“Kamervoorzitter Siegfried Bracke (N-VA) heeft zich vanmorgen verwaardigd een tweet te plegen over het VRT-radionieuws. Hij vond het radionieuws partijdig omdat het woord “plegen” gebruikt werd in verband met abortus. “Een misdrijf pleeg je, abortus vraag je of doe je”, luidde het twitterbericht. De ombudsman is het hier niet mee eens. Van Dale Van Dale geeft de Kamervoorzitter geen gelijk. Nergens in het woordenboek staat dat “plegen” een pejoratieve of negatieve bijklank zou hebben. Het is waar dat je een misdrijf “pleegt”, maar je kan ook “recht plegen”. Of overleg plegen. Van de taaladviseur verneem ik dat “plegen” de laatste jaren zelfs aan een opmars bezig is. Je kan nu ook een telefoontje plegen of zelfs een plasje plegen. Het plegen van overleg, telefoontjes en plasjes … naar verluidt, gebeurt het zelfs in het parlement.”’ Aldus Tim Pauwels van deredactie.be

Ophef dus in Vlaanderen over ‘pleegde’. Dat dus niet allen verbonden is met louche zaken. Je kan dus ook heel goed wel of geen nieuwbouw plegen zoals een projectontwikkelaar onlangs zei in het bijzijn van vriendin I. die zich over die uitspraak verwonderde.

Mij trof vooral het verschil in betekenis tussen ‘plegen’ met als verleden tijd ‘pleegde’ zoals in het voorbeeld hierboven en ‘plegen’ met als verleden tijd het wat ouderwetse ‘placht’. “Hij placht altijd te zeggen …” De betekenis van deze vormen van plegen liggen dicht bij elkaar, maar toch zijn het twee verschillende begrippen. Een synoniem voor de eerste vorm is ‘bedrijven’ vaak gebruikt in ‘de liefde bedrijven, iets wat zeker niet negatief is. De vorm met de sterke verleden tijd placht kent als omschrijving: gewoon zijn om te doen,. Ook dat kan positief of negatief gebruikt worden: “Hij placht na het diner een sigaartje op te steken”, “Hij placht na zo’n interruptie in woede uit te barsten.”

Hier pleegt men verder te zwijgen.

Advertenties
Geplaatst in Feiten en meningen, Nederlandse taal | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Roef

IMG_0996‘Roef’ is ypisch zo’n verdwijnwoord. Over tien jaar weet niemand meer wat het betekende. De roefjes verdwijnen ras.
Moderne binnenvaartschepen hebben een ingebouwd appartement aan boord met een douche en wifi. En plek voor wel twee personenauto’s aan dek.
Geen roefje meer met een bedstee en een kombuis.

Google kent alleen nog maar katten en voetballers die Roef(je) heten. De spellingcontrole van Word zet een rode streep onder het woord. Het ontkennen van ‘roef’ is al begonnen.

Ooit was het de veilige warme plek aan boord waar moeder de vrouw heerste. Waar de potkachel snorde, waar het wasrekje stond met je schone sokken en onderbroeken. Waar thee werd gezet. Het was er klein en benauwd. Het schip was er in de eerste plaats om geld mee te verdienen. Dat er ook nog gewoond werd was onhandig en onpraktisch. Maar je moest het er maar mee doen. Je vond er troost en een mariakaakje.
De grote kinderen gingen naar het schippersinternaat aan de wal, of naar opa en oma, pake en beppe. In de vakanties liepen ze in de weg.

Er zijn al tientallen musea in Amsterdam maar ik mis nog een roefjesmuseum, kan er best wel bij.

Op de foto boven de tjalk De Goede Vewachting uit 1916, die al jaren een mooi ligplaats heeft bij ons om de hoek op de Brouwersgracht. Achterop het roefje, met gehaakte gordijnen.
De foto onder maakte ik begin jaren zeventig. een tjalk ligt bij ons aan de overkant, voor de Groenlandpakhuizen, toen nog echte pakhuizen van papiergroothandel Bührmann

134a

Geplaatst in Amsterdam, Nederlandse taal | Tags: , , , , , , | 2 reacties

Staan ze er nog?

P1040221Alles wordt gefotografeerd. De hele dag door zijn mensen bezig met het maken van foto’s. Vooral van henzelf tegen de achtergrond van bijvoorbeeld de Amsterdamse grachten. Miljoenen van die beelden zwerven rond op het eindelos grote internet.

Toen wij in 1970 op reis waren in Libanon en Syrië moest ik het nog doen met een eenvoudige camera en een twee filmrolletjes van de Hema met 36 opnamen. Een filmpje werd ook nog eens onbruikbaar omdat de camera openklapte. Wat rest zijn slechts enkele zwartwit belden van een reis die een enorme indruk op mij heeft gemaakt: de eerste keer zo ver weg, de eerste keer samen in de auto, de eerste keer op reis met Peter.

We reden dwars door het toen nog vredige Syrië en kwamen door Homs en Hama, steden die je nu alleen op het nieuws hoort omdat ze worden belegerd of gebombardeerd. In Hama staan de enorme schepraderen uit de Byzantijnse tijd, de ‘Norias’ in de rivier de Orontes. Onlangs vond ik een foto terug die ik daar indertijd maakte.

Op internet is niet terug te vinden hoe deze enorme monumenten er nu bij staan. Daar geen toeristen die  hun selfies publiceren op Instagram. Zij de zeventien enorme monumenten veilig door de jarenlange strijd gekomen?

Boven: mijn foto uit 1970, onder een kleurenfoto van latere datum

reisverslag ‘Op en neer naar Beiroet 1 https://wordpress.com/post/wllmkalb.blog/6709 en Op en neer naar Beiroet 2  https://wordpress.com/post/wllmkalb.blog/12746

Schermafbeelding 2018-09-05 om 16.01.14

Meer op Wikipedia https://en.wikipedia.org/wiki/Norias_of_Hama

Geplaatst in Feiten en meningen, Reizen | Tags: , , , , | 1 reactie

De fotograaf gefotografeerd

Het opruimen van het fotoarchief brengt onverwachts mooie vondsten boven water. Zoals deze foto’s uit Zaniibar van jaren geleden. In de serie: De fotograaf gefotografeerd.

Met Buurvrouw/vriendin Tjarda. Foto’s: Peter KerstenZanzibar 1, 2_0019

Zanzibar 1, 2_0020

Zanzibar 1, 2_0021

Uit deze serie

https://wordpress.com/post/wllmkalb.blog/6348      Jemen
https://wllmkalb.blog/2014/09/29/de-fotograaf-gefotografeerd-2/  Maleisië
https://wllmkalb.blog/2014/09/02/de-fotograaf-gefotografeerd/  Myamar/Birma https://wordpress.com/post/wllmkalb.blog/6706     Praag

 

Geplaatst in fotografie, Reizen | Tags: , , , | 1 reactie

Tekstleed

Schermafbeelding 2018-06-11 om 17.31.34Lezers, u en ik, zijn gevoelig voor aanbiedingen. Koopjedeal adverteert dagelijks met paginagrote advertenties in verschillende dagbladen, ze bieden producten aan voor aantrekkelijke prijzen, makkelijk te bestellen via internet. uitjekrant.nl wil hetzelfde doen maar biedt in plaats van onderbroeken en tuinverlichting ‘uitjes’ aan, naar musea, tentoonstellingen, wellness, beurzen en events en expierences. Ze zijn ‘dé ticketwinkel van Nederland’, of willen dat tenminste zijn.  In Het Parool stond maandag een paginagrote advertentie van ze met zes aanbiedingen.

Mijn aandacht ging naar het Klederdrachtenmuseum in Amsterdam waar ik nog nooit van had gehoord.  ‘Het museum is gevestigd in een 17e eeuws grachtenpand. In zeven kamers verrast het museum je met een explosie van kleuren, stijlen en designs van Nederlandse klederdrachten. Het Museum verteld (sic!) een inspirerend en interessant verhaal over hoe  internationale invloeden terecht zijn gekomen in onze klederdracht.’ 

Afgezien van de storende spelfout, gaan mijn haren recht overeind staan bij en dergelijke ronkende tekst. wat een clichés, wat een vreemde aanname: onze klederdracht. 

Ook de andere teksten zijn in dezelfde ronkende stijl geschreven. De lezer wordt met je aangesproken of krijgt opdrachten in de gebiedende wijs.

In het Archeon moeten we veel: ‘duik diep door de middeleeuwen‘. In het Scheepvaartmuseum ‘Ontdek de wereld van het Scheepvaartmuseum. Ervaar het leven aan boord van een VOC-schip en maak een vogelvlucht over de historische haven van Amsterdam.’
Amsterdam heeft een hart en daar bevindt zich volgens de tekst het Rembrandthuis. Maar Amsterdam-Oost heeft ook een hart en daar vindt de lezer het Tropenmuseum, ‘een museum over mensen‘.  Ook hier moet de lezer iets: ‘Ondek dat we ondanks de verschillen allemaal hetzelfde zijn.’

Met mijn museumjaarkaart bezoek ik regelmatig verschillende musea in het land. Voor mij zijn deze aanbiedingen niet bedoeld. Maar de jonge lezer die geïnteresseerd is? Concrete informatie is nergens op de pagina te vinden. Ik moest opzoeken waar het Klederdracht museum zich bevindt (Herengracht 427, vanaf 1 juli gratis toegankelijk met de museumjaarkaart). De bedoeling is duidelijk: je moet de website bezoeken (www.uitjekrant.nl) en daar een kaartje kopen. Kassa.

Vreemd dat de mensen achter de website, de Persgroep BV niet de moeite hebben genomen om een goede eindredacteur naar de teksten te laten kijken.

Zuinigheid die leidt tot tekstleed.

Geplaatst in Amsterdam, Nederlandse taal | Tags: , , , | 1 reactie

Oud en nieuw in Groningen

IMG_3226 (1)Groningen staat niet bekend als een architectuurstad, toch valt er veel te zien als je je ogen de kost geeft. Bijvoorbeeld langs de laat-negentiende eeuwse singels aan de grens van de binnenstad. Statige villa’s als Franse kastelen. De mooiste is de Jugendstil-villa van de  weduwe Jacomijna Hooites uit 1904, ontworpen door de Groningse architect A.Th van Elmpt. Het heet Huize Tavenier, genoemd naar de directrice van de kraamkliniek die daar later was gevestigd. In de versiering van de gevel zitten veel verwijzingen naar het strokarton, een bloeiende industrie aan het begin van de vorige eeuw. Het kapitaal dat nodig was voor de bouw van de villa kwam uit de strokartonfabriek van de neef van Jacomijna. IMG_3222

IMG_3284Fraai is ook de grote theekoepel langs het spoor, de ‘Scholtenskoepel’ uit 1886. Het kon niet op, lijkt het wel daar in het noorden, geld genoeg. Willem Albert Scholten profiteerde van de opkomst van de stoommachine, hij had heel veel verschillende fabrieken, vooral van aardappelmeel. Hij besteedde zijn geld goed. Voor zichzelf bouwde hij een prachtig buitenhuis en deze theekoepel, voorde inwoners van de stad Groningen een kinderziekenhuis.IMG_3241

IMG_3242

IMG_3229

IMG_3230Moderne architectuur valt er ook te bewonderen in Groningen.  Vanuit het station loop je bijna tegen het Groninger Museum aan, een kleurrijk complex dat nog altijd verrast. Langs de snelweg staat het enorme kasteel van de Gasunie. Aan de foeilelijke Grote Markt wordt nog steeds gebouwd aan het omstreden Groninger Forum. Als het af is zal blijken of het zo mooi wordt als de websites beloven. Wij gingen de stad uit en fietsten naar het Hoornse Meer. Daar staat Wall House #2 van de Amerikaanse architect John Hejduk. Het is vooral een experiment dat aan de buitenkant opvalt door zijn mooie vormen en kleuren. Niet echt om in te wonen blijkt als we het huis van binnen bekijken. Klein en ongezellig. Het is meer een filosofie over wonen en ruimte, met een prachtig uitzicht.

Geplaatst in architectuur, geschiedenis | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Processen

Unknown

Spannende boeken en films spelen zich nog weleens af in de rechtszaal. Daar komt de waarheid uiteindelijk aan het licht of weet een op het laatst opgeroepen getuige nog een onverwachte draai aan de gebeurtenissen te geven. Scherpe kruisverhoren zetten de verdachten, de getuigen en de deskundigen onder druk. Verbaal geweld, spitsvondigheden en retorische vernuftigheden voeren de boventoon.

Niets daarvan in de twee processen die eeuwig schijnen te duren, het proces van de Staat tegen Geert Wilders en de zaak tegen Willem Holleder. Gezeur gemierenneuk, geneuzel. Vertragingstactieken, wraking, deskundigen die geen deskundigen blijken maar belanghebbenden. Geen mens die het nog kan volgen, alleen Saskia Belleman en Peter R. de Vries weten hoe het zit, maar die laten nooit het achterste van hun tong zien.

imagesZo mooi en spannend als in de film zal het nooit worden. Achter de schermen trekken saaie rechtsgeleerden aan de touwtjes, geen slimme scenarioschrijvers.

8lDDDe tien beste rechtbankdrama’s volgens de Varagids, Omar Larabi

(Mijn favoriet ‘Witness for the Prosecution’ van Billy Wilder uit 1957 zit er natuurlijk niet bij – te oud – maar nog steeds een heerlijk drama met Marlène Dietrich in een van haar beste rollen, Tyron Power en de onvergetelijke bullebak Charles Laughton).

(1)To Kill a Mockingbird (1962, Netflix/Microsoft Store/Itunes/Google Play)
(2) Kramer vs. Kramer (1979, Microsoft Store)
(3) Better Call Saul (2015-, Netflix)
(4) My Cousin Vinnie (1992, Microsoft Store/Itunes/Google Play)
(5) The People versus O.J. Simpson (2016, Netflix)
(6) How to Get Away With Murder (2014-, Netflix)
(7) Erin Brockovich (2000, Amazon/Itunes/Microsoft Store)
(9) The Good Wife (2009-, Netflix)
(10) Philadelphia (1993, Amazon/Microsoft Store/Itunes)

 

Zie Ook: Ich hab’ noch einen Koffer in Berlin
https://wllmkalb.blog/2013/08/09/ich-hab-noch-einen-koffer-in-berlin-het-lied-van-verlangen/

Geplaatst in film | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Ongelijke behandeling

Schermafbeelding 2018-05-17 om 16.50.09Ze hebben het heel precies gemeten, twee weken geleden reed ik 6 kilometer te hard. Ik had maximaal 50 mogen rijden op de Zuiderzeeweg in Amsterdam-Zeeburg, maar reed 56 km/uur (na correctie).
Ik bracht niemand in gevaar, het is een vierbaansweg op weg naar de Piet Heintunnel waarin je 70 mag rijden. Het was niet druk, geen fietsers of voetgangers in de buurt, ik paste me braaf aan aan de overige weggebruikers die dus ook allemaal net iets te hard reden. Maar inderdaad er staan borden die aangeven dat je daar maar 50 km/uur mag rijden.

Vanmiddag reed ik op de fiets naar het Oosterdokseiland. Een scooter reed me op de Prins Hendrikkade hard voorbij, sneed daarbij mijn voorganger, slalomde om de voetgangers op het zebrapad en negerde het rode stoplicht.
Geen camera die hem betrapte, geen politieagent die hem tegenhield.

Terug in mijn eigen buurtje zag ik een busje de eenrichtingstraat uitrijden, richting Haarlemmerstraat, tegen de rijrichting in. Twee agenten op de fiets hielden hem aan. Waarom deed hij dat, had hij het bord niet gezien? ‘Ja maar ik kwam net van de garage hier twee huizen verder op en dit is de snelste weg naar de Haarlemmerstraat’, zei de jonge bestuurder via het open raampje.  De agenten keken elkaar aan, knikten en gaven met hun hand een teken, de chauffeur mocht doorrijden. Hij bracht met zijn actie niemand in gevaar. Ze knepen een oogje toe. Goed gehandeld van die agenten, toch?

De camera die mij pakte kneep geen oogje toe. Geen sprake van. De boete bedraagt 49 euro, inclusief 9 euro administratiekosten. Als ik niet op tijd betaal kan dat bedrag oplopen tot 129 euro. Typisch een geval van ongelijke behandeling.

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Boodschap

Schermafbeelding 2018-05-10 om 15.43.48Je wil iets kwijt. Een mening. Maar geen krant neemt jouw brieven op. Je mag niet aan tafel bij Eva, Jeroen, Matthijs en al die anderen, zelfs Harry Mens wil je niet hebben. Maar je geeft niet op. Een andere idioot die iets kwijt wil over Nederlands-Indië krijgt wel alle media aandacht die jij zou moeten krijgen. Je bent 66 jaar, woont in Schiedam en bent echt van mening dat Churchill een massamoordenaar was. Ja, hij ook. Wie je dat heeft ingefluisterd blijft onduidelijk, waarom is voor anderen een vraag maar voor jou een vaststaand feit. Kijk maar op internet. Niemand wil dat horen, zeker niet op 4 mei. Dus huur je voor 349,- euro per uur een vliegtuigje dat jouw boodschap in een sleep achter zich aandraagt. Kost een hoop maar dat kan je niets schelen. De mensen moeten het weten. ‘Moordenaar’ mocht niet op het sleepnet. Andere tekst: ‘Herdenk ook de Curchill doden’ en dan Churchill liefst in het rood. Bloedrood.

het AD had als enige een foto van de Schiedamse demonstrant

En vanavond op de Dam staan, met een bord. Vrijheid van meningsuiting toch? ‘Churchill massamoordenaar’ netjes in elkaar geknutseld, van de week al. ‘Waarom die tekst’ vragen mensen om me heen. Snappen ze het dan niet? Zijn ze zo dom? Daar is de politie al, de vrijheid van meningsuiting geldt hier zeker niet. Ze pakken het bord af, je moet mee in een busje.

Pas heel laat kan je weer terug naar Schiedam. Het bord krijg je niet terug, een boete volgt later. Eerst je auto ophalen, die staat vast heel toevallig bij de Churchill-laan, met een bekeuring onder de voorruit. Een dure mening.

Geplaatst in Feiten en meningen | 3 reacties

Wat staat er?

Nog steeds blijf ik kijken naar opschriften. Als ik door de stad fiets gaat mijn blik nog steeds naar de gevels van de huizen. Op zoek naar teksten, die iets meer vertellen over de geschiedenis van de stad, over bewoners die reeds lang geleden hier hebben gewoond en gewerkt. Lang niet altijd is in een keer duidelijk wat er staat. Op de Groenburgwal, vlak bij dd Staalkade, zo’n rustige vergeten stukje van de binnenstad zag ik een oude aanduiding. Vrijwel onleesbaar schoonschrift:

IMG_3122

Gelukkig, internet weet alles. Er staat: A. Serne & Zoon, toneelcostumiers. Hier zat tot 1993 een firma die toneelkostuums verhuurde. In de tijd dat Frans de taal van de mode was, van de betere klasse.

Nog wat restjes ‘oude letteren’

onleesbaarWesterstraat 145. Nog niet zo lang geleden stond er: Th.M.Grimminck – Rijwielen. Maar de aardigste fietsenmaker van Amsterdam ging met pensioen, de spuitwaterfabriek die erna kwam is ook al weer verdwenen …

IMG_3145 kopieLeeg pand op de Raadhuisstraat (waar geen raadhuis te vinden is …)

Hieronder: Hoogte Kadijk 44. Mooi opgeknapte belettering van de firma Hengeveld

HengeveldEn een gloednieuwe vorm van ‘oude letteren, mooi gedaan op de Nieuwendijk
IMG_2297

 

Geplaatst in Amsterdam, typografie | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen