Geheime begraafplaats – Huis te Vraag

Ook al denk je Amsterdam goed te kennen, er zijn altijd weer verrassende ontdekkingen te doen. Vorige week, op een mooie voorjaarsdag fietste ik naar de Schinkelbuurt en daar liep ik over een oude begraafplaats waar ik nog nooit van had gehoord. Hier stond tot in de 19e eeuw een buitenplaats met de vreemde naam Te Vraag.  Nadat het pand in 1890 gestloopt was, werd door de Nederlands Hervormde Kerk daar in een deel van het bijbehorende park een begraafplaats aangelegd. Deze heeft tot 1962 als zodanig gefunctioneerd.

Daarna is de plek jarenlang verwaarloosd. Pas eind jaren tachtig ontfermden de kunstenaars Leon en Willemijn van der Heijden zich over de leegstaande aula van de begraafplaats (nu hun atelier) en het park. Ze snoeiden de overal aanwezige klimop en makten de paden weer begaanbaar.

IMG_1447

Doodstil is er als ik er rondloop. Ik ben de enige bezoeker, een zwarte poes vergezelt me. In de verte kijk je op een weiland met paarden. Over groeien voorjaarsbloemen tussen de klimop. De grafstenen zijn groen uitgeslagen, de teksten zijn  vaak niet meer leesbaar. De bomen staan scheef, overwoekeren de graven. Sommige stenen vertonen al scheuren, een teken dat de tijd voortkruipt. Wonderlijk deze stilte zo midden temidden van de oprukken de stad. 

‘Gedenk de dood om te leren’, staat er op een van de grafstenen. Daar moet ik nog lang over nadenken.

Huis te Vraag, Rijnsburgerstraat 51, 1059 AT Amsterdam,
geopend dinsdag t/m vrijdag van 11.00 tot 17.00 uur

Meer info op http://www.dodenakkers.nl/begraafplaatsen/begraafplaatsen-in-noord-holland/758-huis-te-vraag.html

Zie ook: https://wordpress.com/posts/wllmkalb.blog?s=geheime+tuinen over de Joodse begraafplaats in Berlijn https://wordpress.com/posts/wllmkalb.blog?s=Weissensee  Rafelranden van de stad https://wordpress.com/posts/wllmkalb.blog?s=Rafelranden, Meer rafelranden http://wp.me/p1MauM-2a7 

Geplaatst in Amsterdam | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

’Vrouwen over veertig’

images

Vanochtend hoorde ik het opnieuw. In de Pantene televisiereclame voor een haarverzorgingsproduct zegt de voice-over heel duidelijk: ‘Vrouwen over veertig’ …  hebben last van dunner wordend haar. Iets met hormonen en Pantene heeft dan natuurlijk een middel dat je haar verstevigt. ‘Women over 40 have changing hair needs’ luidt de Engelse tekst en ja dan neem je dat gewoon letterlijk over.

Vertalen is een echt vak. Vaak wordt gedacht ‘Ach dat kunnen we zelf wel, waarom zouden we een vertaler inhuren of een tekstschrijver?’ Kost alleen maar geld. Ik heb dat vaak genoeg meegemaakt als vertaler. Het resultaat van een dergelijke houding is dan tenenkrommende zinnetje als ‘Vrouwen over veertig’ dat dag-in-dag-uit te horen is op radio en televisie.

Misschien niet het allerbelangrijkste probleem om aandacht aan te schenken. Niemand lijdt er schade door, toch? Het is voorbij in een splitseconde (Oei!) Maar toch.
We mogen echt wel opkomen voor goed, verzorgd Nederlands.

Geplaatst in reclame | Tags: , , , , | 2 reacties

Streepje

‘Goh wat een aparte sokken draag jij’, zei de dokter bij wie ik in de spreekkamer zat. Het waren gewone hema-sokken met een streepje overdwars. ‘Ik was op vakantie in Canada en daar droeg iedereen gestreepte sokken’ vertelde de dokter verder, ‘vooral hippe jonge mensen, viel me op. Typisch Canadees.’

Ik was niet naar de dokter gekomen om over sokken te praten maar een prettig contact met je arts is belangrijk dus ik luisterde. Hij ging nog even door over dat typisch Canadese, dat positieve Trudeau-gevoel dat zo overheersend was, die gestreepte sokken hielpen daarbij.

Ik herinnerde me een leraar, waarschijnlijk van de kweekschool in Nijmegen, die ons uitlegde dat hij volkomen verrast was door een Zweedse collega die hem vertelde over de taxichauffeurs in Amsterdam, die hadden rood haar. Die Zweed had een aardige chauffeur getroffen van wel twee meter lang met oranjerood haar. ‘Typisch Amsterdams’, had hij nog gezegd.

De leraar gebruikte dit voorbeeld om het te hebben over vooroordelen. Een belangrijke ervaring kan zich vastzetten in je geheugen en voor jou de waarheid gaan vormen. Voor deze Zweed was het heel aannemelijk dat alle taxichauffeurs in Amsterdam lange mannen waren met rood haar. Voor de dokter was het duidelijk: alle jonge mensen in Canada droegen sokken met streepjes. Ik heb geen onderzoek gedaan maar ik weet zeker dat de werkelijkheid veel gecompliceerder is. Natuurlijk zijn er Canadezen die streepjessokken dragen maar er zijn er vast ook heel veel die effen sokken dragen of sokken met stippen of elanden.

Het onvolprezen vara-radioprogramma ZI begon de serie uitzendingen over de moordzaak Annie E. altijd met de volgende uitspraak: “Vooroordelen zijn daarom zo gevaarlijk omdat ze op de werkelijkheid lijken, maar de werkelijkheid niet zijn”, schreef ik al eens eerder in een Kalfje.

Het ene vooroordeel is het andere niet. Sommige zijn volstrekt ongevaarlijk (streepjessokken) andere daarentegen kunnen heel erg gevaarlijk zijn: vooroordelen over de homo’s, de Surinamers, de PVV’ers, de Turken – en wie weet wat voor sokken die allemaal dragen.

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , , , , | 2 reacties

Levant

IMG_1429

Deze week fietste ik bij mooi zonnig weer over het KNSM-eiland . Er valt daar veel te zien, er staan markante gebouwen. Toen wij pas in Amsterdam woonden was het hier nog een vreemd leeg gebied met loodsen en illegale bouwsels, oude caravans en woonwagens. Nu een prima woonplek aan het water en toch dichtbij de stad. Enkele oude gebouwen zijn bewaard gebleven en mooi opgenomen in het masterplan van Jo Coenen.

Interessant vind ik nog steeds het grote ronde Barcelonagebouw van architect Bruno Albert met met het grote sierlijke hekwerk van Narcisse Tordoir. Ik ben benieuwd of de bewoners ook tevreden zijn, de ramen lijken me erg klein. De rommelige woonboten voor de deur vormen een mooi contrast met de keurige appartementen van het eiland. Uitzicht op de gebouwen aan de Veemkade.

Het gebouw staat aan de Levantkade en ik moest diep in mijn geheugen graven om te bedenken waar de Levant ook alweer lag. Het is zo’n mooie naam, afgeleid van het Latijnse levare, wat opstaan betekent. Het het verwijst naar het oosten daar waar de zon opgaat. Met de Levant wordt het gebied aangeduid in het oostelijke bekken van de Middellandse Zee: Cyprus, Libanon, Israel, Syrië. Jammergenoeg wordt die naam wordt eigenlijk nooit meer gebruikt.
Of er werkelijk schepen vanaf de Levantkade vertrokken naar de Levant weet ik niet, net zo min als zeker is dat er schepen vanaf de Danzigerkade naar Danzig voeren.

IMG_1427

De tegenhanger is de Maghreb de streek in het Westen waar de zon ondergaat, alles natuurlijk bekeken vanuit de Grieken en Romeinen in de Oudheid die een heel duidelijk wereldbeeld hadden waarin zijzelf centraal stonden.

Soms hoor je nog wel eens het bijvoeglijk naamwoord Levantijns. Dat kan betrekking hebben op de variant van het Arabisch dat in de Levant wordt gesproken, maar ook op de cultuur of mensen of producten die uit die streek komen. “Narriman, ex-koningin van Egypte zal vermoedelijk zodra de scheiding tussen haar en koning Faroek is uitgesproken gaan trouwen met Farid El Atrash, bekend Egyptisch filmspeler, regisseur en zanger. De toekomstige echtgenoot stamt uit een zeer oud, zeer rijk, zeer prinselijk Levantijns geslacht.” (De Telegraaf 29 janauri 1954)

Geplaatst in Amsterdam | Tags: , , , , , , | 2 reacties

1972 – De nacht van rechts naar links

Schermafbeelding 2017-03-17 om 09.30.16
Ik heb maar met een half oog gekeken toen woensdag de uitslagen binnen kwamen. Natuurlijk was ook ik blij dat al om negen uur bleek dat Geert Wilders niet de grootste werd en ik vond het triest dat Lodewijk Asscher zo enorm verloor. Maar al die partijbijeenkomsten, de praatjes van de politici, ik kon er niet goed meer tegen. Te veel hol gepraat, te veel zinnentjes die ik al zo vaak had gehoord.

Mijn gedachten gingen terug naar de tijd dat ik nog enthousiast was voor de politiek. Om precies te zijn naar eind november 1972. Doordat DS’70 het kabinet Biesheuvel II niet langer steunde waren er nieuwe verkiezingen nodig. Drie progressieve partijen sloten de handen ineen: PvdA en de nieuwkomers PPR en D’66. Uit Engeland hadden ze het idee overgenomen een ‘schaduwkabinet’ te vormen met Joop den Uyl, Hans van Mierlo en Bas de Gaay Fortman, maar ook met coryfeeën  als Anneke Goudsmit, Max van der Stoel, Jaap Burger en Anne Vondeling.

Er zat verandering in de lucht. Dat was goed te merken tijdens een feestelijke bijeenkomst in de grote zaal van Krasnapolsky op 28 november 1972, de ‘Nacht van Rechts naar Links’. Georganiseerd door De Nieuwe Line en De Groene, aangekondigd door een fraai affiche van Opland. Schermafbeelding 2017-03-17 om 10.25.54

Wij waren er ook, maar ik kan me er niet veel meer van herinneren. Ik voelde me opgenomen in een club van mensen waarbij ik me thuis voelde. Ik genoot van de muziek: Coby Schrijer, Ronnie Potsdammer, Peter Blanken, Jaap van der Merwe. En de Sissies die ik al kende van een optreden in het Shaffytheater “twee aan de stomme film ontleende languissante dames”. Er waren ook heel veel sprekers, de zaal reageerde overenthousiast. Daar kon ik toen al niet zo goed tegen. Als iedereen zo hard staat te juichen en te schreeuwen ga ik er het liefst vandoor. “Vierduizend feestvierders, de gebruikelijke bommelding, een carnavalesk gebeuren; de dagen dat de socialisten slechts met een gebroken geweertje in plaats van een glas in de hand de gelederen sloten zijn nu al lang voorbij”, schreef Het Vrije Volk.

Maar het hielp. Bij de verkiezingen van 29 november verloren de KVP. CHU en DS’70. De PvdA werd de grootste partij met 43 zetels (!), ook de PPR won. Na een formatie die heel erg lang duurde kwam in april 1973 het kabinet Den Uyl tot stand. Het meest progressieve kabinet uit de geschiedenis dat mogelijk werd doordat ook progressieve KVP’ers en ARP’ers (‘dissidenten’) meededen. Veel leden uit het schaduwkabinet konden uit de schaduw treden en minister of staatsecretaris worden. Een feestje voor links.
Schermafbeelding 2017-03-17 om 09.40.44

De overgang van links naar rechts kwam langzaam daarna met de verloren kabinetsformatie (geen kabinet Den Uyl II, ondanks de 53 zetels van de PvdA (!)) en de komst van het kabinet Van Agt-Wiegel.

Geplaatst in Amsterdam, Feiten en meningen | Tags: , , , , , , , | 2 reacties

Zwemles

Schermafbeelding 2017-03-15 om 10.21.41‘Ben jij al door’? Die vraag stelden we aan elkaar ’s morgens vroeg al voor schooltijd als we zwemles hadden. Al om kwart voor acht bracht tante Bé en vaak ook buurman oom Jaap mijn broertje, mijn nichtje en mij met wat buurkinderen met de auto naar De Biltse Duinen, het mooie natuurzwembad dat helaas niet meer bestaat. Echt strand tot aan het water, mooie vliegdennen, heuvels, gras, een kanovijver, altijd mooi weer, zo staat het in mijn herinnering gegrift.

We kregen zwemles van een strenge juf en een aardige meester. Eerst op een bankje op het droge en dan met een band om in het kinderbad.  Die ochtenden, ergens in mei was het zwemwater vooral koud. Zestien graden! Dan moest je eerst ‘door’ voordat je het water inging om je baantjes te zwemmen: schoolslag, rugslag, watertrappelen.  In mei en juni werd het water warmer, achttien, negentien graden. Dat vonden wij al geweldig. Als je het al een beetje kon, kreeg je een band om met kurk zodat je nog een beetje bleef drijven en later ging ook die af. Daar zwom ik dan in het door mijn grootmoeder gebreide donkerblauwe zwembroekje dat altijd verkeerd zat. Ik was zeven toen ik mijn A-diploma haalde, eindelijk mocht ik in het diepe!

Doorkomen vond ik altijd lastig. Sommige kinderen waren flink, die plonsten meteen in het water en waren direct in één keer door. Ik treuzelde altijd bij de trap: eerst tot mijn middel, dan steeds een stukje verder en als ik genoeg moed bij elkaar had verzameld volgde de rest. Nog steeds ben ik geen held in het doorkomen. Ik zwem alleen nog maar in water dat minstens achttien graden is maar zelfs dan waag ik het niet om in één keer in het diepe te springen.

In de jaren dat ik in Zeist woonde gingen we op mooie zomers dagen vaak zwemmen in de verschillende natuurzwembaden in de omgeving met jongens en meisjes van school. Vaak in het natuurbad Mooi Zeist maar ook wel in Woestduin in Doorn of het Natuurbad in Soest. Daar fietsen we naartoe en bleven er een hele dag. De toegang betaalde ik van mijn zakgeld of geld dat ik kreeg als ik jarig was, veel zal het niet geweest zijn. Goedkoper was natuurlijk het gemeentelijke zwembad Blikkenburg. Enkele middagen in de week was er na vier uur kosteloos zwemmen. Dan stond ik tussen heel veel andere de kinderen tegen het hek aangedrukt te wachten tot het openging om een uurtje te zwemmen in het zwembad dat het water kreeg uit de Grift. Soms zwom je tegen een ringslang aan of een voorntje.

 

 

Geplaatst in jeugdherinneringen | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Geheimschrift

img_1411.jpgWe deden het op de lagere school: elkaar briefjes schrijven in geheimschrift. Ik deed het heel simpel, gewoon alle klinkers weglaten en bij korte woorden een punt zetten in plaats van een klinker: ‘Wllm .s vrlfd .p Mrtj’. Nog steeds schrijf ik Wllm in plaats van Willem. Anderen deden het veel ingewikkelder. In jongensboeken stonden ingewikkelde systemen met runentekens, schema’s en andere enigma’s. Ik dacht daar aan toen ik afgelopen zondag op die mooie voorjaarsdag fietste in het Olympisch Kwarter, een nieuwe wijk ten noorden van het Olympisch Stadion.

IMG_1409Hier dragen de straten namen als Afroditekade, Eosstraat, Artemisstraat, Laan van de Hesperiden. Die sluiten mooi aan bij de sfeer van het Olympisch Stadion dat zijn bestaan toch ook dankt aan de Griekse Oudheid.

IMG_1410De wijk is gebouwd in een stijl die duidelijk geïnspireerd is door de Amsterdamse School en de stijl van Berlage. ‘Neo Nieuwe-Zakelijheid’ zou je kunnen zeggen. Net als bij de Amsterdamse school zijn ook hier kunstenaars betrokken bij de totstandkoming.
Zo heeft typografisch kunstenaar Martijn Sandberg letterlijk zijn sporen nagelaten op de rand van de bloembakken die door de wijk slingeren. Met lichte baksteen heeft hij een schrift aangebracht, een tekst die op het eerste oog onleesbaar is.
Het boekje over typografie in Amsterdam van Bas Jacobs gaf me de sleutel.

IMG_1411
Sandberg gebruikt de zin ‘Forever in Stone’ als uitgangspunt, deze zij wisselt hij af met’Forever Stoned’ en ‘Stoned again’. Als je het eenmaal weet kun je het lezen maar het blijft lastig ook al omdat er steeds fietsen tegenaan staan. De bewoners zijn er niet erg gelukkig mee, stoned zijn past niet erg bij hun levensstijl in deze peperdure flats.
De Amsterdamse School gebruikte veel ornamentiek. Vaak niet erg praktisch maar aangebracht voor de beschouwer die van een afstand naar de gebouwen keek. Vooral voor de buitenkant.

Ook de huisnummers in het Olympisch Kwartier zijn ontworpen door een kunstenaar. Reinout Oudshoorn maakte aluminium letters die inderdaad doen denken aan de huisnummers van de Amsterdamse School uit de Spaarndammerbuurt.
Deze beeldhouwwerken zijn opvallend maar niet altijd duidelijk.

Geplaatst in Amsterdam, typografie | Tags: , , , , , , , , , | 1 reactie

Gez: Barber’s – Opschriften rond de Bilderdijkstraat

Als er Gebr. had gestaan had ik het wel geraden, maar dat ‘Gez:’ bracht me in de war, vooral door die rare dubbele punt. Maar het staat gewoon voor Gezusters Barber. Een ervan was Irma. In fraaie letters staat het nog op de lateibalk boven de winkelruiten van het grote hoekpand op de Bilderdijkstraat, hoek Kwakersplein: Mode Magazijnen Wollen en Zijden Stoffen Confectie en Pelterijen. Op initiatief van de Werkgroep Historische Gevelreclame Amsterdam is de tekst in 2003 gerestaureerd. Hier en daar verdwijnt de oude tekst achter de reclameborden van de firma’s die nu in het pand zitten, zoals de Marqt.

Ik vraag me af hoeveel mensen nog weten wat  Pelterijen waren. Ook alweer zo ouderwts. Iets met bont, zegt mijn geheugen. ‘Bontwerk’ zegt het woordenboek. Bewerkt bont, kleding met een bontrand bijvoorbeeld. Of een bontkraag, nog steeds erg in de mode bij jongeren met een migratieachtergrond. Opvallend zijn de dikbuikige letters, de B en de R zijn erg karakteristiek. Er is heel wat te zien op de drukke Bilderdijkstraat. Een tekst die over een heel blok huizen doorloopt zie je niet vaak. In deze panden waar nu BCC zit, was volgens de tekst onder de dakrand gevestigd het Depot der Zuid-Hollandsche Bierbrouwerij Den Haag., bekend onder de merknaam ZHB bier. Het staat er nog steeds in grote zwartwit leters met een schaduw. Ook deze tekst is bij het opknappen van de panden weer gerestaureerd. Zakelijke letters, zonder enige versiering.


Aan dezelfde kant iets verderop staat het grote Tetterodegebouw dat in de tijd van de krakers een bolwerk was. Nu zijn het keurige appartementen. Maar het opschrift, in steen gebeiteld als een Romeinse tekst,  vewijst nog steeds naar de beroemde het grafische bedrijf Lettergieterij Amsterdam,  v.h. Tetterode

Geplaatst in Amsterdam, Feiten en meningen, typografie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Virgilio

IMG_1316Die ochtend had hij lang voor de spiegel gestaan in zijn karmozijnrode ochtendjas. Hij had de puntjes van zijn Dalisnor nog eens ingevet. Zijn haar hoefde hij niet te verven, door de spoeling van de vorige week zag je zijn grijze haren nauwelijks, alleen aan de slapen, gesoigneerd als altijd. Hij knikte naar zichzelf, tevreden met wat hij zag, de heldere wakkere oogopslag. Hij droeg een licht overhemd onder zijn donkergrijze pak met het kleine streepje. Meer dan twintig jaar oud maar nog steeds zat het als gegoten. Hij was gen grammetje aangekomen. Hij strikte zijn das en maakte de gouden manchetknopen vast.
Deze ochtend was van belang. Deze ochtend kon zijn leven een nieuwe wending geven.

IMG_0099 (1)Hij opende het venster en ademde even de frisse ochtendlucht in. Het was pas eind februari maar het beloofde een stralende dag te worden. Zijn oude kater Frido lag vredig te slapen in de eerste zonnestralen die via het zijraam het huis bereikten. In de verte zag hij de schepen liggen in de oude haven van Málaga, een beeld dat hem zo vertrouwd was. Ook na de dood van zijn vrouw Euforia was hij in het grote appartement op de eerste etage in de Calle Maestranza blijven wonen. Zijn dochter en vooral zijn schoonzoon Juan Pedro hadden al heel vaak voorgesteld te ruilen, zij zouden zijn appartement willen overnemen. En hij kon toch veel beter wat kleiner gaan wonen in hun woning, een keurige flat met een lift?  Maar daar wilde hij niets van weten. Hier lagen zijn herinneringen, hier kende hij de mensen in de cafés en de koffiehuizen, hier maakte hij elke ochtend een praatje met de krantenverkoper in de kiosk.

Virgilio had onlangs nog eens goed rondgekeken in de flat van zijn dochter en zijn schoonzoon. Die lag in een wijk ver van het centrum. Je moest er met de bus naar toe, vlak achter het ziekenhuis. De flats waren er hoog en dreigend, vond hij. ‘Praktisch’ had zijn dochter gezegd. Veel moderner dan zijn oude huis dat nog stamde uit het begin van de vorige eeuw. ‘Blijf toch zelf in dat praktische huis wonen’, had hij gezegd. Maar zijn dochter vond de flat te klein voor haar gezin met twee opgroeiende dochters. Zij drong al maandenlang aan op een ruil. Dat zou kunnen zonder al te veel kosten en zij zouden zijn verhuizing regelen en betalen. Vandaag zou hij nog eens gaan overleggen met Juan Pedro, die voerde de druk op. Hij zou straks de trap niet meer op kunnen zonder lift, de huur zou wel eens flink kunnen stijgen. Maar hij was vastberaden: hij wilde blijven waar hij al dertig jaar met zoveel genoegen woonde.

Virgilio pakte zijn hoed en verliet hij het huis, zonder jas maar met zijn hoed en trouwe wandelstok. Hij stond nog wel stevig op zijn lange benen maar vorig jaar was hij zomaar een keer duizelig geworden en gevallen. De stok gaf hem zekerheid. Bij het Museo Municipal stak hij de drukke boulevard over en begaf zich naar de rust van de Plantentuin. Hij groette zijn oude klasgenoot Emilio die zoals altijd op een van de bankjes zat te kletsen met andere mannen die de hele dag te tijd schenen te hebben om alle wereldproblemen op te lossen. Hij kende Emilio nu al meer dan zeventig jaar, bedacht hij zich. Hij zag in hem nog steeds de jongen die altijd te laat kwam, altijd de boot miste.

Aan de overkant van de drukke Paeseo de Parque zakte Virgilio in elkaar. Heel elegant, heel langzaam. Voorbijgangers snelden toe, maar konden niet veel doen. Iemand legde een jas onder zijn hoofd en pakte de hoed op die op het trottoir was gevallen. De ambulance was er binnen vijf minuten en bracht hem naar het Hospital Civil, vlakbij het huis waarin hij niet wilde wonen. Het was te laat. De artsen konden alleen nog maar vaststellen dat Virgillio was overleden aan een hartstilstand.

images-1De begrafenis was stil en eenvoudig, zonder pastoor, zonder heilige mis. Een opkoper haalde de flat leeg, in opdracht van zijn dochter en schoonzoon. Al binnen twee weken trok het gezin in het grote appartement aan de Maestranza bij de haven. Frido mocht blijven maar verder werd alles veranderd. Een nieuwe keuken, een nieuwe badkamer. En vooral ook nieuwe meubels, licht en kleurig. Weg met die donkere spullen van vader.
Op de vensterbank in de grote slaapkamer lagen twee gouden manchetknopen. Een herinnering aan een tijd die voorbij was, Juan Pedro droeg nooit manchetknopen.

Virgilio: een toevallige voorbijganger. Foto’s: Wllm Kalb, Málaga maart 2017

Geplaatst in Feiten en meningen, schrijven | Tags: , , , , | 4 reacties

Finca

In dit deel van Andalusië mogen geen villa’s meer worden gebouwd. De bouwregels zijn streng, de lokale overheid houd scherp toezicht, er mag geen kurkeik of olijf meer gerooid worden, geen fundament meer gelegd. Dat was twintig jaar geleden wel anders, overal in het achterland  verschenen witte villa’s in landelijke stijl, vol trots aangeboden als ‘finca’.

Oorspronkelijk werd er een groot boerenbedrijf mee aangeduid: een flinke lap grond met daarop een traditionele boerenwoning met een binnenplaats en wat bijgebouwen. De oudste van dergelijke finca’s staan op Mallorca. Toen het toerisme in deze streek toenam werd er overal gebouwd en projectontwikkelaars noemden allerlei vrijstaande huizen een ‘finca’,  zolang ze maar ergens in de vrije natuur stonden.

De heuvels hier in de omgeving zijn ruim voorzien van finca’s, vaak van buitenlanders die er maar enkele weken per jaar zijn. Schoonmakers en tuinlieden  houden een oogje in het zeil.  Ook zijn er buitenlanders, veel Engelsen, die hier permanent zijn komen wonen. Ook  zijn er Spanjaarden die ergens aan de kust wonen en lang geleden een tweede huis in de koele bergen hebben  gekocht. Smalle stijle wegen vaak onverhard, gaan links en rechts het binnenland in en slingeren langzaam omhoog. Ze staan zelden op de kaart en houden vaak plotseling op ergens bij zo’n groot landhuis.

De finca’s hier in de buurt, tussen Estepona aan de kust en Casares in het binnenland, kosten tussen de 350.000 en 3 mlj euro of zelfs meer. Een beetje mooie finca is voorzien van verschillende terrassen met ochtend- en avondzon,  loggia’s, veel slaapkamers allemaal voorzien van een eigen badkamer, een open haard, keuken en bijkeuken, parkeergelegenheid en veel grond er omheen. De verschillende delen van het huis hebben allemaal een eigen dak, versierd met authentieke Spaanse dakpannen. En natuurlijk een zwembad.

Het is dus een voorrecht als je zoals wij wordt uitgenodigd om in een dergekijjke finca te komen logeren.

Zie bijvoorbeeld http://www.villasfincas.com/nl/

Geplaatst in Feiten en meningen, Reizen | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen