Tekstleed

Schermafbeelding 2018-06-11 om 17.31.34Lezers, u en ik, zijn gevoelig voor aanbiedingen. Koopjedeal adverteert dagelijks met paginagrote advertenties in verschillende dagbladen, ze bieden producten aan voor aantrekkelijke prijzen, makkelijk te bestellen via internet. uitjekrant.nl wil hetzelfde doen maar biedt in plaats van onderbroeken en tuinverlichting ‘uitjes’ aan, naar musea, tentoonstellingen, wellness, beurzen en events en expierences, ze zijn ‘dé ticketwinkel van Nederland’, of willen dat tenminste zijn.  In Het Parool stond mandag een paginagrote advertentie van ze met zes aanbiedingen.

Mijn aandacht ging naar het Klederdrachtenmuseum in Amsterdam waar ik nog nooit van had gehoord.  ‘Het museum is gevestigd in een 17e eeuws grachtenpand. In zeven kamers verrast het museum je met een explosie van kleuren, stijlen en designs van Nederlandse klederdrachten. Het Museum verteld (sic!) een inspirerend en interessant verhaal over hoe  internationale invloeden terecht zijn gekomen in onze klederdracht.’ 

Afgezien van de storende spelfout, gaan mijn haren recht overeind staan bij en dergelijke ronkende tekst. wat een clichés, wat een vreemde aanname: onze klederdracht. 

Ook de andere teksten zijn in dezelfde ronkende stijl geschreven. De lezer wordt met je aangesproken, of krijgt opdrachten in de gebiedende wijs.

In het Archeon moeten we veel: ‘duik diep door de middeleeuwen‘. In het Scheepvaartmuseum ‘Ontdek de wereld van het Scheepvaartmuseum. Ervaar het leven aan boord van een VOC-schip en maak een vogelvlucht over de historische haven van Amsterdam.’
Amsterdam heeft een hart en daar bevindt zich volgens de tekst het Rembrandthuis. Maar Amsterdam-Oost heeft ook een hart en daar vindt de lezer het Tropenmuseum, ‘eenmuseum over mensen‘.  Ook hier moet de lezer iets: ‘Ondek dat we ondanks de verschillen allemaal hetzelfde zijn.’

Met mijn museumjaarkaart bezoek ik regelmatig verschillende musea in het land. Voor mij zijn deze aanbiedingen niet bedoeld. Maar de jonge lezer die geïnteresseerd is? Concrete informatie is nergens op de pagina te vinden. Ik moest opzoeken war het Klederdracht museum zich bevindt (Herengracht 427, vanaf 1 juli gratis toegankelijk met de museumjaarkaart). De bedoeling is duidelijk: je moet de website bezoeken (www.uitjekrant.nl) en daar een kaartje kopen. Kassa.

Vreemd dat de mensen achter de website, de Persgroep BV niet de moeite hebben genomen om een geode eindredacteur naar de teksten te laten kijken.

Zuinigheid die leidt tot tekstleed.

Advertenties
Geplaatst in Amsterdam, Nederlandse taal | Tags: , , , | 1 reactie

Oud en nieuw in Groningen

IMG_3226 (1)Groningen staat niet bekend als een architectuurstad, toch valt er veel te zien als je je ogen de kost geeft. Bijvoorbeeld langs de laat-negentiende eeuwse singels aan de grens van de binnenstad. Statige villa’s als Franse kastelen. De mooiste is de Jugendstil-villa van de  weduwe Jacomijna Hooites uit 1904, ontworpen door de Groningse architect A.Th van Elmpt. Het heet Huize Tavenier, genoemd naar de directrice van de kraamkliniek die daar later was gevestigd. In de versiering van de gevel zitten veel verwijzingen naar het strokarton, een bloeiende industrie aan het begin van de vorige eeuw. Het kapitaal dat nodig was voor de bouw van de villa kwam uit de strokartonfabriek van de neef van Jacomijna. IMG_3222

IMG_3284Fraai is ook de grote theekoepel langs het spoor, de ‘Scholtenskoepel’ uit 1886. Het kon niet op, lijkt het wel daar in het noorden, geld genoeg. Willem Albert Scholten profiteerde van de opkomst van de stoommachine, hij had heel veel verschillende fabrieken, vooral van aardappelmeel. Hij besteedde zijn geld goed. Voor zichzelf bouwde hij een prachtig buitenhuis en deze theekoepel, voorde inwoners van de stad Groningen een kinderziekenhuis.IMG_3241

IMG_3242

IMG_3229

IMG_3230Moderne architectuur valt er ook te bewonderen in Groningen.  Vanuit het station loop je bijna tegen het Groninger Museum aan, een kleurrijk complex dat nog altijd verrast. Langs de snelweg staat het enorme kasteel van de Gasunie. Aan de foeilelijke Grote Markt wordt nog steeds gebouwd aan het omstreden Groninger Forum. Als het af is zal blijken of het zo mooi wordt als de websites beloven. Wij gingen de stad uit en fietsten naar het Hoornse Meer. Daar staat Wall House #2 van de Amerikaanse architect John Hejduk. Het is vooral een experiment dat aan de buitenkant opvalt door zijn mooie vormen en kleuren. Niet echt om in te wonen blijkt als we het huis van binnen bekijken. Klein en ongezellig. Het is meer een filosofie over wonen en ruimte, met een prachtig uitzicht.

Geplaatst in architectuur, geschiedenis | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Processen

Unknown

Spannende boeken en films spelen zich nog weleens af in de rechtszaal. Daar komt de waarheid uiteindelijk aan het licht of weet een op het laatst opgeroepen getuige nog een onverwachte draai aan de gebeurtenissen te geven. Scherpe kruisverhoren zetten de verdachten, de getuigen en de deskundigen onder druk. Verbaal geweld, spitsvondigheden en retorische vernuftigheden voeren de boventoon.

Niets daarvan in de twee processen die eeuwig schijnen te duren, het proces van de Staat tegen Geert Wilders en de zaak tegen Willem Holleder. Gezeur gemierenneuk, geneuzel. Vertragingstactieken, wraking, deskundigen die geen deskundigen blijken maar belanghebbenden. Geen mens die het nog kan volgen, alleen Saskia Belleman en Peter R. de Vries weten hoe het zit, maar die laten nooit het achterste van hun tong zien.

imagesZo mooi en spannend als in de film zal het nooit worden. Achter de schermen trekken saaie rechtsgeleerden aan de touwtjes, geen slimme scenarioschrijvers.

8lDDDe tien beste rechtbankdrama’s volgens de Varagids, Omar Larabi

(Mijn favoriet ‘Witness for the Prosecution’ van Billy Wilder uit 1957 zit er natuurlijk niet bij – te oud – maar nog steeds een heerlijk drama met Marlène Dietrich in een van haar beste rollen, Tyron Power en de onvergetelijke bullebak Charles Laughton).

(1)To Kill a Mockingbird (1962, Netflix/Microsoft Store/Itunes/Google Play)
(2) Kramer vs. Kramer (1979, Microsoft Store)
(3) Better Call Saul (2015-, Netflix)
(4) My Cousin Vinnie (1992, Microsoft Store/Itunes/Google Play)
(5) The People versus O.J. Simpson (2016, Netflix)
(6) How to Get Away With Murder (2014-, Netflix)
(7) Erin Brockovich (2000, Amazon/Itunes/Microsoft Store)
(9) The Good Wife (2009-, Netflix)
(10) Philadelphia (1993, Amazon/Microsoft Store/Itunes)

 

Zie Ook: Ich hab’ noch einen Koffer in Berlin
https://wllmkalb.blog/2013/08/09/ich-hab-noch-einen-koffer-in-berlin-het-lied-van-verlangen/

Geplaatst in film | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Ongelijke behandeling

Schermafbeelding 2018-05-17 om 16.50.09Ze hebben het heel precies gemeten, twee weken geleden reed ik 6 kilometer te hard. Ik had maximaal 50 mogen rijden op de Zuiderzeeweg in Amsterdam-Zeeburg, maar reed 56 km/uur (na correctie).
Ik bracht niemand in gevaar, het is een vierbaansweg op weg naar de Piet Heintunnel waarin je 70 mag rijden. Het was niet druk, geen fietsers of voetgangers in de buurt, ik paste me braaf aan aan de overige weggebruikers die dus ook allemaal net iets te hard reden. Maar inderdaad er staan borden die aangeven dat je daar maar 50 km/uur mag rijden.

Vanmiddag reed ik op de fiets naar het Oosterdokseiland. Een scooter reed me op de Prins Hendrikkade hard voorbij, sneed daarbij mijn voorganger, slalomde om de voetgangers op het zebrapad en negerde het rode stoplicht.
Geen camera die hem betrapte, geen politieagent die hem tegenhield.

Terug in mijn eigen buurtje zag ik een busje de eenrichtingstraat uitrijden, richting Haarlemmerstraat, tegen de rijrichting in. Twee agenten op de fiets hielden hem aan. Waarom deed hij dat, had hij het bord niet gezien? ‘Ja maar ik kwam net van de garage hier twee huizen verder op en dit is de snelste weg naar de Haarlemmerstraat’, zei de jonge bestuurder via het open raampje.  De agenten keken elkaar aan, knikten en gaven met hun hand een teken, de chauffeur mocht doorrijden. Hij bracht met zijn actie niemand in gevaar. Ze knepen een oogje toe. Goed gehandeld van die agenten, toch?

De camera die mij pakte kneep geen oogje toe. Geen sprake van. De boete bedraagt 49 euro, inclusief 9 euro administratiekosten. Als ik niet op tijd betaal kan dat bedrag oplopen tot 129 euro. Typisch een geval van ongelijke behandeling.

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Boodschap

Schermafbeelding 2018-05-10 om 15.43.48Je wil iets kwijt. Een mening. Maar geen krant neemt jouw brieven op. Je mag niet aan tafel bij Eva, Jeroen, Matthijs en al die anderen, zelfs Harry Mens wil je niet hebben. Maar je geeft niet op. Een andere idioot die iets kwijt wil over Nederlands-Indië krijgt wel alle media aandacht die jij zou moeten krijgen. Je bent 66 jaar, woont in Schiedam en bent echt van mening dat Churchill een massamoordenaar was. Ja, hij ook. Wie je dat heeft ingefluisterd blijft onduidelijk, waarom is voor anderen een vraag maar voor jou een vaststaand feit. Kijk maar op internet. Niemand wil dat horen, zeker niet op 4 mei. Dus huur je voor 349,- euro per uur een vliegtuigje dat jouw boodschap in een sleep achter zich aandraagt. Kost een hoop maar dat kan je niets schelen. De mensen moeten het weten. ‘Moordenaar’ mocht niet op het sleepnet. Andere tekst: ‘Herdenk ook de Curchill doden’ en dan Churchill liefst in het rood. Bloedrood.

het AD had als enige een foto van de Schiedamse demonstrant

En vanavond op de Dam staan, met een bord. Vrijheid van meningsuiting toch? ‘Churchill massamoordenaar’ netjes in elkaar geknutseld, van de week al. ‘Waarom die tekst’ vragen mensen om me heen. Snappen ze het dan niet? Zijn ze zo dom? Daar is de politie al, de vrijheid van meningsuiting geldt hier zeker niet. Ze pakken het bord af, je moet mee in een busje.

Pas heel laat kan je weer terug naar Schiedam. Het bord krijg je niet terug, een boete volgt later. Eerst je auto ophalen, die staat vast heel toevallig bij de Churchill-laan, met een bekeuring onder de voorruit. Een dure mening.

Geplaatst in Feiten en meningen | 3 reacties

Wat staat er?

Nog steeds blijf ik kijken naar opschriften. Als ik door de stad fiets gaat mijn blik nog steeds naar de gevels van de huizen. Op zoek naar teksten, die iets meer vertellen over de geschiedenis van de stad, over bewoners die reeds lang geleden hier hebben gewoond en gewerkt. Lang niet altijd is in een keer duidelijk wat er staat. Op de Groenburgwal, vlak bij dd Staalkade, zo’n rustige vergeten stukje van de binnenstad zag ik een oude aanduiding. Vrijwel onleesbaar schoonschrift:

IMG_3122

Gelukkig, internet weet alles. Er staat: A. Serne & Zoon, toneelcostumiers. Hier zat tot 1993 een firma die toneelkostuums verhuurde. In de tijd dat Frans de taal van de mode was, van de betere klasse.

Nog wat restjes ‘oude letteren’

onleesbaarWesterstraat 145. Nog niet zo lang geleden stond er: Th.M.Grimminck – Rijwielen. Maar de aardigste fietsenmaker van Amsterdam ging met pensioen, de spuitwaterfabriek die erna kwam is ook al weer verdwenen …

IMG_3145 kopieLeeg pand op de Raadhuisstraat (waar geen raadhuis te vinden is …)

Hieronder: Hoogte Kadijk 44. Mooi opgeknapte belettering van de firma Hengeveld

HengeveldEn een gloednieuwe vorm van ‘oude letteren, mooi gedaan op de Nieuwendijk
IMG_2297

 

Geplaatst in Amsterdam, typografie | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Memo

UnknownO

Het debat gisteravond tussen premier Rutte en de Tweede Kamer ging over een memo. Had de minister-president nu wel of geen memo gekregen, gelezen of ingezien over de afschaffing van de dividendbelasting? Misschien. Hij wist het niet meer, of toch? Er was wel een memo maar dat bleek een intern partijstuk te zijn. Kortom: verwarring, veel langs elkaar heen praten, misverstanden die uiteindelijk leidden tot een motie van wantrouwen die geen meerderheid haalde.

Nergens in het debat werd een poging gedaan om de gehanteerde begrippen te definiëren. Wanneer is een tekst een ‘memo’ en welke waarde hechten we door de toekenning van die naam aan een dergelijk document?

‘Memo’ is een afkorting van Memorandum, letterlijk: een tekst om te onthouden.
Nu is in principe elke tekst geschreven om iets te onthouden, we kunnen ook een beroep doen op ons geheugen naar door iets op te schrijven weten we zeker dat we het niet vergeten.
Er zijn heel soorten teksten die bedoeld zijn om iets te onthouden: de notitie, het kattenbelletje, de brief, het rapport, de nota, het beleidsadvies, het artikel, het boek, de aantekening, de ‘paper’, het essay, de email – enzovoorts.

Mark Rutte  – en ook Sybrand Buma – zei dat er tijdens het formeren heel veel geschreven teksten langskwamen op verschillende tijden, op verschillende ‘tafels’. Welke van die teksten het predicaat ‘memo’ kregen en waarom werd niet duidelijk. Wie wat tijdens de zeven maanden durende formatie had gelezen evenmin.

De oppositie was aan het debat begonnen omdat deze vermoedde dat er tussen al die notities ergens een tekst was die zou aantonen dat grote multinationals druk zouden hebben uitgeoefend op de VVD om te komen tot afschaffing van de dividendbelasting. Deden ze dat niet dan zouden ze weleens kunnen besluiten om hun hoofdkantoor niet in Nederland te vestigen. Zo’n tekst was er natuurlijk niet. Druk op politici oefen je niet uit via een memo, dat doe je in gesprekken, via via. Er zijn voldoende verbindingen tussen deze grote ondernemingen en politici van de grote regeringsfracties.

Het debat van gisteravond duurde onnodig lang, het zaaide verwarring. Er ontbrak een taalkundige die even pas op de plaats maakte om te vragen: waar hebben we het eigenlijk over?

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

De vortex in Sedona

USA Today noemde Sedona in het noorden van Arizona ooit de mooiste plek van Amerika. De kleine stad – eigenlijk zijn het twee flinke dorpen, West Sedona en een paar kilometer verderop Uptown Sedona – trekt jaarlijks drie miljoen toeristen. Die zijn te vinden op de vele wandelroutes en vooral in een soort ‘Batavia Stad’, dat hier Tlaqueplaque heet. Het is een ruim opgezet winkelcentrum in Spaans/Mexicaanse stijl met een snufje Indianencultuur. Overal pleintjes, stegen en arcades, er is een oeroud kerkje, er speelt zelfs een echte flamencogitarist. Allemaal nep, maar wel met smaak gedaan. Geen nutella- of kaaswinkeltjes, geen souvenirs, wel veel streekproducten, geen dure merkkleding, tattoo of coffee shops. Veel restaurants ook, weinig terrassen, een groot deel van het jaar is het te heet om buiten te zitten.

veel bezoekers komen naar Sedona vanwege de overal aanwezige spiritualiteit. Overal vind je yogascholen, winkels vol bergkristal en hippiejurken. Voor 47,50 dollar kun je je aura laten lezen. Ons werd aanbevolen een wandeling te maken langs verschillende ‘vortex’ plaatsen, plekken rond Sedona waar aadkrachten merkbaar zijn die positief op je werken als je daar gevoelig voor bent. Wat die vortex precies is kan niemand ons echt duidelijk maken, het zijn draaiingen, een soort aardmagnetisme, maar dan juist weer niet magnetisch. Vortexen (eigenlijk ‘vortices’) zijn juist niet meetbaar, maar wel herkenbaar bijvoorbeeld aan de draaiingen van de takken van de jeneverbesstruiken die groeien op de plekken waar de vortex heel sterk is.

In de jaren tachtig kwamen duizenden New-Age gelovigen hier naar toe om de spiritualiteit van deze prachtige omgeving er ervaren. Nog steeds zie je in de supermarkt wat oudere gelovigen uit die tijd, mannen met paardenstaart en baard, vrouwen in lange rokken. Veel producten in de winkels zijn ‘organic’ menu’s in de restaurants vermelden vega-gerechten.

We leven gezond en voelen ons best hier. De vortex heeft zich nog niet geopenbaard, maar dat ligt vast aan ons. Als we willen kunnen we bij de spirituele winkel om de hoek vortex in blik kopen, volgens het etiket verzameld door vegetarische vrijwilligers bij volle maan.

Geplaatst in Feiten en meningen | Een reactie plaatsen

Een huis om in te verdwalen

Pas nu op de derde dag weet ik zo’n beetje de weg. We zijn beland in een heerlijk huis met veel verborgen hoeken, kamers en badkamers. Overal dat prachtige uitzicht op de rode bergen, overal zitjes, terrassen, paden achterom, trappen en heel veel groen. Alles doet het goed hier hoewel het zeker in de zomer ook droog en heet kan zijn.

Wij leren het huis en de tuin steeds beter kennen en genieten ervan. Hopelijk genieten de eigenaren van al dit moois ook van ons huis in Amsterdam. De berichten zijn goed. Huizenruilen is zo gek nog niet…

Geplaatst in Feiten en meningen | 1 reactie

Op weg naar Phoenix

Alles en iedereen was maandagochend klaar om in het vliegtuig te stappen dat geduldig stond te wachten. Maar we mochten er nog niet in vanwege ‘organisatorische problemen’, zo meldde de medewerkster van American Airlines ons die de boarding pass zou gaan controleren. Het duurde lang, wij zaten met een boek op een bankje, kinderen lagen op de vloer te slapen, anderen stonden of hingen voor de gate.

img_0589Na ruim een uur kregen we te horen dat we binnenkort konden instappen maar dat we naar een andere bestemming zouden vliegen. Met een flinke vertraging vertrokken we uiteindelijk. De passagiers namen het zoals het was, gelaten. De service aan boord was heel behoorlijk, de piloot vertelde wat tot het oponthoud had geleid: de derde piloot was plotseling ziek geworden en volgens internationale regels mochten ze dan niet vertrekken naar zo’n verre bestemming als Philadelphia. Toevallig was er die maandagochtend, zo lazen we later in Het Parool, door de marechaussee een piloot van een buitenlandse maatschappij aangehouden die te veel gedronken had. Hij mocht absoluut niet vliegen. Of dit bericht ging over onze zieke piloot weet ik natuurlijk niet, maar het zou best wel eens kunnen, erg dronken zijn is ook een soort van ziek zijn. Enfin, de twee piloten mochten ons wel naar Boston vliegen, daar zou getankt worden en na een korte stop werd de reis met een verse crew voorgezet naar de eindbestemming Philadelphia.

Wij maakten ons zorgen over onze aansluiting in Philadelphia, volgens schema zouden we direct doorvliegen naar Phoenix waar onze huurauto op ons stond te wachten. We hadden inmiddels al ruim twee uur vertraging en dat zou zeker nog meer worden, maar dan werd het wel erg laat om nog door te reizen naar Phoenix.

In Philadelphia moesten we eerst door de douane, daarna onze koffers opwachten. Dat ging zeker in vergelijking met Schiphol uiterst vlot, die ochtend had het bijna twee uur geduurd om door de douane en de veiligheidscontrole te komen.

Bij de transferbalie van American Airlines werd ons verteld dat het te laat was om nog door te vliegen naar Phoenix. We kregen een voucher om in een hotel bij het vliegveld te overnachten en een bon voor het diner en ontbijt. Met een shuttlebusje werden we naar het Clarion hotel gebracht dat de charmes had van een verouderd Oost-Europees hotel. Maar de kamer was prima en we waren zo gaar dat we heel graag wat wilden slapen. Toch nog maar wat eten: soep, een burger en wat frietjes. Dat was meer dan de twaalf dollar per persoon die de dinerbon waard bleek te zijn, we moesten dus bijbetalen.

Door het tijdverschil waren we idioot vroeg wakker, nu twee dagen later is de biologische klok nog steeds niet bijgesteld. Het ontbijt hebben we maar overgeslagen. We waren ruim op tijd op het vliegveld en hadden tijd voor koffie en een broodje. De vlucht naar Phoenix duurde nog eens vier-en-een-half uur – wat is Amerika een groot land realiseerden we ons. In Phoenix was het heet, wij hadden nog jassen aan en dikke kleren. In Philadelphia was het die ochtend nog vijf graden, daar in Phoenix zevenentwintig.

7BD986D2-5E91-49F4-B792-6B5F9B1D69D7Gelukkig stond onze Ford Mustang Coupé nog op ons te wachten en in dat witte monster reden we de stad uit, op weg naar de rode bergen. Inmiddels zitten we op het terras van een heerlijk huis in Sedona. Het is hier 23 graden, er waait een koel briesje, de vogels kwetteren, we hebben eindelijk het vakantiegevoel te pakken.

Geplaatst in Feiten en meningen | 2 reacties