De vortex in Sedona

USA Today noemde Sedona in het noorden van Arizona ooit de mooiste plek van Amerika. De kleine stad – eigenlijk zijn het twee flinke dorpen, West Sedona en een paar kilometer verderop Uptown Sedona – trekt jaarlijks drie miljoen toeristen. Die zijn te vinden op de vele wandelroutes en vooral in een soort ‘Batavia Stad’, dat hier Tlaqueplaque heet. Het is een ruim opgezet winkelcentrum in Spaans/Mexicaanse stijl met een snufje Indianencultuur. Overal pleintjes, stegen en arcades, er is een oeroud kerkje, er speelt zelfs een echte flamencogitarist. Allemaal nep, maar wel met smaak gedaan. Geen nutella- of kaaswinkeltjes, geen souvenirs, wel veel streekproducten, geen dure merkkleding, tattoo of coffee shops. Veel restaurants ook, weinig terrassen, een groot deel van het jaar is het te heet om buiten te zitten.

veel bezoekers komen naar Sedona vanwege de overal aanwezige spiritualiteit. Overal vind je yogascholen, winkels vol bergkristal en hippiejurken. Voor 47,50 dollar kun je je aura laten lezen. Ons werd aanbevolen een wandeling te maken langs verschillende ‘vortex’ plaatsen, plekken rond Sedona waar aadkrachten merkbaar zijn die positief op je werken als je daar gevoelig voor bent. Wat die vortex precies is kan niemand ons echt duidelijk maken, het zijn draaiingen, een soort aardmagnetisme, maar dan juist weer niet magnetisch. Vortexen (eigenlijk ‘vortices’) zijn juist niet meetbaar, maar wel herkenbaar bijvoorbeeld aan de draaiingen van de takken van de jeneverbesstruiken die groeien op de plekken waar de vortex heel sterk is.

In de jaren tachtig kwamen duizenden New-Age gelovigen hier naar toe om de spiritualiteit van deze prachtige omgeving er ervaren. Nog steeds zie je in de supermarkt wat oudere gelovigen uit die tijd, mannen met paardenstaart en baard, vrouwen in lange rokken. Veel producten in de winkels zijn ‘organic’ menu’s in de restaurants vermelden vega-gerechten.

We leven gezond en voelen ons best hier. De vortex heeft zich nog niet geopenbaard, maar dat ligt vast aan ons. Als we willen kunnen we bij de spirituele winkel om de hoek vortex in blik kopen, volgens het etiket verzameld door vegetarische vrijwilligers bij volle maan.

Geplaatst in Feiten en meningen | Een reactie plaatsen

Een huis om in te verdwalen

Pas nu op de derde dag weet ik zo’n beetje de weg. We zijn beland in een heerlijk huis met veel verborgen hoeken, kamers en badkamers. Overal dat prachtige uitzicht op de rode bergen, overal zitjes, terrassen, paden achterom, trappen en heel veel groen. Alles doet het goed hier hoewel het zeker in de zomer ook droog en heet kan zijn.

Wij leren het huis en de tuin steeds beter kennen en genieten ervan. Hopelijk genieten de eigenaren van al dit moois ook van ons huis in Amsterdam. De berichten zijn goed. Huizenruilen is zo gek nog niet…

Geplaatst in Feiten en meningen | 1 reactie

Op weg naar Phoenix

Alles en iedereen was maandagochend klaar om in het vliegtuig te stappen dat geduldig stond te wachten. Maar we mochten er nog niet in vanwege ‘organisatorische problemen’, zo meldde de medewerkster van American Airlines ons die de boarding pass zou gaan controleren. Het duurde lang, wij zaten met een boek op een bankje, kinderen lagen op de vloer te slapen, anderen stonden of hingen voor de gate.

img_0589Na ruim een uur kregen we te horen dat we binnenkort konden instappen maar dat we naar een andere bestemming zouden vliegen. Met een flinke vertraging vertrokken we uiteindelijk. De passagiers namen het zoals het was, gelaten. De service aan boord was heel behoorlijk, de piloot vertelde wat tot het oponthoud had geleid: de derde piloot was plotseling ziek geworden en volgens internationale regels mochten ze dan niet vertrekken naar zo’n verre bestemming als Philadelphia. Toevallig was er die maandagochtend, zo lazen we later in Het Parool, door de marechaussee een piloot van een buitenlandse maatschappij aangehouden die te veel gedronken had. Hij mocht absoluut niet vliegen. Of dit bericht ging over onze zieke piloot weet ik natuurlijk niet, maar het zou best wel eens kunnen, erg dronken zijn is ook een soort van ziek zijn. Enfin, de twee piloten mochten ons wel naar Boston vliegen, daar zou getankt worden en na een korte stop werd de reis met een verse crew voorgezet naar de eindbestemming Philadelphia.

Wij maakten ons zorgen over onze aansluiting in Philadelphia, volgens schema zouden we direct doorvliegen naar Phoenix waar onze huurauto op ons stond te wachten. We hadden inmiddels al ruim twee uur vertraging en dat zou zeker nog meer worden, maar dan werd het wel erg laat om nog door te reizen naar Phoenix.

In Philadelphia moesten we eerst door de douane, daarna onze koffers opwachten. Dat ging zeker in vergelijking met Schiphol uiterst vlot, die ochtend had het bijna twee uur geduurd om door de douane en de veiligheidscontrole te komen.

Bij de transferbalie van American Airlines werd ons verteld dat het te laat was om nog door te vliegen naar Phoenix. We kregen een voucher om in een hotel bij het vliegveld te overnachten en een bon voor het diner en ontbijt. Met een shuttlebusje werden we naar het Clarion hotel gebracht dat de charmes had van een verouderd Oost-Europees hotel. Maar de kamer was prima en we waren zo gaar dat we heel graag wat wilden slapen. Toch nog maar wat eten: soep, een burger en wat frietjes. Dat was meer dan de twaalf dollar per persoon die de dinerbon waard bleek te zijn, we moesten dus bijbetalen.

Door het tijdverschil waren we idioot vroeg wakker, nu twee dagen later is de biologische klok nog steeds niet bijgesteld. Het ontbijt hebben we maar overgeslagen. We waren ruim op tijd op het vliegveld en hadden tijd voor koffie en een broodje. De vlucht naar Phoenix duurde nog eens vier-en-een-half uur – wat is Amerika een groot land realiseerden we ons. In Phoenix was het heet, wij hadden nog jassen aan en dikke kleren. In Philadelphia was het die ochtend nog vijf graden, daar in Phoenix zevenentwintig.

7BD986D2-5E91-49F4-B792-6B5F9B1D69D7Gelukkig stond onze Ford Mustang Coupé nog op ons te wachten en in dat witte monster reden we de stad uit, op weg naar de rode bergen. Inmiddels zitten we op het terras van een heerlijk huis in Sedona. Het is hier 23 graden, er waait een koel briesje, de vogels kwetteren, we hebben eindelijk het vakantiegevoel te pakken.

Geplaatst in Feiten en meningen | 2 reacties

Geen woorden voor

We hebben er eigenlijk geen woord voor, bedacht ik me gisteren. Er liep een groepje toeristen door de stad met hun paraplu op. Maar het regende niet. Tenminste niet meer en nog niet want gisterochtend was het nog koud en regenachtig. Toch hielden vader, moeder, hun twee kinderen en een loslopende vriendin de paraplu’s maar op, je kon immers nooit weten in dat koude kikkerland. Het zou weer flink kunnen gaan regenen en dat gebeurde ook maar pas veel later, met een klap onweer erbij.
Risicomijders zijn het of misschien wel gewoontedieren. Kuddedieren, volgtoeristen, je-kunt-maar-niet-wetenlopers. Het juiste woord heb ik nog niet gevonden. Maar ik blijf erover nadenken en ik blijf ze zien, de eeuwige parapludragers, de beter-droog-dan-nat-toeristen.

Waar we ook een woord voor moeten bedenken zijn de fietsende toeristen die druk bezig zijn zichzelf te filmen met hun smartphone. Ze zitten wat onwennig op hun huurfiets en bewegen zich langzaam voort over de hobbelige gracht. Ze zien vooral zichzelf, ze kijken voortduren in de lens van de camera. Ze knallen bijna tegen het openslaande autoportier op, maar gek genoeg gebeuren er zelden ongelukken. Als ik ze tegen kom fiets ik er met een grote boog omheen, want ze gaan in een slakkengang en kunnen opeens link of rechts afbuigen. Er moeten honderden van zulke filmpjes op Instagram en dergelijke sites staan. ‘Kijk vrienden, zo leuk, ik fiets door Amsterdam!’ En die vrienden zien dan vooral geparkeerde auto’s en bestelauto’s die hinderlijk passeren. Selfiefietsers.

Geplaatst in Amsterdam, Nederlandse taal | Tags: , , , , , , | 2 reacties

Tussendag

Unknown

Gisteren was het volgens de weerman Marco Verhoef een ‘tussendag’, een overgang tussen het zachte voorjaarsweer van de afgelopen dagen en een weekje barre kou dat er aan zit te komen. Ja maart roert maar weer eens zijn staart.
Op de tussendag gebeurt er niets vermeldingswaardigs. Een dag om snel weer te vergeten. Zo’n gewone dag die nooit de geschiedenisboekjes zal halen omdat er geen kabinetscrisis was, geen beroemde landgenoot het leven liet, omdat er geen dijken doorbraken of kerncentrales droogkookten.
Ik deed op deze tussendag gewoon mijn boodschappen, las de krant, ruimde wat op, vouwde de was, belde met vriendin A. die eigenlijk niets te melden had maar het wel gezellig vond om even bij te kletsen. Ik las verder in de dikke roman van Jo Nesbø die nog niet erg op stoom komt.

‘Nee ik heb vandaag een tussendag. ik kan echt niet komen’, zal ik zeggen als iemand een bijeenkomst plant waar ik geen zin in heb. Of, als variatie op een van de meest trieste liedteksten die ik ken, “Miss Otis regrets, she’s unable to lunch today, ‘cause she has her in-between-day”.

Geef ons veel tussendagen bedacht ik toen ik de witlof in de pan deed en moest denken aan de tafelgebeden van mijn mijn strenge oom uit Arnhem. Na de berichten voor land- en tuinbouw begonnen wij aan het middagmaal. Hij vroeg dan, de handen gevouwen, de lieveheer om gezondheid en voorspoed voor zijn dierbaren.
Ik wens u en mijzelf heel veel tussendagen.

***

Miss Otis regrets, she’s unable to lunch today, madam,
Miss Otis regrets, she’s unable to lunch today.
She is sorry to be delayed,
but last evening down in Lover’s Lane she strayed, madam,
Miss Otis regrets, she’s unable to lunch today.
When she woke up and found that her dream of love was gone, madam,
She ran to the man who had led her so far astray,
And from under her velvet gown,
She drew a gun and shot her love down, madam,
Miss Otis regrets, she’s unable to lunch today.
When the mob came and got her and dragged her from the jail, madam,
They strung her upon the old willow across the way,
And the moment before she died,
She lifted up her lovely head and cried, madam
Miss Otis regrets, she’s unable to lunch today.
Miss Otis regrets, she’s unable to lunch today.
Tekst van Cole Porter, subliem vertolkt door Ella Fitzgerald.Schermafbeelding 2018-03-12 om 20.32.48
Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , , , , | 1 reactie

Simons & Van der Zijl – een nog niet overtuigend begin

Unknown‘De val van Annika S.’ is het thriller-debuut van het schrijversechtpaar Jo Simons en Annejet van der Zijl. Die laatste kennen we natuurlijk van Sonny Boy, de biografie van prins Bernhard en het prachtige De Amerikaanse prinses. Haar partner deed voor haar boeken veel research, en verrichte veel hand-en-spandiensten. Je zou dus iets heel moois kunnen verwachten van dit duo dat zich aan een omvangrijk project heeft gewaagd: een reeks van vijf thrillers rond een aantal vaste hoofdpersonen, zoals ooit Maj Sjöwall en Per Wahlöö begonnen aan tien misdaadromans die het begin zouden vormden van veel zeer geprezen Scandinavische detectiveseries. Unknown-1

Je zou dus les moois mogen verwachten van Simons & Van der Zijl. Het begint voortvarend: een Duits politica valt van haar voetstuk. Mooi beschreven, geloofwaardig met een aantal haakjes zodat je later steeds weer terugdenkt aan dat imagesvoortvarende begin. Als Annika S. op de vlucht slaat komt ze terecht in de kop van Noord-Holland en daar maken we kennis met de tweede hoofdpersoon van het boek de wat weerbarstige en eigenzinnige politieman op een zijspoor Martin Twisk. Ook hij wordt mooi geportretteerd en lijkt veel op andere sombere inspecteurs uit de boeken van bijvoorbeeld Makell en Nesser.

Het afgelopen weekend zat ik veel in de trein, tijd dus om het boek uit te lezen. En helaas, het viel me tegen. De plot zal ik niet uit de doeken doen, maar deze overtuigende me niet, stelde teleur. Ik werd als lezer te weinig verrast.  En waarom moet er in Nederland als er over Duitsland wordt geschreven altijd weer een lijn zijn naar de Tweede Wereldoorlog en de jodenvervolging? Dat is zo langzamerhand te voorspelbaar. Jammer, want er is in de afgelopen vijfenzeventig jaar toch zoveel interessants gebeurd dat nog niet door jan-en-alleman is gebruikt en beschreven.

Er zitten mooie scènes in het boek, personen en hun achtergrond worden boeiend beschreven in een prettige stijl. Door de korte hoofdstukken leest ‘De val van Annika S.’  vlot. De perspectiefwisselingen houden je bij de les, je moet wel goed opletten. Berlijn speelt een belangrijke rol in het eerste deel van het boek en het altijd leuk om te lezen over plaatsen die je goed kent.
Toch ben ik wel benieuwd naar het volgende deel dat al is aangekondigd: in 2019 verschijnt ‘Rijke mensen zijn anders’ waarin ook MartinTwisk en Annika S. een rol zullen spelen.  Misschien dat Simons & Van der Zijl dan met een meer overtuigende plot komen.

Zie ook:
Allene Tew, de Amerikaanse prinses https://wordpress.com/post/wllmkalb.blog/8576

Geplaatst in boeken, Duitsland | Tags: , , , , , | 2 reacties

Tamme strijd

Unknown
Geen verkiezingsbord te zien in mijn omgeving. De verkiezingen voor de Gemeenteraad zijn al over twee weken maar hier in de buurt is daar niets van te merken. Gaat nu alles digitaal ook de stijd om de zetels?
Nog niet zo heel lang geleden werden de Amsterdamse bruggen gebruik om propagandaborden aan vast te maken. Lelijk maar wel goed zichtbaar. Nu mag dat vast niet meer, de toeristen zouden er raar van opkijken. Bewoners hingen ook de partij van hun keuze voor het raam en bekenden op die manier kleur. Doen we ook niet meer. Rr zijn hier en daar wat debatavonden in de stad waarbij alle aandacht uitgaat naar ‘exoten’ zoals de vertegenwoordigers van Forum voor Democratie. Van een echte meningenstrijd is geen sprake.

Unknown-1Bij deTweedekamerverkiezing van 1977  was het geen tamme strijd. ‘Van Agt eruit en de CPN erin’ luidde de leus van de CPN die even dacht dat er werkelijk een verandering van het machtsevenwicht zou kunnen plaatsvinden. Ook op onze chique gracht stonden verkiezingsborden van de CPN. De PvdA was nog oppermachtig in Amsterdam, het kabinet Den Uyl had het goed gedaan, ‘Kies de minister-president’ stond op de borden van Lijst 2. Het CDA deed voor het eerst mee de fusie van KVP, ARP en CHU was een succes.
Ik ben later nooit meer zo betrokken geweest bij een verkiezingsstrijd als tijdens die periode. Ik was lid van D’66 en hoopte heel erg op dee voortzetting van de progressieve samenwerking met de PvdA en de PPR.  Beneden hing mijn poster van D’66, boven die van Peter van de PvdA. Zo ging dat in meer woningen, de PPR naast de CDA, de SP naast de CPN. De bruggen waren vrolijke uithangborden voor politieke meningen geworden.

Hoewel de PvdA met 53 zetels (!) een grote overwinning behaalde is dat tweede kabinet Den Uyl er nooit gekomen.  Tegen alle verwachtingen in won de CPN niet maar verloor vijf zetels en telde sindsdien niet meer mee. Ook de nieuwkomer PPR verloor zetels. Om een regering te vormen zou er een grote coalitie gevormd moeten worden met het CDA en dat leverde grote problemen op. Uiteindelijk haakte Den Uyl af en kwam er een kabinet Van Agt-Wiegel.

Schermafbeelding 2018-03-05 om 10.33.50Ik mis ze die lelijke verkiezingsborden.

 

Geplaatst in Amsterdam, Feiten en meningen | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Voorbij Bornholm

UnknownReizen, of alleen maar dromen om weg te gaan, het heeft altijd behoord tot mijn bezigheden. Als kind al bestudeerde ik landkaarten en bedacht dan waar ik naartoe wilde. Veel landstreken heb ik sindsdien bezocht. Het beeld dat ik had bij het bestuderen van de kaart werd ingevuld. Soms viel het tegen, was het toch heel anders dan ik gedacht had, vaak ook klopte het wel, het was inderdaad zoals ik me had voorgesteld.
Inmiddels ben ik een beetje uitgereisd. Ik heb geen zin meer in de ontberingen en onzekerheden. Ik vind het heerlijk om terug te gaan naar plaatsen die ik al ken, om die plaatsen nog beter te leren kennen.

images

Maar soms bestudeer ik weer eens de kaart en zie ik iets wat ik nog niet kende. dan sluipt het verlangen om toch weer de koffers te pakken naar binnen. Dat had ik dus met Bornholm. Denemarken ken ik vrij goed maar dat eiland ver weg in de Oostzee, tussen Rügen en Zweden, daar ben ik nog nooit geweest. Op de websites ziet het er lieflijk uit, een gloeiend landschap, vriendelijke huizen met veel stokrozen, altijd mooi weer … Van vrienden hoorde ik dat ze daar naartoe gaan om te fietsen en dat ze ook een bezoek gingen brengen aan nog een eiland voorbij Bornholm. Daar had ik nog nooit van gehoord. En toch klopt het.

Schermafbeelding 2018-03-02 om 09.45.40

Het meest oostelijke puntje van Denemarken ligt niet op Bornholm naar op de Ertholme-archipel, ongeveer 18 km ten noordoosten van Bornholm. Daar liggen een aantal eilanden en scheren, die vallen onder het ministerie van defensie. De twee grootste eilanden zijn Christinasö en Fredriksö waar jaarlijks veel toeristen komen. Er is een haventje, een oude burcht en een gevangenis. Ver van Kopenhagen maar toch erg Deens.

Schermafbeelding 2018-03-02 om 09.51.36

eiland Tat in de Oostzee

En daar kan je de boot nemen om nog verder naar het oosten te varen waar een aantal piepkleine eilanden liggen aan de scherenkust: Tat, Lilleö, Vesterskær, Tyveskær, Præsteskær en Österskær. Soms niet meer dan een rotspunt die net boven de golven uitsteekt, Tat is het grootste ervan, een beroemd vogelreservaat. Er zijn ook veel zeehonden die op de rotsen lekke liggen te zonnen. Voor mensen zijn deze eilanden verboden. Als het wat warmer wordt, toch maar weer op reis?

 

Geplaatst in Reizen | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Charme

IMG_2958Het kan niemand zijn ontgaan, een van de aardigste bijprogramma’s van de huidige winterspelen in Zuid-Korea is het optreden van de grote groep Noord-Koreaanse meisjes die uiterst gedisciplineerd het optreden van Noord-Koreaanse sporters begeleiden.
Jong, Schermafbeelding 2018-02-19 om 10.09.50mooi, is steeds wisselden outfits zitten ze in een speciaal vak op de tribunes en vertonen hun kunstjes, in de gaten gehouden door streng kijkende mannen, bewakers.
De tegenstelling tot bijvoorbeeld onze oranjefans, kan niet groter zijn. Bij ons is het hossen, brullen, gek doen, daar uniformiteit, beheersing, waardigheid.

De grote foto in Het Parool, over twee pagina’s!, deed me denken aan de showgirls uit de heerlijke zwartfilms uit de jaren dertig als 42 Street, Gold Diggers of 1937 en Footlight Parade met allemaal geweldige dansnummers van choreograaf Busby Berkeley. Een kenmerk van die dansnummers was de enorme rij mooie meiden die maar niet op leek te houden. Eindeloos oefenen, nooit moe of saggerijnig zijn, een ijzeren discipline en altijd lachend de camera inkijken.

Die Noord-Koreaanse regisseur komt binnenkort vast naar Hollywood.

Geplaatst in Feiten en meningen, film | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Logementen

52ecb9d01a6745e46d0ca7e8e2e4cfd2f6cff35142beeecadba1437b658fe9a4

Logement ‘Het Wapen van Amsterdam aan de Kloveniersburgwal tussen het Rusland en de Slijkstraat

Uit het ‘Adresboek van de Stad Amsterdam 1839-1840’ blijkt dat ook in het midden van de 19e eeuw Amsterdam al bezoekers kende die hier in een hotel verbleven, al heette dat indertijd nog een ‘Logement’. Ze moesten het nog doen zonder Centraal Station, zonder rolkoffertjes, zonder sterrenaanduiding. Alleen de ‘voornaamst logementen’ worden in het adresboek vermeld, alle kleine onderkomens die er vast ook waren staan er niet in.

Het Wapen van Amsterdam, op de hoek van het Rusland en Kloveniers BurgwalDe Groote Doelen, op de Garnalenmarkt en den Singel.
De Nieuwe Doelen, in de Doelenstraat.
Het Rondeel, in de Doelenstraat.
De Munt, aan de zijde van den Singel en de Kalverstraat.
De Keizers Kroon, In de Kalverstraat over de St. Luciensteeg.
L’Hôtel Garni, op den Kloveniers Burgwal, over Het Wapen van Amsterdam.
De Zon, op den Nieuwendijk.
De Zwaan, op den Nieuwendijk.
Het Wapen van Embden, op den Nieuwendijk.
De Jonge Graaf, in de Klaverstraat over de Spaarpotsteeg.
De Oude Graaf, In de Klaverstraat bij de Jonge Roelensteeg.
De Tweede Bijbel, bij Catermolen in de Warmoesstraat.
De Eerste Bijbel, of Het Duitse Hof, in de Warmoesstraat.
De Rijnstroom, aan het einde van de Warmoesstraat.
Het Wapen van Voorst, in de Warmoesstraat.
Het Wapen van Amsterdam, in de Warmoesstraat.
De Stad Londen, in de Warmoesstraat.
De Gouden Leeuw, in de Warmoesstraat.
De Engelse Bijbel, op het Rokin bij de Langebrug.
Het Wapen van Bern, op het Spui.
De Stad Elberveld, in de Bethanienstraat.
De Star, in de Nes.
De Oude Stads Herberg, op den Haarlemmerdijk
De Nieuwe Stads Herberg, aan het IJ.
De Burg, in de Dijkstraat.
De Fontijn, in de Nes.

Geplaatst in Amsterdam | Tags: , , , | Een reactie plaatsen