Ongelijke behandeling

Schermafbeelding 2018-05-17 om 16.50.09Ze hebben het heel precies gemeten, twee weken geleden reed ik 6 kilometer te hard. Ik had maximaal 50 mogen rijden op de Zuiderzeeweg in Amsterdam-Zeeburg, maar reed 56 km/uur (na correctie).
Ik bracht niemand in gevaar, het is een vierbaansweg op weg naar de Piet Heintunnel waarin je 70 mag rijden. Het was niet druk, geen fietsers of voetgangers in de buurt, ik paste me braaf aan aan de overige weggebruikers die dus ook allemaal net iets te hard reden. Maar inderdaad er staan borden die aangeven dat je daar maar 50 km/uur mag rijden.

Vanmiddag reed ik op de fiets naar het Oosterdokseiland. Een scooter reed me op de Prins Hendrikkade hard voorbij, sneed daarbij mijn voorganger, slalomde om de voetgangers op het zebrapad en negerde het rode stoplicht.
Geen camera die hem betrapte, geen politieagent die hem tegenhield.

Terug in mijn eigen buurtje zag ik een busje de eenrichtingstraat uitrijden, richting Haarlemmerstraat, tegen de rijrichting in. Twee agenten op de fiets hielden hem aan. Waarom deed hij dat, had hij het bord niet gezien? ‘Ja maar ik kwam net van de garage hier twee huizen verder op en dit is de snelste weg naar de Haarlemmerstraat’, zei de jonge bestuurder via het open raampje.  De agenten keken elkaar aan, knikten en gaven met hun hand een teken, de chauffeur mocht doorrijden. Hij bracht met zijn actie niemand in gevaar. Ze knepen een oogje toe. Goed gehandeld van die agenten, toch?

De camera die mij pakte kneep geen oogje toe. Geen sprake van. De boete bedraagt 49 euro, inclusief 9 euro administratiekosten. Als ik niet op tijd betaal kan dat bedrag oplopen tot 129 euro. Typisch een geval van ongelijke behandeling.

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Boodschap

Schermafbeelding 2018-05-10 om 15.43.48Je wil iets kwijt. Een mening. Maar geen krant neemt jouw brieven op. Je mag niet aan tafel bij Eva, Jeroen, Matthijs en al die anderen, zelfs Harry Mens wil je niet hebben. Maar je geeft niet op. Een andere idioot die iets kwijt wil over Nederlands-Indië krijgt wel alle media aandacht die jij zou moeten krijgen. Je bent 66 jaar, woont in Schiedam en bent echt van mening dat Churchill een massamoordenaar was. Ja, hij ook. Wie je dat heeft ingefluisterd blijft onduidelijk, waarom is voor anderen een vraag maar voor jou een vaststaand feit. Kijk maar op internet. Niemand wil dat horen, zeker niet op 4 mei. Dus huur je voor 349,- euro per uur een vliegtuigje dat jouw boodschap in een sleep achter zich aandraagt. Kost een hoop maar dat kan je niets schelen. De mensen moeten het weten. ‘Moordenaar’ mocht niet op het sleepnet. Andere tekst: ‘Herdenk ook de Curchill doden’ en dan Churchill liefst in het rood. Bloedrood.

het AD had als enige een foto van de Schiedamse demonstrant

En vanavond op de Dam staan, met een bord. Vrijheid van meningsuiting toch? ‘Churchill massamoordenaar’ netjes in elkaar geknutseld, van de week al. ‘Waarom die tekst’ vragen mensen om me heen. Snappen ze het dan niet? Zijn ze zo dom? Daar is de politie al, de vrijheid van meningsuiting geldt hier zeker niet. Ze pakken het bord af, je moet mee in een busje.

Pas heel laat kan je weer terug naar Schiedam. Het bord krijg je niet terug, een boete volgt later. Eerst je auto ophalen, die staat vast heel toevallig bij de Churchill-laan, met een bekeuring onder de voorruit. Een dure mening.

Geplaatst in Feiten en meningen | 3 reacties

Wat staat er?

Nog steeds blijf ik kijken naar opschriften. Als ik door de stad fiets gaat mijn blik nog steeds naar de gevels van de huizen. Op zoek naar teksten, die iets meer vertellen over de geschiedenis van de stad, over bewoners die reeds lang geleden hier hebben gewoond en gewerkt. Lang niet altijd is in een keer duidelijk wat er staat. Op de Groenburgwal, vlak bij dd Staalkade, zo’n rustige vergeten stukje van de binnenstad zag ik een oude aanduiding. Vrijwel onleesbaar schoonschrift:

IMG_3122

Gelukkig, internet weet alles. Er staat: A. Serne & Zoon, toneelcostumiers. Hier zat tot 1993 een firma die toneelkostuums verhuurde. In de tijd dat Frans de taal van de mode was, van de betere klasse.

Nog wat restjes ‘oude letteren’

onleesbaarWesterstraat 145. Nog niet zo lang geleden stond er: Th.M.Grimminck – Rijwielen. Maar de aardigste fietsenmaker van Amsterdam ging met pensioen, de spuitwaterfabriek die erna kwam is ook al weer verdwenen …

IMG_3145 kopieLeeg pand op de Raadhuisstraat (waar geen raadhuis te vinden is …)

Hieronder: Hoogte Kadijk 44. Mooi opgeknapte belettering van de firma Hengeveld

HengeveldEn een gloednieuwe vorm van ‘oude letteren, mooi gedaan op de Nieuwendijk
IMG_2297

 

Geplaatst in Amsterdam, typografie | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Memo

UnknownO

Het debat gisteravond tussen premier Rutte en de Tweede Kamer ging over een memo. Had de minister-president nu wel of geen memo gekregen, gelezen of ingezien over de afschaffing van de dividendbelasting? Misschien. Hij wist het niet meer, of toch? Er was wel een memo maar dat bleek een intern partijstuk te zijn. Kortom: verwarring, veel langs elkaar heen praten, misverstanden die uiteindelijk leidden tot een motie van wantrouwen die geen meerderheid haalde.

Nergens in het debat werd een poging gedaan om de gehanteerde begrippen te definiëren. Wanneer is een tekst een ‘memo’ en welke waarde hechten we door de toekenning van die naam aan een dergelijk document?

‘Memo’ is een afkorting van Memorandum, letterlijk: een tekst om te onthouden.
Nu is in principe elke tekst geschreven om iets te onthouden, we kunnen ook een beroep doen op ons geheugen naar door iets op te schrijven weten we zeker dat we het niet vergeten.
Er zijn heel soorten teksten die bedoeld zijn om iets te onthouden: de notitie, het kattenbelletje, de brief, het rapport, de nota, het beleidsadvies, het artikel, het boek, de aantekening, de ‘paper’, het essay, de email – enzovoorts.

Mark Rutte  – en ook Sybrand Buma – zei dat er tijdens het formeren heel veel geschreven teksten langskwamen op verschillende tijden, op verschillende ‘tafels’. Welke van die teksten het predicaat ‘memo’ kregen en waarom werd niet duidelijk. Wie wat tijdens de zeven maanden durende formatie had gelezen evenmin.

De oppositie was aan het debat begonnen omdat deze vermoedde dat er tussen al die notities ergens een tekst was die zou aantonen dat grote multinationals druk zouden hebben uitgeoefend op de VVD om te komen tot afschaffing van de dividendbelasting. Deden ze dat niet dan zouden ze weleens kunnen besluiten om hun hoofdkantoor niet in Nederland te vestigen. Zo’n tekst was er natuurlijk niet. Druk op politici oefen je niet uit via een memo, dat doe je in gesprekken, via via. Er zijn voldoende verbindingen tussen deze grote ondernemingen en politici van de grote regeringsfracties.

Het debat van gisteravond duurde onnodig lang, het zaaide verwarring. Er ontbrak een taalkundige die even pas op de plaats maakte om te vragen: waar hebben we het eigenlijk over?

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

De vortex in Sedona

USA Today noemde Sedona in het noorden van Arizona ooit de mooiste plek van Amerika. De kleine stad – eigenlijk zijn het twee flinke dorpen, West Sedona en een paar kilometer verderop Uptown Sedona – trekt jaarlijks drie miljoen toeristen. Die zijn te vinden op de vele wandelroutes en vooral in een soort ‘Batavia Stad’, dat hier Tlaqueplaque heet. Het is een ruim opgezet winkelcentrum in Spaans/Mexicaanse stijl met een snufje Indianencultuur. Overal pleintjes, stegen en arcades, er is een oeroud kerkje, er speelt zelfs een echte flamencogitarist. Allemaal nep, maar wel met smaak gedaan. Geen nutella- of kaaswinkeltjes, geen souvenirs, wel veel streekproducten, geen dure merkkleding, tattoo of coffee shops. Veel restaurants ook, weinig terrassen, een groot deel van het jaar is het te heet om buiten te zitten.

veel bezoekers komen naar Sedona vanwege de overal aanwezige spiritualiteit. Overal vind je yogascholen, winkels vol bergkristal en hippiejurken. Voor 47,50 dollar kun je je aura laten lezen. Ons werd aanbevolen een wandeling te maken langs verschillende ‘vortex’ plaatsen, plekken rond Sedona waar aadkrachten merkbaar zijn die positief op je werken als je daar gevoelig voor bent. Wat die vortex precies is kan niemand ons echt duidelijk maken, het zijn draaiingen, een soort aardmagnetisme, maar dan juist weer niet magnetisch. Vortexen (eigenlijk ‘vortices’) zijn juist niet meetbaar, maar wel herkenbaar bijvoorbeeld aan de draaiingen van de takken van de jeneverbesstruiken die groeien op de plekken waar de vortex heel sterk is.

In de jaren tachtig kwamen duizenden New-Age gelovigen hier naar toe om de spiritualiteit van deze prachtige omgeving er ervaren. Nog steeds zie je in de supermarkt wat oudere gelovigen uit die tijd, mannen met paardenstaart en baard, vrouwen in lange rokken. Veel producten in de winkels zijn ‘organic’ menu’s in de restaurants vermelden vega-gerechten.

We leven gezond en voelen ons best hier. De vortex heeft zich nog niet geopenbaard, maar dat ligt vast aan ons. Als we willen kunnen we bij de spirituele winkel om de hoek vortex in blik kopen, volgens het etiket verzameld door vegetarische vrijwilligers bij volle maan.

Geplaatst in Feiten en meningen | Een reactie plaatsen

Een huis om in te verdwalen

Pas nu op de derde dag weet ik zo’n beetje de weg. We zijn beland in een heerlijk huis met veel verborgen hoeken, kamers en badkamers. Overal dat prachtige uitzicht op de rode bergen, overal zitjes, terrassen, paden achterom, trappen en heel veel groen. Alles doet het goed hier hoewel het zeker in de zomer ook droog en heet kan zijn.

Wij leren het huis en de tuin steeds beter kennen en genieten ervan. Hopelijk genieten de eigenaren van al dit moois ook van ons huis in Amsterdam. De berichten zijn goed. Huizenruilen is zo gek nog niet…

Geplaatst in Feiten en meningen | 1 reactie

Op weg naar Phoenix

Alles en iedereen was maandagochend klaar om in het vliegtuig te stappen dat geduldig stond te wachten. Maar we mochten er nog niet in vanwege ‘organisatorische problemen’, zo meldde de medewerkster van American Airlines ons die de boarding pass zou gaan controleren. Het duurde lang, wij zaten met een boek op een bankje, kinderen lagen op de vloer te slapen, anderen stonden of hingen voor de gate.

img_0589Na ruim een uur kregen we te horen dat we binnenkort konden instappen maar dat we naar een andere bestemming zouden vliegen. Met een flinke vertraging vertrokken we uiteindelijk. De passagiers namen het zoals het was, gelaten. De service aan boord was heel behoorlijk, de piloot vertelde wat tot het oponthoud had geleid: de derde piloot was plotseling ziek geworden en volgens internationale regels mochten ze dan niet vertrekken naar zo’n verre bestemming als Philadelphia. Toevallig was er die maandagochtend, zo lazen we later in Het Parool, door de marechaussee een piloot van een buitenlandse maatschappij aangehouden die te veel gedronken had. Hij mocht absoluut niet vliegen. Of dit bericht ging over onze zieke piloot weet ik natuurlijk niet, maar het zou best wel eens kunnen, erg dronken zijn is ook een soort van ziek zijn. Enfin, de twee piloten mochten ons wel naar Boston vliegen, daar zou getankt worden en na een korte stop werd de reis met een verse crew voorgezet naar de eindbestemming Philadelphia.

Wij maakten ons zorgen over onze aansluiting in Philadelphia, volgens schema zouden we direct doorvliegen naar Phoenix waar onze huurauto op ons stond te wachten. We hadden inmiddels al ruim twee uur vertraging en dat zou zeker nog meer worden, maar dan werd het wel erg laat om nog door te reizen naar Phoenix.

In Philadelphia moesten we eerst door de douane, daarna onze koffers opwachten. Dat ging zeker in vergelijking met Schiphol uiterst vlot, die ochtend had het bijna twee uur geduurd om door de douane en de veiligheidscontrole te komen.

Bij de transferbalie van American Airlines werd ons verteld dat het te laat was om nog door te vliegen naar Phoenix. We kregen een voucher om in een hotel bij het vliegveld te overnachten en een bon voor het diner en ontbijt. Met een shuttlebusje werden we naar het Clarion hotel gebracht dat de charmes had van een verouderd Oost-Europees hotel. Maar de kamer was prima en we waren zo gaar dat we heel graag wat wilden slapen. Toch nog maar wat eten: soep, een burger en wat frietjes. Dat was meer dan de twaalf dollar per persoon die de dinerbon waard bleek te zijn, we moesten dus bijbetalen.

Door het tijdverschil waren we idioot vroeg wakker, nu twee dagen later is de biologische klok nog steeds niet bijgesteld. Het ontbijt hebben we maar overgeslagen. We waren ruim op tijd op het vliegveld en hadden tijd voor koffie en een broodje. De vlucht naar Phoenix duurde nog eens vier-en-een-half uur – wat is Amerika een groot land realiseerden we ons. In Phoenix was het heet, wij hadden nog jassen aan en dikke kleren. In Philadelphia was het die ochtend nog vijf graden, daar in Phoenix zevenentwintig.

7BD986D2-5E91-49F4-B792-6B5F9B1D69D7Gelukkig stond onze Ford Mustang Coupé nog op ons te wachten en in dat witte monster reden we de stad uit, op weg naar de rode bergen. Inmiddels zitten we op het terras van een heerlijk huis in Sedona. Het is hier 23 graden, er waait een koel briesje, de vogels kwetteren, we hebben eindelijk het vakantiegevoel te pakken.

Geplaatst in Feiten en meningen | 2 reacties

Geen woorden voor

We hebben er eigenlijk geen woord voor, bedacht ik me gisteren. Er liep een groepje toeristen door de stad met hun paraplu op. Maar het regende niet. Tenminste niet meer en nog niet want gisterochtend was het nog koud en regenachtig. Toch hielden vader, moeder, hun twee kinderen en een loslopende vriendin de paraplu’s maar op, je kon immers nooit weten in dat koude kikkerland. Het zou weer flink kunnen gaan regenen en dat gebeurde ook maar pas veel later, met een klap onweer erbij.
Risicomijders zijn het of misschien wel gewoontedieren. Kuddedieren, volgtoeristen, je-kunt-maar-niet-wetenlopers. Het juiste woord heb ik nog niet gevonden. Maar ik blijf erover nadenken en ik blijf ze zien, de eeuwige parapludragers, de beter-droog-dan-nat-toeristen.

Waar we ook een woord voor moeten bedenken zijn de fietsende toeristen die druk bezig zijn zichzelf te filmen met hun smartphone. Ze zitten wat onwennig op hun huurfiets en bewegen zich langzaam voort over de hobbelige gracht. Ze zien vooral zichzelf, ze kijken voortduren in de lens van de camera. Ze knallen bijna tegen het openslaande autoportier op, maar gek genoeg gebeuren er zelden ongelukken. Als ik ze tegen kom fiets ik er met een grote boog omheen, want ze gaan in een slakkengang en kunnen opeens link of rechts afbuigen. Er moeten honderden van zulke filmpjes op Instagram en dergelijke sites staan. ‘Kijk vrienden, zo leuk, ik fiets door Amsterdam!’ En die vrienden zien dan vooral geparkeerde auto’s en bestelauto’s die hinderlijk passeren. Selfiefietsers.

Geplaatst in Amsterdam, Nederlandse taal | Tags: , , , , , , | 2 reacties

Tussendag

Unknown

Gisteren was het volgens de weerman Marco Verhoef een ‘tussendag’, een overgang tussen het zachte voorjaarsweer van de afgelopen dagen en een weekje barre kou dat er aan zit te komen. Ja maart roert maar weer eens zijn staart.
Op de tussendag gebeurt er niets vermeldingswaardigs. Een dag om snel weer te vergeten. Zo’n gewone dag die nooit de geschiedenisboekjes zal halen omdat er geen kabinetscrisis was, geen beroemde landgenoot het leven liet, omdat er geen dijken doorbraken of kerncentrales droogkookten.
Ik deed op deze tussendag gewoon mijn boodschappen, las de krant, ruimde wat op, vouwde de was, belde met vriendin A. die eigenlijk niets te melden had maar het wel gezellig vond om even bij te kletsen. Ik las verder in de dikke roman van Jo Nesbø die nog niet erg op stoom komt.

‘Nee ik heb vandaag een tussendag. ik kan echt niet komen’, zal ik zeggen als iemand een bijeenkomst plant waar ik geen zin in heb. Of, als variatie op een van de meest trieste liedteksten die ik ken, “Miss Otis regrets, she’s unable to lunch today, ‘cause she has her in-between-day”.

Geef ons veel tussendagen bedacht ik toen ik de witlof in de pan deed en moest denken aan de tafelgebeden van mijn mijn strenge oom uit Arnhem. Na de berichten voor land- en tuinbouw begonnen wij aan het middagmaal. Hij vroeg dan, de handen gevouwen, de lieveheer om gezondheid en voorspoed voor zijn dierbaren.
Ik wens u en mijzelf heel veel tussendagen.

***

Miss Otis regrets, she’s unable to lunch today, madam,
Miss Otis regrets, she’s unable to lunch today.
She is sorry to be delayed,
but last evening down in Lover’s Lane she strayed, madam,
Miss Otis regrets, she’s unable to lunch today.
When she woke up and found that her dream of love was gone, madam,
She ran to the man who had led her so far astray,
And from under her velvet gown,
She drew a gun and shot her love down, madam,
Miss Otis regrets, she’s unable to lunch today.
When the mob came and got her and dragged her from the jail, madam,
They strung her upon the old willow across the way,
And the moment before she died,
She lifted up her lovely head and cried, madam
Miss Otis regrets, she’s unable to lunch today.
Miss Otis regrets, she’s unable to lunch today.
Tekst van Cole Porter, subliem vertolkt door Ella Fitzgerald.Schermafbeelding 2018-03-12 om 20.32.48
Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , , , , | 1 reactie

Simons & Van der Zijl – een nog niet overtuigend begin

Unknown‘De val van Annika S.’ is het thriller-debuut van het schrijversechtpaar Jo Simons en Annejet van der Zijl. Die laatste kennen we natuurlijk van Sonny Boy, de biografie van prins Bernhard en het prachtige De Amerikaanse prinses. Haar partner deed voor haar boeken veel research, en verrichte veel hand-en-spandiensten. Je zou dus iets heel moois kunnen verwachten van dit duo dat zich aan een omvangrijk project heeft gewaagd: een reeks van vijf thrillers rond een aantal vaste hoofdpersonen, zoals ooit Maj Sjöwall en Per Wahlöö begonnen aan tien misdaadromans die het begin zouden vormden van veel zeer geprezen Scandinavische detectiveseries. Unknown-1

Je zou dus les moois mogen verwachten van Simons & Van der Zijl. Het begint voortvarend: een Duits politica valt van haar voetstuk. Mooi beschreven, geloofwaardig met een aantal haakjes zodat je later steeds weer terugdenkt aan dat imagesvoortvarende begin. Als Annika S. op de vlucht slaat komt ze terecht in de kop van Noord-Holland en daar maken we kennis met de tweede hoofdpersoon van het boek de wat weerbarstige en eigenzinnige politieman op een zijspoor Martin Twisk. Ook hij wordt mooi geportretteerd en lijkt veel op andere sombere inspecteurs uit de boeken van bijvoorbeeld Makell en Nesser.

Het afgelopen weekend zat ik veel in de trein, tijd dus om het boek uit te lezen. En helaas, het viel me tegen. De plot zal ik niet uit de doeken doen, maar deze overtuigende me niet, stelde teleur. Ik werd als lezer te weinig verrast.  En waarom moet er in Nederland als er over Duitsland wordt geschreven altijd weer een lijn zijn naar de Tweede Wereldoorlog en de jodenvervolging? Dat is zo langzamerhand te voorspelbaar. Jammer, want er is in de afgelopen vijfenzeventig jaar toch zoveel interessants gebeurd dat nog niet door jan-en-alleman is gebruikt en beschreven.

Er zitten mooie scènes in het boek, personen en hun achtergrond worden boeiend beschreven in een prettige stijl. Door de korte hoofdstukken leest ‘De val van Annika S.’  vlot. De perspectiefwisselingen houden je bij de les, je moet wel goed opletten. Berlijn speelt een belangrijke rol in het eerste deel van het boek en het altijd leuk om te lezen over plaatsen die je goed kent.
Toch ben ik wel benieuwd naar het volgende deel dat al is aangekondigd: in 2019 verschijnt ‘Rijke mensen zijn anders’ waarin ook MartinTwisk en Annika S. een rol zullen spelen.  Misschien dat Simons & Van der Zijl dan met een meer overtuigende plot komen.

Zie ook:
Allene Tew, de Amerikaanse prinses https://wordpress.com/post/wllmkalb.blog/8576

Geplaatst in boeken, Duitsland | Tags: , , , , , | 2 reacties