Levensteken van Caroline

images
‘Hoe gaat het toch met die Caroline’, vragen verschillende lezers mij regelmatig. Caroline was in de jaren dat ik in Baarn woonde een goede vriendin van me, een levenslustige vrouw met wie ik graag leuke dingen ondernam, die me altijd vrolijke verhalen te vertellen had over haar ex-en en minnaars en die tussen alles door onduidelijke maar lucratieve zaken deed die iets met kunst te maken hadden. Al een jaar had ik niets meer van haar gehoord, ze was ziek en verbleef lang in Zwitserland en later in Frankrijk hoorde ik via via. Ik had geen telefoonnummer meer, geen mailadres, haar dochter woonde een groot deel van het jaar in bij haar nieuwe vriend in Canada. Vorige week sprak ik Jens, ze was even in Amsterdam.
Met Caroline gaat het maar zozo. Ze is helemaal in de ban van de man die zo op Omar Sharif lijkt. Ze heeft maanden bij hem gelogeerd ergens in het midden van Frankrijk en ze wonen nu sinds half jaar in een villa op Mustique, een piepklein eiland in de buurt van Barbados. ‘Kan ik haar daar bellen?’, vroeg ik. ‘Ja’, zei Jens. ‘ik heb een telefoonnummer en meestal neemt ze wel op, maar soms is ze weken onbereikbaar’.

schermafbeelding-2016-12-03-om-11-00-23Donderdag kreeg ik haar eindelijk te pakken. Haar stem was zwak, ze was moeilijk te verstaan maar ze voerde het gesprek alsof we elkaar vorige week nog hadden gesproken. Ze had het heerlijk met Tiridates (‘zo heet hij, maar ik noem hem altijd Tiri‘). Hij was een schat en verwende haar in alle opzichten. Ook hij kwakkelde met zijn gezondheid maar hier op het eiland hadden ze een persoonlijke verzorger, het was altijd mooi weer en er woonden zulke aardige mensen. Ze noemde bekende namen uit de Britse jetset. Het huis dat ze huurden was van een nichtje van koning Elisabeth! Het was er heerlijk, ik moest ook een weekje komen logeren, zei ze. Zou ze enig vinden.
Ik keek op de website en zag dat er echt niets te doen is op dit eiland dat behoort tot de Grenadines, een groep kleine eilanden die horen bij Saint Vincent in de Caraïben. De goedkoopste kamer die er te huur is, kost 900 dollar per nacht. Directe vluchten bestaan niet, je moet lange omwegen maken om er te komen, tenzij je een privévliegtuig hebt of kunt regelen. Toch nog maar eens een nachtje over slapen.

schermafbeelding-2016-12-03-om-11-08-08Ze dachten erover om een teckel te nemen, vertelde ze. Maar dat was lastig, alles moest van overzee komen en soms was ze te moe om het dagelijkse ommetje te maken. Lastig was dat het zwembad van de villa die ze huurden buiten werking was. ‘Als het erg warm is. mogen we zwemmen bij de buren verderop, maar dat zijn Brazilianen die nauwelijks Engels spreken, dus de conversatie verloopt moeizaam, veel gaat via de tuinman. Alles gaat hier in het Engels of Frans, soms in het Spaans en zelfs Russisch wat prettig is voor Tiri, die heeft als diplomaat nog voor de Sovjet-Unie gewerkt. Nederland ligt ver weg, maar dat vind ik helemaal niet erg. Ik kijk gaan naar de BBC. Je kunt niet alles krijgen op het eiland wat je zou willen, ik mis soms mijn Albert Heyn uit Bussum. Hier moet je alles dagen van te voren bestellen. Internet is lastig, doet het vaker niet dan wel. Soms gaat het wekenlang fantastisch.’
Vorige week had ze voor het eerst weer auto gereden. Ze kon het nog, zei ze trots, maar ze was vergeten dat er op het eiland links werd gereden. Ze had een botsing veroorzaakt, maar de man in de Jaguar waar ze tegenaan was gereden was zo aardig geweest! Hij maakte zich vooral druk om haar omdat ze erg geschrokken was. Die paar krassen op zijn auto dat kwam allemaal wel goed, dat was iets voor de verzekering. Niets aan de hand.

‘Dit eiland is echt een paradijs. Een heerlijke plek om dood te gaan.’ Zo zei ze het letterlijk.

Meer over Caroline: Caroline uit Bussum http://wp.me/p1MauM-NG Droom tom-tom http://wp.me/p1MauM-1vB  Er iets aan laten doen http://wp.me/s1MauM-liften De lifter http://wp.me/p1MauM-1ig Op weg naar Drenthe http://wp.me/p1MauM-1ov Ik haat ochtendmensen http://wp.me/p1MauM-1sA Namen van mineralen https://wordpress.com/post/wllmkalb.blog/6245 Vanuit de heup http://wp.me/p1MauM-1AH Weekend Reykjavik http://wp.me/p1MauM-1zno Caroline in Montreux https://wllmkalb.blog/2016/02/12/caroline-in-montreux/

Geplaatst in lief en leed | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Gisela May

images
Nu is  ze dan toch overleden. Nederlandse media besteedden er nauwelijks aandacht aan. Vier jaar geleden schreef ik over haar naar aanleiding van een radiouitzending van ovt.

De inmiddels 88-jarige Giselay May vertelde Hans Olink over haar jeugd, haar theateropleiding en de start van haar theatercarrière in het naoorlogse Oost-Berlijn. Over haar vriendschap met componist Hans Eisler en hoe ze van toneelspeelster vooral zangeres werd en vertolkster van het serieuze lied, het lied waarbij de tekst, de boodschap voorop staat: ‘Elk lied is een verhaal’.

‘Die May’ kwam in de jaren zeventig en tachtig graag naar Nederland, ze werd met alle egards behandeld, gaf kleine concerten voor een groep trouwe fans en leerde via  ‘masterclasses’ aan het Conservatorium, de Toneelschool en de Kleinkunstacademie een hele generatie hoe je een tekst over het voetlicht moet brengen. Karin Bloemen kreeg les van haar. Ze werd door velen gezien als een strenge lerares die tussen alles door ook de communistische boodschap van het DDR-regime over moest brengen – en dat deed ze ook. Maar vooral in een klein gezelschap liet Gisela May ook haar andere kanten zien: warmte, humor, haar menselijkheid. En die klinkt ook door in de vele opnamen die gelukkig nog steeds te verkrijgen zijn. Als geen ander kende ze het repertoire van Bertold Brecht en ze wist telkens weer juweeltjes van teksten te vinden die ze op de voor haar zo kenmerkende manier zong tijdens haar optredens.

De laatste keer dat ik haar zag, was tijdens de 80e verjaardag van Lotti Huber, in de Wintergarten in Berlijn, samen met Ilse Werner, ergens in de jaren ’90. De oude dames maakten er een geweldig feest van. Dat was de laatste keer want Gisela May zou spoedig stoppen met optreden, Lotti Huber en Ilse Werner leven inmiddels niet meer …

Uitzending ovt 2 december met interview met Gisela May http://www.geschiedenis24.nl/ovt/afleveringen/2012/02-12-2012.html

Zie vooral ook het fragment uit de film van Carrie de Swaan ‘Elk lied is een verhaal’ die Gisela May aan het werk laat zien 

Geplaatst in Feiten en meningen | Een reactie plaatsen

Opruiming

dscn0452Onderin de kast lagen nog wat oude schriften. Een er van was afkomstig van Raaf Anker een jongen die ik nog kende uit mijn kweekschooltijd. Hij schreef hermetische gedichten die begin jaren zestig waren verschenen in verschillende regionale literaire tijdschriften. Achterin het schrift stonden ook enkele gedichten van zijn Finse vriendin Jaana Alto, als antwoord op zijn vroege verzen die aan haar waren opgedragen.
Anker stond slechts twee maanden voor de klas, daarna legde hij zich toe op het verbouwen van zeekraal en zeewier op een waddenboerderij aan de Friese kust.
Hij verdronk toen hij 32 was.                  Hieronder enkele van de gedichten uit het schrift.schermafbeelding-2016-12-01-om-17-47-37

Waterklok

Groezelige golven omsluiten
levenstekens: schelpen, wieren, watertorren
licht en lucht, de eeuwige beweging.
Jij als een nimf op handen en voeten
half water, half land, half opgeheven
bezig te overleven. Even kijk je op
je polshorloge dat niet waterbestendig lijkt.
Tijd is in deze wijdte slechts een ding
zoals jij niet opvalt in je naaktheid
in de wijde zee. Jouw haar vormt
de horizon – een begin.

Kapsel

In het felle zonlicht onderscheid ik
de talloze details.
De minuscule onderdelen liggen op
een blauwe doek. De snavel, het borstbeen
al bleek en wit, uitgebeten.
Ingekapseld ook een ei. Een begin van een ei
een beginnersei.
Zo jong, zo pril, maar tevergeefs.
Leven is een hele opgave
gedoemd te mislukken.

Ochtendlicht

Felrood kleurt de lucht in
Paesens. Het komt goed vandaag
daar in het oosten.
En hier? Jij bent verreisd. De kast is leeg.
Jouw stem wordt niet gehoord
in ijle lucht. Rood is jouw bloed
tegen de witte wand. Maar rood verdwijnt.

Jij rijdt weg met het ochtendlicht
en verdwijnt voor goed, voor even.
Jouw treurwilghaar zal ik niet
kammen, jouw treurnislach zal ik niet horen.
Meeuwen krijsen me
luid wakker uit mijn Finse droom.

van Jaana Alto

In het land van Morra kwam ik
jou tegen. Aan de dijk – wat deed ik daar?
Sterke man met zwakke onderbuik
en tranen waar je vuisten zou verwachten.

Ochtendnevels, velden en
sloten in plaats van bossen en meren.
Ik kan het nauwelijks aan, hoor symfonieën
in de keuken, kwartetten in de
opkamer waar opoe slaapt, te lang.
En boven, rond ons bed een etude
een schoolse poging tot een stramme daad.
Ik ben te ver van huis om mee te zingen
ik zwijg en berust, ik wacht en bid.
Als de stormwind opsteek vlieg ik
weg. Blijf jij maar en huil
dan zachtjes met me mee.

Geplaatst in Feiten en meningen | 1 reactie

Anders

unknown
Katholieken kende ik als kind eigenlijk helemaal niet. Dat ze anders waren leerden we al op de lagere school. Die hele Tachtigjarige oorlog was een strijd geweest tegen de Roomsen, daar moest je dus voor oppassen. De moordenaar van die brave, dappere Willem van Oranje was een katholiek, kan je nagaan.

Verderop was een katholieke lagere school. We zagen die kinderen natuurlijk wel eens als we naar huis gingen met de bus. Ik deed mijn best om het katholiek in hun gezichten te zien, dat lukte niet echt goed maar hier en daar meende ik toch wel iets opmerkelijks te kunnen waarnemen.

Het heeft nog lang nageëbd. Ik ‘had niets’ met mensen met een zachte g, ik wantrouwde ze een beetje. We kwamen maar zelden in Brabant of Limburg, ons leven speelde zich af boven de grote rivieren.

We hadden wel Joodse kennissen. Die waren misschien ook anders, maar daar hoorde je achting voor op te brengen want Joden waren zielig, die hadden zoveel te lijden gehad tijdens de oorlog. Ik keek langdurig naar de Joodse tweeling die bij ons kwam spelen en probeerde er achter te komen wat er nou Joods aan ze was. Ik vond het eigenlijk alleen maar vervelende jongens omdat ze niet met mij maar alleen met elkaar wilden spelen.

We kregen tijdelijk twee Duitse kinderen in de klas, Berbel en Klaus, die al heel snel Nederlands leerden maar met een vreemd accent bleven praten. Ze droegen stomme kleren vonden we, bloesjes met witte kragen. We pestten ze een beetje maar Klaus bleek goed te kunnen vechten, toen hield het pesten op.

unknown-1

Op de hbs zaten er opeens ook katholieke kinderen in de klas. Steven nam me mee naar de mis, ik keek met verbaasde ogen naar de priestergewaden, naar het spektakel dat zich voor het altaar afspeelde. Wat een verschil met de doodsaaie protestantse kerkdiensten die ik toen al probeerde te vermijden. Aan Steven viel ook niets katholieks te zien, hij had een stoere kuif en sterke fietsbenen. Ik kwam graag bij hem thuis. Zijn vader luisterde op zondag altijd naar het belcanto-programma van de Brusselse omroep. Ademloos ging ik bij hem zitten om mee te luisteren. Ik dronk voor het eerst zwarte koffie. Dat was echte muziek, heel wat anders dan die saaie harpmuziek van de antroposofen bij wie ik was opgegroeid.

Zo langzamerhand ontdekte ik dat anders lang niet altijd slechter was. Dat er veel meer smaken bestonden dan ik als kind met de paplepel had ingekregen.

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Onderkant

unknown

Dan Blake en Kathy uit de film van Ken Loach

Zodra ik op eigen benen stond heb ik me een ding voorgenomen: nooit zou ik schulden maken. Ik weet niet waarom ik daar zo huiverig voor was, maar ik heb altijd mijn eigen financiële onafhankelijkheid bewaakt.

Zaterdagavond zagen we de indrukwekkende film I Daniel Blake van Ken Loach die prachtig laat zien hoe afschuwelijk armoede in Noord-Oost Engeland kan zijn, hoe vreselijk het is om te moeten vechten tegen de bureaucratie. Hoe lastig het is om je weg te vinden in deze gedigitaliseerde wereld als je laagopgeleid bent en niet gewend bent om met computers te werken. Loach verfilmt het leven van een aantal mensen met een goed hart die ten gronde dreigen te gaan. Ze staan tegenover kille ambtenaren die regels toepassen met de attitude van kampbewakers. Het is bijna een documentaire, voortreffelijk gespeeld door Dave Jones en Hayley Squires. Enkele elementen zijn duidelijk fictie en zorgen voor een lach en een traan.

Gistermiddag zag ik twee afleveringen van Schuldig, een serie documentaires van HUMAN gemaakt door Sarah Sylbing en Esther Gould. Geen fictie maar de rauwe werkelijkheid: huisuitzetting, bergen papier, aanmaningen, deurwaarders, incassokosten, boetes en dat allemaal vlak bij, in de Vogelbuurt in Amsterdam-Noord.

Er zullen altijd mensen zijn die verkeerde beslissingen nemen, die domme dingen doen en daardoor aan de onderkant van de maatschappij belanden. Vaal buiten hun schuld om, door domme pech, vaak ook door eigen keuzes: verkeerde vrienden, gokken, drank en drugs. Het mooie van de film van Loach en de documentaire is dat duidelijk wordt dat het steeds om mensen gaat die geholpen en niet gestraft moeten worden. Ook de politiek moet dit onderwerp eens wat hoger op de lijstjes zetten.

schermafbeelding-2016-11-28-om-10-54-03De dierenwinkel van Dennis is voorlopig gered. Uit het hele land komen steunbetuigingen, opeens komen allerlei mensen bij Dennis spullen kopen. Maar over een tijdje ebt dat weer weg en zal de duivenliefhebber zich moeten beraden of hij nog wel verder kan in zijn rommelige winkeltje dat alleen maar verlies lijdt. Een doodgoeie jongen die misschien nooit aan die winkel had moeten beginnen. Acht jaar geleden zag de wereld er anders uit, veranderingen gaan snel, niet iedereen is zo flexibel om zich razendsnel aan te passen.

Hier en daar doken zowel in de film als in de documentaires mensen op die hulp boden op een menselijke manier, die lak hadden aan de regels maar de mensen om wie het gaat voor lieten gaan. Dat is niet altijd mogelijk, dat kost moeite en durf. Maar alleen daarmee blijft het leefbaar aan de onderkant van de samenleving.

Geplaatst in Amsterdam, Amsterdam-Noord, Feiten en meningen, media | Tags: , , , , | 1 reactie

Steenkolenengels

schermafbeelding-2016-11-25-om-09-50-21
Waarom heet slecht Engels steenkolenengels en geen bloemkoolengels of spaghettiengels?
Dat is een vraag die gesteld zou kunnen worden in Nachtzuster, het nachtprogramma van omroep Max dat te horen is in de nacht van donderdag op vrijdag tussen een en zes uur.

Ik luister er graag naar als ik zomaar even wakker ben en blijf dan vaak luisteren, ik zou moeten slapen maar de vragen van luisteraars boeien me mateloos. Het programma wordt al jarenlang gepresenteerd door Astrid de Jong die alle bellers opgewekt te woord staat en een merkwaardige voorkeur heeft voor discomuziek wat vooral in mijn halfslaap nogal verstorend werkt.

Veel bellers willen graag aan het woord blijven. Ze lijken minder in het antwoord geïnteresseerd dan in het feit dat ze eindelijk gehoor vinden. Zo midden in de nacht zijn er nog heel wat mensen aan het werk: nachtwakers, vrachtwagenchauffeurs, receptionisten. Het zijn vooral ook veel oudere mensen die de slaap niet kunnen vatten en maar eens bellen met het gratis telefoonnummer. En Astrid de Jong neemt de tijd. Een gesprek mag best wat langer duren, pas als mensen zichzelf gaan herhalen kapt Astrid het gesprek behendig af, zonder bits te worden.

Je komt van alles te weten. Er zijn altijd mannen die technische vragen perfect kunnen beantwoorden, vaak veel te specialistisch om begrepen te worden door een leek; gelukkig vraagt Astrid goed door en probeert ze een helder antwoord te krijgen.
Sommige mensen hebben wel eens iets gehoord en komen met de gekste verhalen aanzetten. Je weet als luisteraar dan wel dat het antwoord eigenlijk nergens op slaat maar het is vermakelijk om met een half oor naar die onzinverhalen te luisteren. Regelmatige bellers zijn er ook, het lijken dan alsof bekenden van jou hun verhaal vertellen. Het heeft iets intiems zo in  bed naar die ontboezemingen te luisteren.

Er bestond ooit al eens een voorganger van dit programma dat Nachtdienst heette. Het werd in het weekend uitgezonden en gepresenteerd door o.a. Hettie Lubberding en Martijn Rosdorff. Ik luisterde er altijd in de auto naar als ik ’s nachts terug reed van een of ander spannend feest. Nog steeds associeer ik Nachtzuster met aangename tijden.

Slecht Engels heet trouwens steenkolenengels omdat aan het begin van de vorige eeuw er veel steenkool per schip uit Engeland kwam. De havenarbeiders hadden hier en daar wat Engels opgepikt en maakten er het beste van als ze met hun Engelse collega’s moesten overleggen. Zulke antwoorden zijn nu in een oogwenk te vinden op internet, maar het is natuurlijk veel leuker om de Nachtzuster te bellen en dan het antwoord te krijgen van een andere eenzame beller uit een heel ander deel van het land.

http://www.omroepmax.nl/nachtzuster

Zie ook: mijn blogs Nachtflitsen https://wllmkalb.blog/2013/04/02/nachtflitsen/ Radio, een onderschat medium  http://wp.me/p1MauM-42

Geplaatst in Feiten en meningen, media | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Berlijn: regenbooghoofdstad

schermafbeelding-2016-11-24-om-09-46-59Uit de hele wereld reizen homo’s graag naar Berlijn. In de Duitse hoofdstad is het al decennia lang goed toeven voor homoseksuele mannen, lesbische vrouwen en transseksuelen. Je kunt er in de verschillende delen van de stad prettig uitgaan, er heerst een uitgesproken tolerant klimaat. Was in de jaren zeventig en tachtig Amsterdam de gay capital of Europe, Berlijn heeft die fakkel allang over genomen. Maar net als in Amsterdam loopt niet alles gesmeerd.

Sinds oktober is er een rood-rood-groene coalitie aan de macht met een duidelijke linkse signatuur (SPD, Linke en Grünen werken samen) Deze nieuwe Berlijnse deelstaatregering wil ook in politieke zin de regenboogvlag duidelijker laten wapperen. Vorige week werden verschillende beleidsvoornemens gepresenteerd om Berlijn nog homo-vriendelijker te maken. Zo komt er meer geld voor onderzoek en scholing, er wordt meer geld uitgetrokken voor ontmoetingen en discussies om ook in de verste buitenwijken van de stad mogelijke vooroordelen weg te nemen.

De stadsregering van Belijn wil in de Bondsraad, de Duitse Eerste Kamer, het onderwerp homohuwelijk opnieuw aankaarten. Duitsland kent wel een soort partnerschapsregeling maar van een wettelijke gelijkstelling is geen sprake, dat heeft Merkels CDU en vooral de conservatieve Beierse CSU steeds weten tegen te houden. Maar volgens enquêtes heeft een flinke meerderheid van de bevolking geen bezwaar tegen het openstellen van het burgerlijk huwelijk voor stellen van gelijk geslacht, een gelijkstelling die we in Nederland al kennen sinds 2001. Berlijn wil nu op korte termijn het huwelijk en ook adoptie voor allen wettelijk gaan regelen.

Niet alleen mannen en vrouwen moeten volgens de grondwet gelijke rechten krijgen, ook transgenders horen in dat rijtje thuis. Waar dat nodig is moeten wetten en regels worden aangepast, maar ook hier is vooral voorlichting en opvang nodig. Ook onder nieuwkomers in de stad, vooral onder de migranten uit Islamitische landen moet veel werk worden verricht.

220px-bucherverbrennung-book-burning-nazi-1933-institute

1933 Nazi’s demonstreren voor het Magnus Hirschfeld Institut

Al in de jaren twintig bestond in Berlijn het beroemd instituut van Magnus Hirschfeld waar wetenschappelijk onderzoek werd gedaan naar het verschijnsel homoseksualiteit. In 1933 bij de boekverbranding door de nazi’s werden alle documenten van dit Institut für Sexualwissenschaft vernietigd. De Berlijnse senaat wil dit instituut nieuw leven inblazen. Het moet een ontmoetingscentrum worden voor wetenschappers uit de hele wereld waar kennis en ervaring worden uitgewisseld.

Geplaatst in Berlijn, Feiten en meningen, homoseksualiteit | Tags: , , , , , | 1 reactie

Nooit meer gedaan – de kachel potloden

8633-3 Kolenkachel
F.Bordewijk herlezen. Heerlijk, wat een stijl, wat een somberheid. Maar wat een schrijver.
Ik lees ‘Karakter’ weer na misschien wel veertig jaar. Nu valt me op wat me destijds is ontgaan: hoe knap, hoe precies  Bordewijk de sfeer weergeeft van die vreselijke Dreverhaven. Als zijn bastaardzoon Kattadreuffe hem voor het eerst opzoekt in zijn kantoor in een Rotterdamse gribusbuurt lijkt het wel of hij in het voorportaal van de hel is beland. Kaal en sober is het vertrek, schaars verlicht door een enkel peertje aan het plafond. In de hoek staat een grote zwarte kachel, ‘nooit gepotlood’.

unknownOpeens is daar een woord dat je vroeger vaak hoorde maar dat nu bijna niemand nog kent. Het was heel gewoon, kolenkachels werden van tijd opnieuw zwartgemaakt, met een soort schoensmeer, speciaal voor kachels. ‘Potloden’ heette dat karweitje dat echt hoorde bij de grote schoonmaak. Je beitste dan de vloer en met de ragebol haalde je spinnenwebben uit hoeken en gaten, je zette het houtwerk in de boenwas en maakte de mica-ruitjes van de kachel schoon met spiritus. Belangrijk was dat de kachel uit was bij het potloden anders ging de boel stinken en kwamen er vlekken op het zwart.
In mijn eerste eigen huisje in Rotterdam had ik nog een kolenkachel maar die werd al snel vervangen door een oliekachel. Hoefde ik nooit meer te ‘potloden’.

zie ook: Rotterdam jaren zestig – een huisje onder de hiuuwarde http://wp.me/p1MauM-iB
M
e

Geplaatst in Feiten en meningen, Nederlandse taal | Tags: , , , , , , | 2 reacties

postfeitelijk – internationaal woord 2016

Een goed Nederlands woord bestaat eigenlijk niet voor dit begrip. In het Engels is het post-truth politics, in het Duits postfaktische Politik. Ik noem het ‘postfeitelijk redeneren’.
Het gaat daarbij om denken en handelen waarbij niet langer feiten voorop staan, maar de waarheid zoals die door politici wordt gebruikt en misbruikt en door kiezers wordt ervaren.

De Oxford Dictionaries koos post-true als woord van het jaar 2016, met een verwijzing naar de Brexit campagne in Engeland en de verkiezing van Donald Trump in de VS.

anp-26054102-e1479208493637-400x302In de komende verkiezingsstrijd in Nederland zullen we er vast ook veel mee te maken krijgen. Vakbondsvrouw Corrie van den Brenk van 50 Plus betwijfelde onlangs de cijfers van het CBS over het sterftecijfer, ‘Nederlanders worden helemaal niet zo oud als het CBS beweert’, zei ze in De Telegraaf, ‘en dus is het helemaal niet nodig om de AOW-leeftijd te verhogen.’
Een mooi voorbeeld van postfeitelijk redeneren. Niet echt kijken hoe iets zit maar afgaan op facebook- of twitterberichtjes en daaruit conclusie trekken die in je straatje passen.

Onderbuikpolitiek, gefabuleerde werkelijkheid, Trumpiaanse redenering, hoe je het ook wilt noemen, in het Nederlands klinkt het niet lekker. Wij zijn toch erg van ‘met beide benen op de grond’. Geen luchtkastelen, geen ‘praatjes voor de vaak’. We zullen de feiten blijven checken, de praatjesmakers en kwakzalvers het vuur na aan de schenen leggen, het hoofd koel houden. Zeker nog tot 15 maart 2017.

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , , , | 1 reactie

Warm in november

Warm? Het was woensdag dertien graden overdag. Zacht voor de tijd van het jaar maar als het in september dertien graden is zeggen we dat het onaangenaam koud is. 

Toeristen in onze buurt deden alsof het hoogzomer was. Een meisje liep rond in hotpants, verschillende mannen droegen een korte broek. Die laatsten stonden in de rij voor een cofeeshop en waren misschien al enigszins in hogere sferen. Toch moeten ze ergens op de dag gedacht hebben: ik trek mijn korte broek aan. Al eerder moeten ze op het idee gekomen zijn om voor hun tripje naar Amsterdam (midden november) een korte broek in hun reistas te flikkeren. Maar misschien zat die daar nog gewoon in van hun vorige trip, van de zomer naar Ibiza. 

Maar niet alleen toeristen gedragen zich vreemd. Waar er nog terrasstoelen buiten staan, zitten buurtbewoners te doen alsof het nog zomer is, wel met een jas aan. Buurman K. vertoont zich ook, zonder jas, in zijn overhemd maar alleen om iets uit de auto te pakken.

Ik voel me in mijn donsjack met sjaal opeens ernstig overdresst. Gelukkig gaat het komend weekend weer regenen en stormen. 

Zie ookL Achterlopers https://wllmkalb.wordpress.com/2011/08/30/achterlopers/ 

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen