Zeldzaam

IMG_2205De Nieuwezijds Kolk oogt als een rommelig pleintje bij de tramhalte en parkeergarage aan de Nieuwezijds Voorburgwal. Het is een van de oudste delen van de stad, nu in bezit genomen door toeristen op de grote terrassen in het midden. Langs de rand zijn hotels, restaurants, een fietsenverhuur en souvenirshops. Alleen als je goed kijkt zie je nog resten van de vroegere bedrijvigheid. De gevels tonen nog oude opschriften die verwijzen naar winkels en werkplaatsen van ambachtelijke bedrijfjes die hier tot dertig jaar geleden nog probeerden te overleven. Er was een bakker en een melkboer en een ouderwetse paardenslager. Aan de evenkant, boven de panden 2, 4 en 6 is nu mooi leesbaar te zien: ‘EIERHANDEL JANSEN EN ZOON’. Aan de overkant is nog net te lezen het opschrift ‘LIKEURSTOKERIJ de Wildeman, LEVERT & Co’ maar de eierhandel en de likeurstokerij zijn al lang verdwenen.

Het grote, mislukte ‘Kolk-project’ uit de jaren negentig van architect Ben van Berkel heeft hier zijn sporen achtergelaten. Een vreemd modern hotel en een groot hoekig kantoorpand, nu politiebureau, detoneren in dit oude deel van de stad. Nieuwbouw vreet zich een weg door de oude bochtige gangen en stegen. Het geplande winkelcentrum dat op de plaats zou komen van de oude Roxy-bioscoop aan de Nieuwendijk is nooit iets geworden en maakt nu een desolate indruk. Tijdens de aanleg van de parkeergrage werden resten gevonden van stevige oude muren uit de 13eeeuw. Nog steeds doen archeologen onderzoek zoals op het terrein achter de Hema. Sommigen veronderstellen dat hier het befaamde ‘Kasteel van Amstel’ moet hebben gestaan, bekend uit de Gijsbrecht van Vondel.
Veel van de oude panden ronde de Kolk werden jarenlang verwaarloosd. Dit deel van de stad telde nooit echt mee en ook nu nog lijkt er alles te mogen en wordt er weinig aan gedaan om het wonen in de stegen aantrekkelijk te maken. Hier en daar, zoals in de Dirk van Hasseltsteeg, hebben bewoners er wat van gemaakt en ziet het er wat zonniger uit.

Achter het Korenmetershuisje uit 1620, verscholen in een hoek bij de Sint Jacobsdwarsstraat, is de winkel van Willem Wentholt te vinden, een van de laatste zaken waar je terecht kunt als je een dierbare koffer of tas wilt laten repareren. “Nee, ik heb geen tijd, ik ben echt niet geschikt voor een interview. Ik heb alles al zo vaak verteld. Ik hou ermee op, ik wil de zaak verkopen, ben niet geïnteresseerd. U bent van het staddorp? Nee, nog nooit van gehoord. We zijn hier ons eigen dorp meneer, midden in de stad, maar het dorp wordt steeds kleiner.”
Het ruikt naar leer en lijm in het ‘lederwarenreparatieatelier’ van Willem Wentholt die dit jaar 75 wordt. Overal bakjes met onderdelen, gereedschap en lappen leer. Een oude Singernaaimachine, een industrienaaimachine en een nieuwsgierige cyperse kat. Hij zit al sinds 1981 op deze plek die lijkt op een filmdecor. In de knipselmap staan veel verhalen over beroemdheden die deze werkplaats wisten te vinden, Hij maakte koffers op maat voor prins Bernhard en Ed van de Elsken, een vioolkist voor een beroemde violiste. Hij repareerde de koffer voor Elisabeth Taylor gemaakt van Perzische tapijten, via haar hotel kwam ze aan zijn adres. Wentholt kan alles. Een nieuwe koperen sluiting voor die mooie Louis Vouitton tas, andere zwenkwieltjes onder de geliefde rolkoffer, het kan allemaal. Uit het buitenland sturen mensen koffers naar hem toe, vaak dierbare erfstukken die behouden moeten blijven, maakt niet uit wat het kost. Zijn vader en grootvader zaten al in het vak, helaas is er geen opvolger, zijn dochter voelt er niets voor om de zaak voort te zetten, ze woont in Oostenrijk.
Vijftig jaar vakmanschap, Wentholt weet nog wat een ‘els’ is, hij weet hoe je oud leer moet behandelen, hoe je een vastgelopen ritssluiting weer open krijgt. Ja, soms verkoopt hij weleens een ‘moneybelt’ aan toeristen maar aan het repareren van rugzakken begint hij niet. Te veel gepruts, de kosten lopen al gauw op, dan kunnen ze beter een nieuwe kopen.

Geplaatst in Amsterdam | Tags: , , | 2 reacties

Lunch in Les Bauges

DSC01711Begin deze week was het warm in Aix-les-Bain. Op ons terras liep dinsdag de temperatuur na elf uur snel op tot wel veertig graden. We pakten we de auto en reden naar het Massif des Bauges, een klein uurtje rijden de hoogte in. Daar op 1500 meter was het aanzienlijk aangenamer en veel koeler. Een vrij onbekend berggebied tussen Aix en Albertville. Niet spectaculair wat betreft het berglandschap, maar erg groen, met prachtige vergezichten en heerlijk rustig. In de winter kan je er goed skiën, in de zomer wordt er veel gewandeld, nordic walking wordt er nog veel beoefend.Om halftwaalf willen we in een restaurantje langs de weg koffiedrinken, maar we worden er op gewezen dat de tafels allemaal gereserveerd zijn voor de lunch. Voor wie alleen een kopje koffie wil gebruiken is alleen ergens achteraf nog een tafeltje vrij.Wat de lunch betreft hebben we ons nog niet echt aangepast. Vanaf twaalf uur is het in Frankrijk tijd voor le dejeuner, of le repas, de uitgebreide lunch die zeker op zondag met de hele familie genuttigd wordt en die tot wel drie uur kan voortduren.

Verderop in Lescheraines is een grote parkeerplaats. Volgens onze gastheer is er een meertje om te zwemmen en zijn er allerlei faciliteiten. In de buurt is een camping waar ook enkele Nederlanders staan. Vanuit het strandje klinkt gejuich en geschreeuw, tientallen kinderen vermaken zich kostelijk.  Onder de bomen op het grote grasveld hebben zich intussen al flink wat families geïnstalleerd met tafeltjes, klapstoelen en koelboxen. Wij hebben stom genoeg geen picknickspullen meegenomen, een fles water hebben we bij ons, dat is alles. Het enige restaurantje ligt naast het strandje en ook daar raakt het al aardig vol. We lopen tussen de families door die nu aan de lunch beginnen, gestart wordt met een koude salade uit de tupperwarebakjes, daarna is het tijd voor de kip, de rollade of de quiche. Er is vaak wijn, wit of rosé en overal staan karaffen water op tafel. De middagmaaltijd wordt serieus genomen, ook als deze wordt genuttigd op een campingstoeltje. Overal zitten mensen bij elkaar, grote families, opa’s en oma’s erbij, veel kinderen en losse familieleden. Nergens stellen met z’n tweeën zoals wij. Nergens gezinnetjes, vader, moeder en twee kinderen, overal de uitgebreide ‘grootfamilie’, verschillende generaties bij elkaar.

Wij eten een simpele salade in het restaurantje en besluiten dan wat verderop een plek te zoeken om siësta te houden. We hoeven niet eens zo heel ver te rijden om een kleine zijweg te vinden waar we een glooiende heling vinden waarop we onze deken kunnen uitspreiden, de rugzak als hoofdkussen, een prachtig uitzicht voor onze neus. Ik lees verder in ‘Op zoek naar mijn Frankrijk’ van Wilfred de Bruin waarin hij aan de hand van zijn persoonlijke ervaring een goede analyse geeft van Frankrijk, het land vol tegenstellingen, de republiek met monarchale trekjes.Ik dommel wat weg, de temperatuur is aangenaam op dit plekje, ik schat zo’n 23 graden, Peter maakt een wandeling. Pas tegen zes uur vertrekken we weer om nog wat boodschappen te kunnen doen bij de enorme Carrefour bij de snelweg, voordat we weer op huis aan gaan, de hitte in.

Schermafbeelding 2019-07-28 om 13.59.53

Foto’s: Wllm Kalb en Peter Kersten, 23 juli 2019

 

Geplaatst in Feiten en meningen, Reizen | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Onze straat

De straat waar wij tijdelijk wonen. Nou ja straat, officieel is het een ‘Avenue’ maar het ziet er uit als een gewone straat een verbinding tussen het centrum van Aix en het Meer van Bourget.

De hoogtijdagen van de stad duurden van ongeveer 1860 tot de Eerste Wereldoorlog. Toen werden aan deze Avenue villa’s gebouwd met diepe tuinen. Gekroonde hoofden uit heel Europa kwamen hier een kuur doen, koningin Victoria kwam wel drie keer naar Aix om te kuren, haar borstbeeld staat pontificaal in het park.

Veel van de villa’s verdwenen en maakten plaats voor wat ongeregelde nieuwbouw. Ook in de diepe tuinen werd gebouwd, of ze worden gebruikt als parkeerplaats.

Op de hoeken van de verschillende zijstraten waren nog niet zo heel lang geleden verschillende winkels maar die zijn allemaal verdwenen op een kleine bakker na die dapper stand houdt. Lege etalages en rolluiken tonen waar eens de groenteboer, de slager en de kruidenier was. Een klein Marokkaans restaurant is er bijgekomen, volgens onze gastheer de moeite waard, vanavond gaan we het uitproberen.

Een enkele villa met kenmerken van de Art Nouveau is blijven staan. In plaats van één familie wonen er nu heel veel mensen in, er zijn zestien appartementen in het mooie huis gekomen.

Er zijn mannen aan het werk in onze straat. Gisteren stonden er opeens geheimzinnige tekens op het wegdek. Wie weet wat hier allemaal nog meer gaat gebeuren ….

Avenue Du Petit Port, Aix-les-Bains.

Geplaatst in Feiten en meningen | Een reactie plaatsen

Haarlemse letteren

IMG_3881Vorige week, bij prachtig weer een uitstapje gemaakt naar Haarlem. Je bent er zo, maar je stapt een andere wereld binnen. Rustiger, vriendelijker.
Ik loop langs het Spaarne. er valt heel veel te zien zoals een prachtig brugwachteshuisje. Het Spaarne is breed als een echte rivier.

IMG_3884De binnenstad heeft nog. veel prachtig opschriften ebeard. Ze bewijzen naar bedrijvigheid van lang en nog niet zo heel erg lang geleden. Wie weet nog wat er verkocht word in een ‘fouragehandel’? Volgens Van Dale voornamelijk zaken die nodig waren voor het houden van paarden: hooi en stro. Dit stukje van de wal heet dan ook Hooimarkt, even voorbij de Friese Varkensmarkt.

IMG_3883Om de hoek op de Nieuwe Gracht een fraai kindertehuis dat nu Kinderdagverblijf Kakalbont heet. 

IMG_3902

IMG_3905

Hier zat de De Algemeene Noord-Hollandsche Levensvezekeringmaatschappij  een pand uit 1900. De Jugendstil-belettering is een beetje sleets geworden. Bij de entreee een fraai tegeltableau.

IMG_3904

Fraaie belettering met merkwaardige streepjes onder sommige klinkers. Ik kan niet meer vinden van welke Aula dit is, ergens aan het Spaarne bij een brug.

IMG_3907
Kruidenierswaren kennen we nog wel maar grutterswaren? Van Dale vertelt dat de grutter  vooral groten verkocht, een mengsel van haver en boekweit, maar ook wel erwten en bonen. De spatie hoort er natuurlijk niet te staan, de grutter handelende in grutterswaren.

IMG_3910.jpg

Op weg naar het station kom ik nog dit fraaie opschrift tegen van de Tweede Hollandsche Maatschappij van Levensverzekering. Zou er ook nog een opschrift te vinden zijn ban de Eerste Maatschappij?

Geplaatst in Feiten en meningen | Een reactie plaatsen

Op de fiets naar Jeruzalem

IMG_3739Vanochtend vroeg wilde ik genieten van de zondagochtendstilte. Even met de fiets erop uit voordat de toeristen de stad zouden overnemen en het te warm werd om een flink eind te fietsen. In Het Parool had ik gelezen over de wijk Jeruzalem in de Watergraafsmeer, daar was ik nog nooit geweest.

IMG_3740Ik fiets door de Oude Watergraafsmeer, drink koffie in de Wakkerstraat – genoemd naar  Jacobus Philippus van Medenbach Wakker (1784-1860), notaris en burgemeester van de voormalige gemeente Watergraafsmeer – bewonder de keurige deftige woningen aan de Willem Beukelsstraat, vlak bij Frankendael. Dan is het nog maar een klein stukje. Via de Nobelstraat fiets ik naar de Lorenzstraat, middenin de wijk die vroeger ook wel Tuindorp Frankendael werd genoemd. Gebouwd vlak na de oorlog, begin jaren vijftig tussen het landgoed Frankendael en de Nieuwe Oosterbegraafplaats. De wijk is niet zo bijzonder als het naburige Betondorp, dat architectonisch interessanter is, maar de wijk is een prachtig voorbeeld van de nieuwbouw uit de wederopbouwtijd de tijd van de grote woningnood, er waren dringend meer goedkope woningen nodig.

IMG_3741Het werden witte duplexwoningen met platte daken die enigszins deden denken aan de woningen zoals je ze ook in het Midden-Oosten tegen kan komen, vandaar de bijnaam van de wijk Jeruzalem.  Ik fiets langs strokenbouw en hofjes. Alles ziet er keurig uit., heel erg Nederlands, niets Midden-Oosten.  Na jarenlange strijd om het behoud heeft de woningbouwverenging uiteindelijk alles opgeknapt en de kwaliteit van de kleine, gehorige woningen aanzienlijk verbeterd.
Het is er doodstil op deze zondagochtend.  De enige versiering die is aangebracht de strakke woningen zijn vreemde ronde uitsparingen in de zijmuren, typisch jaren vijftig.

IMG_3743De wijk stond op de nominatie om gesloopt te worden. Maar de crisis gooide roet in de plannen, de wijk werd alsnog tot monument verklaard en zo bleven 600 goedkope huurwoningen bewaard. Alleen aan de rand van de wijk komen nieuwe en veel duurdere woningen.

Amsterdam kent veel bijzondere plekken waar je geen toerist zukt tegenkomen, De wijk Jeruzalem is er een van.

 

Geplaatst in Amsterdam, architectuur | Tags: , , , , | 1 reactie

Beleggers avers

Unknown
Wethouder Ivens van Amsterdam wil maatregelen nemen om de woningen met een ‘middenhuur’ betaalbaar te houden. Maatregelen die ook zouden gaan gelden voor koopwoningen in het middensegment. Een mooi streven om nieuwbouwwoningen in Amsterdam betaalbaar te houden voor mensen met middeninkomens die de stad zo goed kan gebruiken.
Maar de bouwwereld is tegen. Deze regels zouden de wil om te investeren in Amsterdamse woningen sterk doen afnemen. De kans om flinke winst te maken wordt dan kleiner.
‘De beleggers zijn avers’, aldus Het Parool.
Dat woord ‘avers’ kende ik niet.Wel natuurlijk ‘aversie’: een aversie hebben tegen dit of dat, in de betekenis van ‘een afkeer hebben van’

Van Dale kent het woord ‘avers’ in de betekenis van afkerig nog wel, maar er staat bij: ‘verouderd’. Ook het WNT  vermeldt: “Thans weinig in. gebruik, hoewel in de volkstaal naar het schijnt nog wel bekend.”

De beleggers gebruiken niet alleen een verouderd argument maar ook een verouderd woord.

Zie Het Parool: https://www.parool.nl/amsterdam/-beleid-ivens-maakt-beleggers-avers-tegen-amsterdam~a4624259/

Geplaatst in Nederlandse taal | Tags: , , , | 1 reactie

Begraven in Casares

Al vaak ben ik in dit witte dorp geweest, hoog in de bergen achter Estapona. Maar nog nooit was ik doorgeklommen tot het hooggelegen kerkje en de resten van de Arabische burcht, op de top van de rots waarop het dorp is gebouwd. Achter het kerkje, verborgen achter een hoge muur ligt de begraafplaats. Nissen in de dikke muren bieden plaats aan de kisten van de overledenen, het gat wordt weer dichtgemetseld, weg is opa of oma.

Het is de begraafplaats met het mooiste uitzicht dat ik ken. Vandaag waaiden heftige winden om de rotsen, ook in de zon was het nog fris, maar het licht daarboven was prachtig, heel helder. Mooi weer om foto’s te maken. Er zijn nog plekken vrij, dus als je na je dood hoog en droog opgeborgen wilt worden kan je misschien hier terecht. Neem contact op met de Gemeente Casares, provincie Malaga in Andalusië.

Geplaatst in Feiten en meningen | Een reactie plaatsen

Schandaal aan het keizerlijk hof van Wilhelm II

Unknown-3

De roddelbladen bij ons stonden vol over affaires van prins Bernhard en zijn buitenechtelijke dochters en al veel eerder werd er flink geroddeld over het liefdesleven van bijvoorbeeld koning Willem II en prins Hendrik. Tot echt grote schandalen is het nooit gekomen. In hoge adellijke kringen hield men de vuile was binnenshuis, naar buiten toe werd gedaan alsof er niets aan de hand was. Het betrof keurige families die op zondag braaf ter kerke gingen. Zo ook de Pruisische Hohenzollerns,. Zij genoten in Europa enorm veel aanzien en leverden tal van bruiden voor prinsen, aartshertogen, groothertogen, markiezen en graven in heel Europa.

Unknown-4Onlangs kreeg ik een boek in handen dat een geheel ander licht wierp op het voorname hofleven in Berlijn. De preutse keizer Wilhelm II blijkt helemaal niet zo preuts te zijn geweest. In de jaren negentig van de 19eeeuw vonden in jachtslot Grunewald seksfeesten plaats die leidden tot een groot schandaal dat bekend is geworden onder de naam ‘de Affaire Kotze’.

In januari 1891 verbleef na een aangename sledetocht een gezelschap van vijftien dames en heren in de salons van het barokkasteeltje Grunewald. Ze dronken wat, ze aten wat en al gauw gingen enkelen van hen over tot seksuele handelingen. De dames namen veelal het initiatief, in een zijkamer waren er ook heren die het met elkaar deden. Onder de aanwezigen waren directe familieleden van de keizer, onder wie zijn zuster Charlotte en ook een zwager van de keizer, hertog Ernst Günther von Schleswig-Holstein die vanwege zijn losbandige imago de bijnaam ‘hertog Rammelaar’ droeg. Er is sprake van meerdere van dergelijke seksfeesten die plaatsvonden tot 1896.
Dat zou allemaal binnenskamers zijn gebleven als niet een van de aanwezigen ertoe was overgegaan om dat wat zich had afgespeeld in de keizerlijke salons op smakelijke wijze op te schrijven. De tweehonderd brieven bevatten beledigingen en beschuldigingen. Ze waren voorzien waren van pornografische foto’s – die je overal in. Berlijn kon kopen – en van gedetailleerde tekeningen. Ze werden anoniem verstuurd naar de deelnemers van de feestelijkheden.

“In de hele stad is bekend dat uw schoonzus aanpapt met verschillende prinsen en pas gerust gesteld is als het tot geslachtsgemeenschap is gekomen. Het is onbegrijpelijk dat iemand die zich doorgaans zo preuts voordoet zich zo woest gedraagt en zonder schroom iedere prins die ze tegenkomt om de hals valt. Dat hebben de heren mij zelf verteld. Ze tilt zonder pardon haar rokken op, ze is werkelijke verschrikkelijk die manzieke vrouw.”

UnknownHistoricus Wolfgang Wippermann heeft hierover nu een boek geschreven Skandal im Jagdschloss Grunewald, een degelijke studie voorzien van een uitvoerige literatuurlijst en een notenapparaat. Helaas zijn de verhalen over het schandaal verpakt in een saai betoog over de rol van mannelijkheid en eer in de Duitse geschiedenis, waardoor het geheel nogal langdradig is.

Omdat er zoveel brieven werden geschreven werd er ook veel over de bijeenkomsten in het jachtslot gesproken. Wie zat er achter de smerige brieven? Tegen wie waren ze vooral gericht?  Via de bedienden kwamen de geruchten ook naar buiten, er werd gefluisterd en gewezen. Het aanzien en de reputatie van de keizerlijke familie stond op het spel, de positie van belangrijke adellijke families stond onder druk. Het schandaal werd al snel een politiek schandaal en het hof wilde dat de schuldige bestraft zou worden. Maar wie was de auteur van de schandalige  brieven?

Al snel werd gewezen in de richting van de ceremoniemeester van het keizerlijk hof Hans Louis Karl Leberecht von Kotze. Hij maakte vaak dubieuze opmerkingen, droeg altijd van die opvallende dassen, hij werd een dandy, en een fat genoemd, hij had een opvallende vrouwelijk loopje. Von Kotze werd in de gaten gehouden door de geheime politie. Men vond op zijn bureau een vloeiblad waarop de afdruk van een brief te zien was die grote overeenkomst vertoonde met het handschrift waarin de gewraakte brieven waren geschreven. Von Kotze werd gearresteerd en verhoord maar hij ontkende alles. Hij werd beschuldigd van belediging van de keizer en voorlopig vastgezet.

imagesAlle deelnemers aan de ‘swingerclub’ haalden opgelucht adem, maar tot hun verbazing kwamen er opnieuw brieven binnen, met meer details, geschreven dor iemand die op deze avonden in het jachtslot aanwezig moest zijn geweest. De keizer kon niet anders dan Von Kotze vrijlaten. Deze wilde genoegdoening en eiste van twee vooraanstaande belagers  eerherstel, Dat weigerde deze en Von Kotze daagde hen uit voor een duel, want zo regelde je in het oude keizerrijk ere-zaken. De eerste keer raakte Von Kotze gewond maar de tweede keer eindigde het duel met de dood van baron Karl Enst von Schrader. De ceremoniemester raakt zijn functie kwijt en werd veroordeeld tot twee jaar gevangenisstraf. De keizer verleende hem na enkele maanden gratie. Von Kotze verdween naar zijn buitenhuis in het Reuzengebergte. Zijn huwelijk en zijn carrière waren kapot, hij werd een verbitterde oude man.

Als mogelijke auteur van de brieven noemt Wippermann Charlotte  hertogin van Meinigen, dochter van de latere keizer Frederik III en de Britse prinses prinses Royal, dochter van koningin Victoria. Ze stond bekend als vrijgevochten en wild. Als zestienjarige wilde ze zo snel mogelijk weg uit haar strenge ouderlijke omgeving. De enige manier voor een meisje van haar stand om weg te komen was een huwelijk. Ze verloofde zich met de wat schuchtere erfprins Bernhard van Saksen-Meiningen.

Unknown-2Dat een vrouw de schandalige brieven zou hebben geschreven werd al eerder geopperd. Vooral de zeer nauwkeurige beschrijving van de vrouwelijke geslachtsdelen zou daarop kunnen wijzen. Bekend was ook dat Charlotte een gruwelijke hekel had aan de gravin van Hohenau die ook aan deze feesten deelnam. Zij was van huis uit een freule Von der Decke, en hoorde volgens sommigen helemaal niet thuis in de kringen van de ‘hochadel’. Haar man, graaf van Hohenau was voortgekomen uit een morganatisch huwelijk van prins Albrecht van Pruisen Sr. en deze had daardoor al een mindere positie aan het hof. Er werd geroddel, gepest en neergekeken op vrouwen die op die manier ‘omhoogtrouwden’. Het zou heel goed kunnen dat een dergelijk standsverschil aan de basis lag van de Affaire Kotze.

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , , , , , , , | 1 reactie

Willem I – vorst van Fulda

images-1

Op school leerde we dat de Oranjes in de roerige tijd van de Franse revolutie naar En geland waren vertrokken en dat de erfprins, als soeverein vorst weer uit Engeland  terug kwam in 1813. Zoals Wilhelmina ook tijdens WOII vanuit Engeland het verzet leidde, zo, dacht ik, hadden de Oranjes vanuit Engeland in de Franse tijd de Hollanders gesteund in hun verzet tegen de Franse overheersing.

Maar de geschiedenis is altijd veel gecompliceerder dan je denkt en herhaalt zich nooit. De oude stadhouder Willem V heeft nadat hij uit de Nederlanden was gevlucht veel gezworven en vooral in Duitsland bij familie en vrienden ervoor gepleit on een deel van zijn macht en bezittingen terug te krijgen.

Schermafbeelding 2019-02-03 om 11.32.15Vooral met het hof in Pruissen had Willem Vj goede betrekkingen. Zijn doortastende echtgenote, Wilhelmina van Pruisen was de zuster van koning Friedrich Wilhelm II . Toen Pruisen in 1802 vrede sloot met Frankrijk beloonde de Pruisische koning de oude stadhouder met een vorstentitel. Hij zou vorst worden van het prinsbisdom Fulda, een kleine stad in het oosten van Hessen en hij kreeg ook een klein aantal andere bezittingen,  Willen V weigerde de gunst te accepteren maar gaf de titles en de bezittingen graag door aan zijn zoon Frederik Willem, de latere koning Willem I der Nederlanden.
Op 6 december hield de nieuwe vorst een feestelijke intreden in de stad.

Frankrijk had bezit genomen van het gebied aan de linker Rijnoever, vorsten kregen als compensatie van Napoleon kerkelijke bezittingen en vrijgekomen vorstendommen.

Unknown-1Willem Frederik toonde zich geen trouw aanhanger van Napoleon. In november 1804 verschenen hij en zijn vader in Mainz niet op de uitnodiging van Napoleon voor alle Duitse vorsten voor de vorming van de Rijnbond. Deze werd op 12 juli 1806 gevormd. In augustus 1806 verklaarde Pruisen opnieuw de oorlog aan Frankrijk. Willem Frederik koos partij voor zijn familie in Pruisen en liep over. Op 27 oktober 1806 werd Fulda door Franse troepen bezet, waardoor Willem Frederik zijn vorstendom vanwege de collaboratie met Pruisen verloor. Ter compensatie van dit verlies kreeg de erfprins een jaarlijkse som van 60.000 gulden uitgekeerd. De door de prins opgezette bestuurlijke organisatie werd voorlopig gehandhaafd en Fulda werd een gereserveerde provincie: een gebied dat door Frankrijk werd bestuurd zonder deel uit te maken van het Franse keizerrijk. De erfprins was op 14 oktober 1806 krijgsgevangene geworden na de verloren Slag bij Auerstedt maar werd op zijn erewoord vrijgelaten. Na de verovering van Berlijn schreef  de erfprins tot drie keer toe een smeekbrief om de onteigening van het vorstendom terug te draaien, maar alle werden afgewezen. Op 4 augustus 1807 werden de domeinen  aan keizer Napoleon overgedragen. Op 19 mei 1810 ging het vorstendom Fulda deel uitmaken van het groothertogdom Frankfurt.

 

 

 

 

 

Geplaatst in Duitsland, geschiedenis, royalty | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Waardigheid

th
We weten eigenlijk weinig over de Aziatische royals. Het programma ‘Blauw bloed’ schenkt er nauwelijks aandacht aan. Over de Maleisische sultanaten hoorden we vorig jaar pas toen een Nederlandse jongeman uit Lisse, model Dennis Verbaas, met veel toeters en bellen in het huwelijk trad met prinses Tunku Tun Aminah Sultan Ibrahim, dochter van de sultan van Lahore.

Zondag werd bekend dat de huidige koning van Maleisië, Muhammed V, onverwacht is afgetreden. Hij bekleedde het hoge ambt pas twee jaar, maar de koning keert terug naar Kelantan, de streek in het noordoosten van het land waar hij als sultan heerst. De koning wordt in Maleisië steeds voor vijf jaar gekozen uit de negen sultans van het land. De vorst geniet een hoog aanzien en, net als in Thailand, wordt het beledigen van de vorst streng bestraft. De functie is vormelijk ceremonieel, de directe macht ligt bij de ministers en het parlement. Maleisië is het enige land ter wereld met een dergelijk roulerend koningschap.

 

schermafbeelding 2019-01-07 om 11.24.39

De vorige koning van Maleisië, Sultan Mizan Zainal Abidin met zijn moeder en zijn.  vrouw, koningin Nur Zahirah, tijdens de afscheidsceremonie op Parliament Square in Kuala Lumpur. Mizan Zainal Abidin, was de 13e koning van het land van 2006 tot 2011,   Een probleem vormt natuurlijk wel het dragen van een koninklijk diadeem als je ook al een hoofddoek om hebt.

De koninklijke families in Maleisië doen er alle saan om te lijken op de Europese voorbeelden. Ze zijn dol op de pracht en praal en tradities. Ze kijken vooral naar het Engelse koningshuis dat ze goed kennen via de media. De negen families tonen graag hun rijkdom en gedragen zich vaak als big spenders. Ook dat zou bijgedragen hebben aan de neergang van koning Muhammed V. In 2008 was hij gescheiden van zijn vrouw Tengku Zubaidah binti Tengku Norudin bin Tengku Muda uit de familie van de sultan van Pattani.

 

schermafbeelding 2019-01-07 om 11.19.41

Het geheime huwelijk

Volgens berichten op de sociale media was de koning afgelopen november in Rusland in het huwelijk getreden met een Russisch topmodel de voormalige Miss Moskou Oksana Voevodina in Barvikha. Er verschenen foto’s van de plechtigheid. Officieel werd er niets bekend gemaakt en de Maleisische Voorlichtingsdienst zweeg in alle talen. De koning was formeel nog met ziekteverlof maar afgelopen zondag werd zijn aftreden bekend gemaakt.

 

Als de Maleisische monarchie wil blijven voortbestaan dan moeten de sultans er inderdaad alles aan doen om met waardigheid naar buiten te treden. Dat wordt lastig voor de zeer islamitische sultans als een van hun leden de bloemetjes buiten zet in het buitenland en zelfs een verhouding begint met een veel jongere, niet islamitische vrouw die slechts de tiara draag van een beauty queen. Zulk gedrag werd een eeuw geleden nog wel getolereerd van monarchen en andere hoogwaardigheidsbekleders, maar nu iedereen twittert en oneindig veel foto’s publiceert op instagram en ander social media loopt het te veel in de gaten en beschadigt zulk gedrag het aanzien van de monarchie.

Geplaatst in Feiten en meningen, royalty | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen