het hangt aan de muur en het tikt’ en deel jarenlang mee aan het belangrijke journalistenforum ‘Bij nader inzien’ met o.a Dick Houwaart, Maarten Vrolijk, Joris Luyendijk en L. Leyendekker.

Gerda BrautigamGerda Brautigam viel daarin op door haar opgewekte toon, haar directheid, haar gevoel voor humor en haar betrokkenheid bij de ‘gewone mensen’  waar ik mezelf ook toe rekende. Ze was na de oorlog in de journalistiek beland en schreef jarenlang voor Het Vrije Volk. Haar wekelijkse columns zijn nog steeds zeer leesbaar en grappig. Nu zou er onmiddellijk een boekje van zijn gemaakt, toen was dat nog niet zo gebruikelijk.
Ze werd in 1963 met voorkeurstemmen gekozen in de Tweede Kamer voor de PvdA, ze zou tot  1972 een van de bekendste kamerleden blijven. Ze was enige jaren lid van het partijbestuur en ook maakte ze deel uit van het bestuur van de World Press Photo.

Gerda Brautigam had een hekel aan christelijke fatsoensrakkers en was fel tegen een te strenge filmkeuring en bemoeienis van politici met wat er op de televisie werd getoond. Landelijke bekendheid kreeg ze met haar pleidooi voor beter en vooral smakelijker brood. Het was de tijd dat ‘Kingkorn’ populair werd, fabrieksbrood dat inderdaad nergens naar smaakte. Ze had veel aanhangers en kreeg veel steunbetuigingen maar er waren ook mensen die een gruwelijke hekel aan haar hadden.

Bij mijn moeder werd niet over partijpolitiek gesproken en op de Kweekschool in Nijmegen eigenlijk ook niet. Sommige leraren lieten weten de christelijke partijen te steunen: de ARP, de CHU of zelfs de SGP. Gerda Brautigam zorgde ervoor dat ik een duidelijke voorkeur kreeg voor de linkse partijen en de eerste keer dat ik mocht stemmen, Provinciale Staten maart 1966, stemde ik op  de PvdA.IMG_0652

Ook in Zaandam is een Gerda Brautigamstraat, in Leiden is zelfs een Gerda Brautigamsingel te vinden.

 

 

 

Geplaatst in Amsterdam, geschiedenis, Rotterdam | 1 reactie